Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2741326

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 maja 2019 r.
I OSK 2491/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska.

Sędziowie: NSA Przemysław Szustakiewicz, del. WSA Jolanta Górska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 4/17 w sprawie ze skargi J.T. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/17, sprostowanym prawomocnym postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/17: 1. zobowiązał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia odwołania Prezydenta Miasta K. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...), w części stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy (...) z dnia (...) kwietnia 1984 r., nr (...), o przyznaniu na rzecz A.T. odszkodowania w kwocie (...) zł za wywłaszczenie nieruchomości położonej w K., obręb (...), b. gm. kat. W., oznaczonej jako działka nr (...), w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdził, że Minister Infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu powyższego odwołania; 3. stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierzył Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywnę w wysokości (...) zł; 5. przyznał od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej J.T. sumę pieniężną w kwocie (...) zł; 6. zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej J.T. kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia (...) grudnia 2016 r. J.T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpoznania odwołania Prezydenta K. od decyzji Wojewody M. z dnia (...) lipca 2010 r., znak (...), w przedmiocie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy (...) z dnia (...) kwietnia 1984 r., znak (...), w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa działki nr (...) położonej w K. pod budowę osiedla W. oraz ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz A.T.

Skarżąca wniosła o: zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do wydania decyzji rozpoznającej odwołanie w terminie 1 miesiąca od daty otrzymania orzeczenia sądu administracyjnego, stwierdzenie, że bezczynność Ministra miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od Ministra na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, nadto, gdyby Sąd uznał za celowe także obciążenie organu grzywną.

Skarżąca wskazała, że Prezydent K. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody M. z dnia (...) lipca 2010 r. w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy (...) z dnia (...) kwietnia 1984 r. w części ustalającej odszkodowanie. Przez ponad 6 lat Minister nie rozpoznał tego odwołania. Strona wystosowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bezskutecznie. Skarżąca stwierdziła, że organ II instancji ostentacyjnie lekceważy swoje obowiązki a tym samym narusza art. 35 § 3 in fine k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie wskazując, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta K. od decyzji Wojewody M. W ocenie organu obecnie brak jest bowiem możliwości wydania rozstrzygnięcia ze względu na konieczność zebrania całości materiału dowodowego. Jak wskazał, wystąpił do Ministra Finansów pismem z dnia (...) października 2016 r. o nadesłanie koniecznego do zakończenia sprawy dokumentu. Ponadto, Minister prowadzi ponad 3000 spraw w Departamencie Orzecznictwa, a także nastąpiły zmiany reorganizacyjne urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uzasadniając wydany w niniejszej sprawie wyrok wskazał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa była uzasadniona.

Bezsporne w sprawie jest, jak wskazał Sąd, że akta sprawy w celu rozpatrzenia odwołania wpłynęły do Ministerstwa w dniu (...) sierpnia 2010 r. Dopiero w 2013 r. organ podjął działania celem uzupełnienia materiału dowodowego, tj. zwrócił się do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie zarządzenia nr (...) Prezydenta Miasta K. z dnia (...) lutego 1983 r. w sprawie wysokości stawek odszkodowania za wywłaszczone grunty w województwie miejskim k. (pismo z dnia (...) marca 2012 r.). W tym samym dniu wystosował informację do strony o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. W dniu (...) kwietnia 2013 r. wpłynęło do akt owo zarządzenie Prezydenta Miasta K. nr (...). Przez następny okres Minister nie podejmował żadnych czynności. Pismem z dnia (...) września 2016 r. skarżąca wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do urzędu w dniu (...) września 2016 r. Pismem z dnia (...) października 2016 r. organ zwrócił się do Ministerstwa Finansów o nadesłanie kopii decyzji Ministra Finansów z lat 1981-1986 w sprawie zatwierdzenia cennika skupu zboża i rzepaku. Następnie dwukrotnie wyznaczył termin załatwienia sprawy i żadnego z nich nie dochował.

