Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1557272

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 19 marca 2013 r.
I OSK 2875/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka.

Sędziowie: NSA Wiesław Morys, del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2012 r. II SA/Kr 1518/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "O." na decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. II SA/Kr 1518/11, na skutek skargi Stowarzyszenia "O.", uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia (...) sierpnia 2011 r. nr (...) oraz decyzję tego organu z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia z dnia (...) marca 2011 r. Stowarzyszenie "O." wystąpiło o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zezwoleń upoważniających do wjazdu do strefy (...).

Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r. odmówił dostępu do informacji publicznej w zakresie: pkt 2 wniosku tj. w sprawie udostępnienia w formie pisemnej pełnego wykazu wszystkich podmiotów, którym wydane zostały na rok 2011 zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy (...), a niebędące abonamentami postojowymi (...) wraz z liczbą wydanych każdemu z nich zezwoleń i numerami tych zezwoleń; pkt 4 wniosku tj. w sprawie udostępnienia w formie pisemnej pełnego wykazu wszystkich podmiotów, którym wydane zostały na rok 2011 zezwolenia upoważniające do wjazdu i postoju w strefie (...) oraz postoju w strefie płatnego parkowania, a niebędące abonamentami postojowymi (...) wraz z liczbą wydanych każdemu z nich zezwoleń i numerami tych zezwoleń. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że pismem z dnia (...) kwietnia 2011 r. udzielił częściowej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. W zakresie pytań zamieszczonych pod numerami 2 i 4 wskazano, iż Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu nie dysponuje wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy (...). Organ wskazał, że poszczególne zezwolenia zamieszczane są w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej archiwizacji dokumentów poszczególnych spraw. Stworzenie wykazu w kształcie i formie wskazanej we wniosku wymagałoby zatem zaangażowania pracowników jednostki w sposób wykraczający poza zakres wykonywanych przez nich zadań. W związku z tym organ uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną o charakterze przetworzonym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) - co wiąże się z obowiązkiem wykazania przez wnioskodawcę przesłanek, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Stowarzyszenie, pismem z dnia (...) maja 2011 r., wskazało, iż uzasadnieniem dla udzielenia informacji jest podejrzenie posługiwania się ww. zezwoleniami przez podmioty, na rzecz których je wydano, do celów prywatnych. Sytuacja taka prowadzi natomiast do wzrostu natężenia ruchu w strefie (...), pogłębienia deficytu miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania, a także znacznego uszczuplenia przychodów gminy K. z tytułu opłat postojowych. W odniesieniu do powyższych argumentów Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu stwierdził, że samo podejrzenie istnienia negatywnego zjawiska, nie poparte żadnymi dowodami, nie może prowadzić do stwierdzenia istnienia interesu publicznego w obronie wartości, zagrożenia których nie wykazano. W związku z tym, że wnioskodawca nie wykazał, iż udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. utrzymał ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że informacja przetworzona to taka informacja, która przygotowywana jest "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu nie dysponuje wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy (...). Zezwolenia zamieszczane są w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii, odzwierciedlających wymogi w zakresie późniejszej archiwizacji dokumentów poszczególnych spraw. Zatem sporządzenie wykazu w formie i według kryteriów wskazanych w punkcie 2 wniosku wymaga podjęcia działań, które przemawiają za zakwalifikowaniem tej informacji publicznej, jako przetworzonej. Wnioskodawca upatruje istnienia interesu publicznego w uzyskaniu informacji celem weryfikacji wydanych zezwoleń, a następnie skierowania "zawiadomienia do prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez dyrektora ZIKiT z art. 231 § 1 bądź 2 k.k. oraz 271 § 1 bądź § 3 oraz osoby posługujące się bezprawnie zezwoleniami przestępstwa z art. 273 k.k.". W ocenie organu samo przekonanie wnioskodawcy o możliwości popełnienia przestępstwa, poparte jedynie pogłoskami, nie uzasadnia żądania szczegółowego, specjalnie sporządzanego na rzecz wnioskodawcy, wykazu wszystkich podmiotów, którym wydano zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że szczególnie istotny interes publiczny w sporządzeniu wykazu, związany jest z możliwym uszczupleniem wpływów do budżetu Gminy Miejskiej K. z przyczyny podejrzewanego procederu wydawania zezwoleń osobom nieuprawnionym, organ wskazał, że tak określony "interes publiczny" ma charakter hipotetyczny i oparty jest wyłącznie o formułowane przez wnioskodawcę podejrzenia.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na powyższą decyzję, Stowarzyszenie "O." podniosło, że informacja jakiej żąda nie wymaga żadnych analiz, wyciągów, ani usuwania danych chronionych prawem, a zatem nie jest informacją przetworzoną. Wydawanie identyfikatorów na okaziciela podmiotom niewymienionym w ustawie Prawo o ruchu drogowym, ani uchwale (...) Rady Miasta K. z dnia (...) listopada 2003 r., powoduje wzrost natężenia ruchu w strefie " (...)", pogłębienie deficytu miejsc parkingowych w strefie płatnego parkowania i znaczne uszczuplenie przychodów gminy K. z tytułu opłat postojowych. Zapobiegnięcie tym zjawiskom leży więc w szczególnie istotnym interesie publicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję z dnia (...) czerwca 2011 r., wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zakwalifikowanie danej informacji jako informacji przetworzonej przesądza zatem, że podmiot domagający się jej udostępnienia obowiązany jest wykazać się ważnym interesem publicznym. Powołując się na stanowisko orzecznictwa i doktryny Sąd wskazał, że informacją przetworzoną jest tylko taka informacja publiczna, która polega na wytworzeniu nowego dokumentu (obojętnie w jakiej formie sporządzonego), zawierającego informacje zebrane z wielu dokumentów jakimi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia i przetworzonego według kryterium wskazanego przez wnioskodawcę tj. tworzenie nowej informacji z danych, jakimi dysponuje ten podmiot. Nie stanowi natomiast informacji przetworzonej proste zebranie danych (bez ich przetwarzania), z wielu dokumentów jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną a nie prostą, nie może zatem decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia. Nakład pracy konieczny do rozpatrzenia danego wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz koszty związane z jej udzieleniem nie przesądzają o tym, czy dana informacja publiczna ma charakter prosty, czy przetworzony. Pracochłonność i koszty rozpatrzenia wniosku mogą być podstawą ewentualnego obciążenia wnioskodawcy kosztami udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc te czynniki wskazują na to, czy nastąpiło przekształcenie informacji publicznej, a nie jej przetworzenie. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie organ żądaną przez wnioskodawcę informację traktował jako przetworzoną z uwagi na nakład pracy niezbędny do jej uzyskania. Nie wskazał jednak na konieczność jakiegokolwiek opracowania będących w jego posiadaniu dokumentów w rozumieniu, o którym mowa wyżej, tj. aby realizacja żądania wnioskodawcy wiązała się z koniecznością tworzenia nowej informacji z danych, jakimi dysponuje ten podmiot. Zdaniem Sądu, żądana przez skarżącego informacja ma więc charakter informacji prostej, a nie przetworzonej. Wskazywana przez organ okoliczność, że nie dysponuje on wykazem podmiotów, na rzecz których wydano zezwolenia upoważniające do wjazdu do strefy (...), a poszczególne zezwolenia są zamieszczane w aktach według kryterium przedmiotowego, w różnych segregatorach, uszeregowanych według niejednolitych kategorii - są nieweryfikowalne, jednak zdaniem Sądu w aktach administracyjnych są dokumenty, które dokładnie wskazują liczbę wydanych zezwoleń, co mogłoby wskazywać, iż dane co do wydawanych zezwoleń (w formie zapisów komputerowych), są w posiadaniu organu.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 11 czerwca 2012 r. wniósł Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., reprezentowany przez radcę prawnego M.M., zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1)

