Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723029

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 12 września 2019 r.
I OSK 2623/17
Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak.

Sędziowie: NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), del. WSA Agnieszka Miernik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2156/16 w sprawie ze skargi M. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia (...) 2016 r. nr (...) w przedmiocie zdolności do służby, stopnia inwalidztwa i związku schorzenia ze służbą oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2156/16 w sprawie ze skargi M. D. (dalej jako skarżący) na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia (...) 2016 r. nr (...) w przedmiocie zdolności do służby, stopnia inwalidztwa i związku schorzenia ze służbą, oddalił skargę w części dotyczącej zdolności do pełnienia służby (pkt 1) i odrzucił skargę w pozostałej części (pkt 2).

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Skarżący, jako funkcjonariusz Policji, skierowany został przez Komendę Miejską Policji (...) na badanie do (...) Rejonowej Komisji Lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Orzeczeniem z dnia (...) 2016 r. nr (...) ustalono następujące rozpoznania:

schorzenia powodujące inwalidztwo: (...), schorzenia współistniejące: (...).

W związku z powyższym komisja uznała funkcjonariusza za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą.

Rozpoznając odwołanie skarżącego Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej CKL) orzeczeniem z dnia (...) 2016 r. nr (...) utrzymała w mocy powyższe orzeczenie. W uzasadnieniu podano, że na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego, opinii psychologicznej, konsultacji psychiatrycznej, wykonanych na potrzeby komisji oraz pozostałej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ustaliła następujące rozpoznania:

schorzenia powodujące inwalidztwo: (...), schorzenia współistniejące: (...).

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez skarżącego, CKL wskazała, że definiowanie uzależnienia na potrzeby orzeczenia o stanie zdrowia funkcjonariusza i jego zdolności do służby nie jest tożsame z definiowaniem uzależnienia i diagnostyki dla innych celów, stosownie do art. 1 pkt 1 ppkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). Ponadto organ stwierdził, że nie jest jego rolą udowodnienie nieodwracalnych następstw uzależnienia, natomiast stwierdzenie tylko i wyłącznie faktu uzależnienia, od którego zależy zdolność lub jej brak do pełnienia służby w Policji. Wyjaśnił także, że komisje lekarskie ustalają stopień zdolności do służby, natomiast niezdolność do służby nie jest tożsama z niezdolnością do pracy poza resortem. Odnosząc się zaś do decyzji o dalszej zdolności do służby organ wskazał, że skarżący po okresie zwolnienia lekarskiego odbył badanie u lekarza profilaktyka. Dopiero później został skierowany na badanie komisyjne w celu określenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji i został uznany niezdolnym do służby i taka jest poprawna interpretacja kolejności przeprowadzonych badań.

W wyniku rozpoznania skargi na powyższe orzeczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na wstępie wskazał, że skarga na orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Następnie Sąd wskazał, że orzeczenie CKL w części dotyczącej określenia stopnia zdolności do służby w Policji wydane zostało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822, z późn. zm.; dalej jako ustawa) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie). Sąd zaznaczył przy tym, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami ustawy oraz rozporządzenia. Nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Sąd kontroluje jedynie przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne.

Przechodząc do dalszych rozważań Sąd I instancji wskazał, że orzekająca w I instancji Komisja Lekarska była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy Komisja orzekała w składzie dwóch lekarzy i przewodniczącego, którzy podpisali ww. orzeczenie. Komisja dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie wskazanych badań lekarskich, w tym specjalistycznych w dziedzinie psychiatrii i psychologii, badania własnego oraz dokumentacji medycznej, w tym karty informacyjnej z Oddziału (...) Szpitala (...) z pobytu w dniach (...) 2016 r. Zdaniem Sądu również Centralna Komisja Lekarska, orzekająca w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl art. 16 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1 oraz art. 45 ustawy. Orzeczenie Komisji II instancji zostało poprzedzone dodatkowymi badaniami komisyjnymi oraz konsultacją psychiatryczną i psychologiczną, stosownie do art. 46 ww. ustawy. Wyniki tych badań zostały utrwalone na kartach 23 i 24 akt administracyjnych przedmiotowej sprawy. Konsultację psychiatryczną przeprowadził specjalista chorób psychicznych i nerwicowych, lekarz neurolog. Centralna Komisja Lekarska podzieliła stanowisko Komisji I instancji w zakresie rozpoznania u skarżącego (...) (1) z kwalifikacją do § 83 pkt 3 wykazu stanowiącego załącznik do ww. rozporządzenia. Komisja potwierdziła, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji (kategoria C). Sąd uznał przy tym, że kwalifikacja ta została dokonana prawidłowo, w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu albo funkcjonariusza tych służb. Podzielając zdanie CKL, Sąd uznał, że rozpoznane u badanego (...), wymagające dalszej terapii świadczy o braku zdrowia natury psychicznej orzekanego i stanowi istotne przeciwwskazanie do pełnienia służby w Policji. Sam bowiem fakt uzależnienia może stanowić zagrożenie dla funkcjonariusza pracującego z bronią, dla niego samego i jego otoczenia. Podkreślił, że organy obu instancji dokonały prawidłowej kwalifikacji rozpoznanego schorzenia do § 83 pkt 3 załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami do służby w Policji (...), co z kolei skutkowało zaliczeniem skarżącego do kategorii C - niezdolny do zawodowej służby. Brak było także podstaw do uznania, że CKL dopuścił się naruszenia art. 39 ust. 5 ustawy, bowiem wobec odwołania od orzeczenia Komisji I instancji przeprowadzono dodatkowe badania, w tym konsultację psychiatryczną i psychologiczną skarżącego. Konsultacja psychologiczna odbyła się w dniu (...) 2016 r. w Poradni (...) SP ZOZ MSWiA (...), a konsultacja psychiatryczna odbyła się w Poradni Zdrowia (...) SP ZOZ MSWiA (...). Rozpoznanie dokonane zostało w oparciu o wywiad, badania przedmiotowe, konsultację psychiatryczną i pozostałą dokumentację orzeczniczo-lekarską. Rozpoznane schorzenia w zakresie (...) skarżącego przyporządkowano do odpowiednich pozycji, paragrafów i punktów działu XV wykazu chorób i ułomności. Kategoria zdolności do służby wynikająca z tego wykazu nie budzi wątpliwości (kat. C - niezdolny do służby).