Mając powyższe na uwadze, Sąd ocenił, że wniesione w dniu (...) sierpnia 2010 r. do organu administracji odwołanie skarżącej nie zostało rozpatrzone, tak do dnia wniesienia skargi na jego bezczynność, tj. do dnia (...) grudnia 2016 r., jak i do dnia orzekania przez Sąd, tj. do dnia (...) maja 2017 r. Sąd wskazał przy tym, że organ, w trakcie postępowania odwoławczego, trwającego już ponad 6 lat, podjął czynności celem uzupełnienia materiału dowodowego. Rodzaj jednak tych czynności i ich częstotliwość w żadnym wypadku nie uzasadniają tak długiego rozpatrywania odwołania. W okresie od 2012 r. do 2016 r. organ nie podjął żadnej czynności procesowej. Również, mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji.

Wobec niezałatwienia sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym art. 35 § 3 k.p.a., w tym i do dnia rozpoznania skargi, jak wskazał Sąd, skargę należało uznać za zasadną na mocy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).

Dlatego też, Sąd zobowiązał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Prezydenta K. oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, a wykazana bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co, jak wskazał, wynika z art. 149 § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wyjaśnił, że przez okres 4 lat organ nie podjął żadnej czynności procesowej i dopiero wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowało, że przynajmniej zawiadamiał stronę o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Taki stan sprawy należy uznać za w pełni usprawiedliwiający przypisanie cechy rażącego naruszenia prawa bezczynności Ministra.

Jednocześnie, Sąd wyjaśnił, że na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznał od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości (...) zł. Sąd wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 k.p.a. sumę taką wymierza się do wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS, które to wynagrodzenie aktualnie wynosi - zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2017 r. - kwotę (...) zł (M. P. z 2017 r. poz. 183). W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy kwota (...) zł będzie miała charakter adekwatny do stopnia bezczynności organu, która ma charakter rażący i z nieznanych przyczyn przez okres ponad 6 lat nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto, Sąd uznał za konieczne wymierzenie organowi także kary grzywny i wyjaśnił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przy tak długim okresie bezczynności organu konieczne jest wskazanie organowi naganności jego postępowania.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia w części dotyczącej punktu 3 (w zakresie wymierzenia grzywny (...) zł) i punktu 4 (w zakresie przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości (...) zł).

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Minister postawił zarzut naruszenia:

- art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6, art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 35 § 3 k.p.a., poprzez wymierzenie organowi grzywny w wysokości niewspółmiernej do zaistniałego naruszenia prawa oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku dlaczego sąd uznał, że zasądzona z urzędu grzywna będzie adekwatna do mającej miejsce bezczynności;

- art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 i art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyznanie na rzecz skarżącej J.T. sumy pieniężnej w kwocie (...) zł pomimo braku istnienia okoliczności wskazujących, iż zasądzona grzywna nie będzie wystarczającym środkiem dyscyplinującym organ do zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie;

- art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sprzecznych ustaleń faktycznych co do okresu pozostawania w bezczynności organu, co mogło mieć istotny wpływ na wysokość zasądzonej grzywny;

- art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez sprzeczność sentencji wyroku z jego uzasadnieniem w zakresie zasądzonej na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, tj. kwoty (...) zł w sentencji wyroku i (...) zł w jego uzasadnieniu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Na wstępie zauważyć należy, że granice i zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/17, w wersji sprzed sprostowania go postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/17. Postanowieniem tym sprostowano błąd pisarski w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 4/17 poprzez zastąpienie, po punkcie 3., punktów 3, 4 i 5 punktami odpowiednio 4, 5 i 6 oraz w ten sposób, że występującą po słowach: "w wysokości" kwotę "5000 zł" na str. 4 uzasadnienia w wersie 10 zastąpiono kwotą "1500 zł" oraz występującą po słowach: "sprawy kwota" kwotę "5000 zł" na str. 4 uzasadnienia w wersie 18 zastąpiono kwotą "1500 zł".

Prawomocne postanowienie o sprostowanie błędów i omyłek w wydanym w sprawie wyroku decyzji ma ten skutek, że po jego wydaniu wyrok ten wykonywany jest stosownie do treści po sprostowaniu, a w przypadku jego zaskarżenia, oceniany jest wyłącznie w treści po sprostowaniu.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna dotyczy w istocie punktu 4 (w zakresie wymierzenia Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywny w wysokości 5000 zł) oraz punktu 5 (w zakresie przyznania od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej J.T. sumy pieniężnej w kwocie 1500 zł) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/17.