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a)

art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", poprzez błędne ustalenie i przedstawienie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że informacja określona we wniosku z dnia (...) marca 2011 r. w zakresie pkt 2 i 4 nie stanowi informacji przetworzonej; poprzez brak wyczerpującego przedstawienia i wyjaśnienia przesłanek, jakie legły u podstaw stanowiska Sądu w przedmiocie konieczności podjęcia przez organ czynności, jakie kwalifikują żądaną informację, jako przetworzoną, a także poprzez brak wyjaśnienia na jakiej podstawie przyjęto, iż przesłanką żądanej informacji jako przetworzonej był nakład pracy związany z przygotowaniem żądanego wykazu;

b)

art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez aprioryczne przyjęcie, bez dokonania jakichkolwiek rozważań, iż wniosek w zakresie pkt 2 i 4 stanowi informację publiczną;

c)

art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd kontroli zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji i w rezultacie nieuprawnione przyjęcie, iż zaskarżona decyzja naruszyła prawo materialne;

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, iż żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej.

Uzasadnienie prawne

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji niewłaściwie uznał, że żądane informacje są informacją publiczną, bowiem w rzeczywistości stanowią one jedynie dokumentację roboczą, mającą charakter stricte wewnętrzny, ułatwiającą kontrolę faktu ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał ponadto, że zgodnie z wnioskiem wykaz mający podlegać udostępnieniu miał wskazywać wszystkie podmioty jakim wydano zezwolenia i miał być przygotowany w oparciu o kryterium podmiotowe, a zatem niestosowane w zakresie wydawania przedmiotowych zezwoleń. Informacją przetworzoną jest natomiast informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych kryteriów. W niniejszej sprawie organ nie dysponuje natomiast wykazem żądanym we wniosku. Przedmiotowe zezwolenia wydawane są ponadto podmiotom określonym w ustawie o drogach publicznych, tj. Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu itp., a zatem to nie fakt wydania zezwolenia przez zarząd dróg decyduje o zwolnieniu z konieczności uiszczania opłat za parkowanie, lecz okoliczność dysponowania danym pojazdem przez jedną z instytucji wymienionych w powołanej ustawie. Działalność tych służb odznacza się ponadto koniecznością zachowania całkowitej tajności i dyskrecji przy dokonywaniu czynności operacyjnych. Wobec tego udostępnienie numerów zezwoleń wydanych tego rodzaju służbom mogłoby wiązać się z narażeniem życia i zdrowia funkcjonariuszy. Przygotowując zatem żądany przez wnioskodawcę wykaz, organ musiałby dokonać w istocie we własnym zakresie oceny, czy dana informacja objęta jest tajemnicą prawnie chronioną, czy też nie. Takich kwestii nie rozważył Sąd I instancji. W wyroku brak jest bowiem uzasadnienia przesłanek, jakie legły u podstaw zakwalifikowania żądanej informacji jako prostej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie "O." wniosło o jej oddalenie i wskazało, że wbrew twierdzeniom organu dla podmiotów określonych w ustawie o drogach publicznych nie są wydawane zezwolenia, ale abonamenty (...). Zezwolenia upoważniające do wjazdu i postoju w strefie (...) oraz postoju w strefie płatnego parkowania wydawane są natomiast dla firm utrzymaniowych związanych z jednostką umową.

Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w piśmie z dnia 4 stycznia 2013 r. wskazał, że w obrocie prawnym nie istnieją zezwolenia upoważniające do wjazdu i postoju w strefie (...), ograniczonego ruchu, gdyż strefa ta stanowiąca układ znaków B1 "zakaz ruchu w obu kierunkach", w ogóle nie odnosi się do problematyki parkowania. Zezwolenia, które wskazywano w pkt 4 wniosku, wydawane są z zasady firmom utrzymaniowym, związanym z Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. stosowną umową. Nieprawdą jest natomiast, że służbom, o których mowa w skardze kasacyjnej, wydawane są wyłącznie abonamenty (...), gdyż prowadziłoby to do możliwości identyfikacji pojazdów operacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., podkreślić należy, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zarzut ten może być zatem skuteczny wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis postępowania przed organami administracji publicznej oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując przy tym z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów, zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku wyjaśnił dlaczego żądane informacje uznał za informacje proste, a nie przetworzone. Sąd wskazał bowiem, że informacja przetworzona to taka informacja publiczna, która polega na wytworzeniu nowego dokumentu, zawierającego informacje zebrane z wielu dokumentów, jakimi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia i przetworzonego według kryterium wskazanego przez wnioskodawcę. Nie stanowi natomiast informacji przetworzonej proste zebranie danych, z wielu dokumentów jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ błędnie żądaną przez wnioskodawcę informację traktował jako przetworzoną z uwagi na nakład pracy niezbędny do jej uzyskania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera więc stanowisko co do stanu faktycznego sprawy, natomiast okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z taką oceną Sądu nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez aprioryczne przyjęcie, bez dokonania jakichkolwiek ustaleń, iż żądane informacje stanowią informację publiczną. Na wstępie wskazać należy, że z art. 133 § 1 p.p.s.a. wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również, jak to wynika z treści art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów. Oczywistą konsekwencją powyższego jest więc to, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnie ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli działania organów z wywiązywania się przez nie z obowiązku dokonywania ustaleń faktycznych, który to obowiązek wynika z przepisów proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę zaskarżonego aktu. Wobec powyższego niezrozumiałe są, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania co do tego, że informacje będące przedmiotem niniejszego postępowania nie są informacją publiczną, bowiem zezwolenia upoważniające do wjazdu i postoju w strefie (...) są dokumentami roboczymi, ułatwiającymi jedynie kontrolę faktu ponoszenia opłat w strefie płatnego parkowania. Przede wszystkim okoliczności te zostały podniesione dopiero w skardze kasacyjnej, a ponadto przeczą ustaleniom dokonanym przez organ administracji publicznej orzekający w niniejszej sprawie, które następnie stanowiły podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. uznać należało za nieuzasadniony.

Wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów określa kompetencje sądów administracyjnych. W myśl bowiem art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść w sytuacji, gdyby sąd administracyjny przekroczył kompetencje w nim określone, a więc na przykład gdyby rozpoznał sprawę nie mieszczącą się w zakresie spraw w tym przepisie określonych. To, że zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w sposób nieprawidłowy przyjął, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, nie oznacza, że dopuszczono się naruszenia przepisu określającego kompetencje sądów administracyjnych.

Za nieuzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r. I OSK 2149/12, czy z dnia 21 września 2012 r. I OSK 1477/12). Zezwolenia, których udostępnienia domaga się Stowarzyszenie "O." pozostają natomiast bezspornie w posiadaniu organu, tj. Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. i ich udostępnienie nie wymaga jakichkolwiek czynności mogących odpowiadać pojęciu przetwarzania informacji. Operacje dotyczące ich uzyskania mogą być wprawdzie czasochłonne, czy wymagać znacznego nakładu pracy, jednak brak jest podstaw, aby twierdzić, że sporządzone w ten sposób zestawienie tworzy informację przetworzoną. W sytuacji bowiem, gdy nie powstaje nowa jakościowo informacja, mamy do czynienia wyłącznie z informacją prostą. Jest tak również wtedy, gdy liczba składających się na nią elementów jest znaczna. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji pracochłonność i koszty rozpatrzenia wniosku mogą być podstawą ewentualnego obciążenia wnioskodawcy kosztami udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skoro zatem skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.