Podsumowując Sąd I instancji uznał, że orzeczenia zostały wydane w oparciu o zebraną w sprawie dokumentację oraz po przeprowadzeniu dodatkowych badań, natomiast rozpoznane u skarżącego schorzenia, dawały podstawę do zaliczenia skarżącego do kategorii C - niezdolny do służby w Policji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w części, tj. w zakresie pkt 1 oddalającego skargę w części dotyczącej zdolności do pełnienia służby. Sądowi I instancji zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ustawy w zw. z art. 79 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.; dalej jako k.p.a.) poprzez brak wyraźnego odzwierciedlenia w aktach sprawy przyczyn i odmowy oddalenia wniosku dowodowego strony zgłoszonego w odwołaniu od decyzji z dnia (...) 2016 r., co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w postaci dokumentów załączonych do skargi do WSA i brak jakiegokolwiek odniesienia się do tych dokumentów;

3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym niestosowania k.p.a. w trybie postępowania przed komisjami lekarskimi i ograniczenie się do stwierdzenia, że postępowanie przed komisjami lekarskimi jest specyficzne i ma szczególny charakter, co nie spełnia wymagań wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a.

W przypadku nieuwzględnienia podstaw kasacyjnych wskazanych w pkt 1, 2 i 3, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 83 in extenso rozporządzenia poprzez błędną interpretację tego przepisu polegającą na przyjęciu, że definiowanie uzależnienia na potrzeby orzeczenia o stanie zdrowia funkcjonariusza i jego zdolności do służby nie jest tożsame z definiowaniem uzależnienia i diagnostyki dla innych celów, podczas gdy prawidłowa analiza tego przepisu nakazuje, aby spełniły się łączenie przesłanki wskazane w tym przepisie, by móc orzec zespół uzależnienia (...) i w konsekwencji przyjęcie, że podmiot jest niezdolny do pełnienia służby.

Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów postępowania. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w granicach zgłoszonych zarzutów skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że z akt sprawy wynika, iż rozpoznane u skarżącego schorzenie - (...) zostało ustalone przez (...) Rejonową Komisję Lekarską na podstawie dokumentacji m.in. wywiadu, badań diagnostycznych i opinii lekarzy specjalistów, tym również lekarza (...). Skarżący przebywał w Szpitalu (...) przez okres dwóch tygodni na oddziale (...). Z rozpoznaniem zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania (...) leczony był również w Oddziale (...) Szpitala Specjalistycznego MSW (...). Skarżący korzystał następnie z pomocy psychologicznej w Sekcji Psychologów Komendy Wojewódzkiej Policji (...) dla osób po terapii uzależnień. CKL, rozpoznając odwołanie skarżącego, przeprowadziła stosownie do art. 46 ustawy dodatkowe badania lekarskie, tj. badanie psychologiczne w Poradni (...), konsultację psychiatryczną w Poradni (...) oraz badanie w komisji lekarskiej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd Wojewódzki przyjął, że CKL podejmując zaskarżone orzeczenie była uprawniona do przyjęcia, że badania przeprowadzone przed komisją I instancji, zgromadzona dokumentacja oraz dodatkowe badania wykonane na jej zlecenie są wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazać należy, że CKL stosownie do art. 46 ustawy, rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. W niniejszej sprawie organ z tej możliwości skorzystał i przeprowadził dodatkowe badania skarżącego. Tym samym, zdaniem NSA, w rozpoznawanej sprawie fakt nieuwzględnienia przez Centralną Komisję Lekarską zawartego w odwołaniu skarżącego wniosku o zwrócenie się do Oddziału Leczenia (...) Szpitala (...) o wydanie opinii, czy w trakcie jego pobytu w tym ośrodku stwierdzono u niego nieodwracalne następstwa psychiczne i fizyczne na skutek (...), nie stanowi naruszenia art. 4 ustawy w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. Przedmiotowa Komisja podejmując zaskarżone orzeczenie była uprawniona do przyjęcia, że zgromadzone w sprawie dokumenty pozwalały na stwierdzenie u skarżącego niezdolności do służby w Policji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie organ odwoławczy uznał, że stwierdzenie u skarżącego schorzenia w postaci uzależnienia (...) pozostającego w procesie leczenia kwalifikuje go do kategorii C - niezdolny do służby w Policji (§ 83 pkt 3 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia).