W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieskuteczny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sprzecznych ustaleń faktycznych co do okresu pozostawania w bezczynności organu oraz, jako niezasadny, w zakresie sprzeczności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem w zakresie zasądzonej na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, tj. kwoty 1500 zł w sentencji wyroku i 5000 zł w jego uzasadnieniu.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 16/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów, wskazanych w tym przepisie, jak też gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 794/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym, kwestionowanie tym zarzutem ustaleń faktycznych sądu I instancji nie jest możliwe a zarzucana przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa sprzeczność sentencji wyroku z jego uzasadnieniem w zakresie zasądzonej na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej, tj. kwoty 1500 zł w sentencji wyroku i 5000 zł w jego uzasadnieniu, po sprostowaniu wyroku Sądu I instancji postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/17, już nie istnieje.

Ponadto, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w pełni realizuje wymagania określone w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a. a motywy zaskarżonego wyroku w pełni poddają się kontroli instancyjnej, precyzyjnie wyjaśniając przesłanki oddalenia skargi.

Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera uzasadnienie wymierzenia Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywny w wysokości 5000 zł. Sąd ten wskazał bowiem, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przy tak długim okresie bezczynności organu konieczne jest wskazanie organowi naganności jego postępowania, poprzez wymierzenie kary grzywny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności niniejszej sprawy uprawniały Sąd I instancji do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia organowi grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie można ponadto zapomnieć, że oprócz funkcji dyscyplinującej, grzywna z art. 149 § 2 p.p.s.a. pełni również funkcję represyjną i prewencyjną, służąc zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, już tylko samo stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu administracji uprawnia sąd administracyjny do wymierzenia temu organowi grzywny.

Sąd I instancji uwzględnił zaś skargę J.T. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia odwołania Prezydenta Miasta K. od decyzji Wojewody M. z dnia (...) lipca 2010 r. Sąd ustalił przy tym, że organ, w trakcie postępowania odwoławczego, trwającego już ponad 6 lat, podjął jedynie czynności, które nie uzasadniają tak długiego rozpatrywania odwołania. Wymierzona zaś przez Sąd I instancji kwota, mieszcząca się w dopuszczalnych granicach, jest ponadto adekwatna do opisanego czasu pozostawania organu w bezczynności w tej sprawie.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6, art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 35 § 3 k.p.a.

Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera również uzasadnienie w zakresie przyznania od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej J.T. sumy pieniężnej w wysokości 1500 zł. Sąd ten wskazał bowiem, że skarga zawiera wniosek o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. i ocenił, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwota 1500 zł będzie miała charakter adekwatny do stopnia bezczynności organu, która ma charakter rażący i z nieznanych przyczyn przez okres ponad 6 lat organ nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności niniejszej sprawy uprawniały przy tym Sąd I instancji do przyznania od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej J.T. sumy pieniężnej w wysokości 1500 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Podkreślić w tym miejscu należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej zasądzanej w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. również ma charakter fakultatywny i jest zależne wyłącznie od uznania sądu, o czym świadczy użycie w czasownika "może", i może być podjęte jedynie w przypadku uwzględnienia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3042/18, https://orzeczenia,nsa.gpv.pl). Ustawodawca pozostawił zatem sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy. Natomiast w przypadku skorzystania przez sąd z tej instytucji, wskazany przepis nie zawiera żadnych przesłanek, którymi miałby kierować się sąd ustalając wysokość sumy pieniężnej. Jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Suma ta pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Dlatego też, ocena sądu co do zasadności przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej powinna uwzględniać wszystkie istotne okoliczności sprawy. Jednakże, jeżeli sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, to może odmówić przyznania sumy pieniężnej tylko w uzasadnionych okolicznościami sprawy przypadkach, a odmowa w tym zakresie wymaga przedstawienia przekonującej argumentacji.

Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że Sąd I instancji nieprawidłowo orzekł o przyznaniu skarżącej kwoty 1500 zł. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można także przyjąć, aby była to kwota nieadekwatna do jej stanu faktycznego.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 1500 zł.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw, o czym orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.