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w postaci dokumentów załączonych do skargi i brak jakiegokolwiek odniesienia się do tych dokumentów. Wskazany jako naruszony art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...)". Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Sytuacja tego rodzaju w rozpoznanej sprawie nie zachodziła. Natomiast powoływanie się na brak bezpośredniego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do załączników skargi, nie może być skutecznie podnoszone w ramach zarzutu naruszenia art. 133 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem powołanego przepisu mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada jego wymogom, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez sąd zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada powyższym wymogom. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.

Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Jak już wykazano powyżej, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, podstawa prawna zaskarżonego wyroku została przez Sąd I instancji poprawnie wskazana. Natomiast przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jako mający charakter ustrojowy, zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Do naruszenia powołanego przepisu mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchyliłby się od kontroli działalności administracji publicznej, bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie, a taka sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca.

Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia, ustala się wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu albo funkcjonariusza tych służb, stanowiący załącznik do rozporządzenia. Przepis § 2 rozporządzenia stanowi zaś, że w wykazie chorób i ułomności, o którym mowa w ust. 1, określa się szczegółowe objaśnienia odnoszące się do chorób i ułomności, jak również zalecane czynności wskazane przy ich ustalaniu w przypadkach, w których wymaga tego wiedza medyczna. Z kolei § 83 rozporządzenia wskazuje, że przez zespół uzależnienia od alkoholu (oraz innych środków odurzających) należy rozumieć stan charakteryzujący się:

1) nieodpartym wewnętrznym przymusem ciągłego lub okresowego spożywania alkoholu (przyjmowania środków odurzających);

2) występowaniem objawów zespołu odstawienia po przerwaniu picia (przyjmowania środka);

3) zmienionym sposobem reagowania na alkohol (utratą kontroli nad piciem, zmianami w jego tolerancji, lukami pamięciowymi i innymi), stałym zwiększaniem dawki środka odurzającego;

4) postępującym przebiegiem, prowadzącym do nieodwracalnych następstw psychicznych i fizycznych.

Rozpoznanie ustala się na podstawie dokumentacji medycznej z poradni przeciwalkoholowej lub poradni zdrowia psychicznego. W przypadkach wątpliwych należy kierować na badania specjalistyczne. Natomiast w art. 1 pkt 1 ppkt 2 ustawy postanowiono, że ustawa określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje w sprawach oceny stanu zdrowia funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1 oraz ustalenia ich zdolności fizycznej i psychicznej do służby.

Z powyższego wynika, że ww. przepisy dotyczą oceny stanu zdrowia wyłącznie z punktu widzenia zdolności funkcjonariusza do pełnienia służby, co nie jest tożsame z oceną stanu zdrowia wymaganą do innych celów. Nie ma racji zatem skarżący kasacyjnie, że błędny jest pogląd sądu I instancji, iż definiowanie uzależnienia na potrzeby orzeczenia o stanie zdrowia funkcjonariusza i jego zdolności do służby nie jest tożsame z definiowaniem uzależnienia i diagnostyki dla innych celów, podczas gdy prawidłowa analiza tych przepisów nakazuje łączne spełnienie wskazanych w nich przesłanek, aby orzec zespół uzależnienia od środków odurzających i w konsekwencji przyjąć, że osoba jest niezdolna do pełnienia służby. Rozpoznane bowiem u skarżącego uzależnienie od (...) ostatnio w stanie abstynencji i w procesie leczenia, wyklucza jego zdolność do pełnienia służby w Policji. Jak to już wyżej wskazano, komisje lekarskie ustalają stan zdrowia funkcjonariuszy, m.in. Policji i ustalają ich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, nie definiując postawionych rozpoznań dla innych celów.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.