Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2733738

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 maja 2019 r.
I OSK 2457/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska.

Sędziowie: NSA Przemysław Szustakiewicz, del. WSA Jolanta Górska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bd 8/17 w sprawie ze skargi J.G. na bezczynność Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji (...) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi J.G. na bezczynność Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w (...) w rozpoznaniu jej wniosku z dnia (...) grudnia 2016 r. o udzielenie informacji publicznej, wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bd 8/17: 1. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądził od Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w (...) na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia (...) grudnia 2016 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżąca zwróciła się do Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w (...) o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie skanu umów zawartych przez jednostkę na obsługę prawną w 2016 r., domagając się przesłania żądanych dokumentów w formie elektronicznej.

W piśmie z dnia (...) stycznia 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w (...), zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wskazując na nieudostępnienie żądanych informacji publicznych i niewydanie decyzji o odmowie. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o: stwierdzenie bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej; zobowiązanie Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w (...) do udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie od Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w (...) kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) wniósł o umorzenie postępowania, względnie o oddalenie skargi, wskazując, że nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej, gdyż w dniu (...) stycznia 2017 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek, informując ją, że w 2016 r. nie posiadał obsługi prawnej, a żądane przez skarżącą umowy nie istniały. Organ podkreślił również, że wniosek złożony został w okresie świątecznym i nie dotyczył informacji czy organ zawarł umowę na obsługę prawną w 2016 r., lecz skanu umów, których z przyczyn obiektywnych organ nie mógł udostępnić bowiem nie zostały takie zawarte. Odpowiedź organu z dnia 12 stycznia 2017 r. można więc co najwyżej traktować jako grzecznościowe wskazanie, że taki dokument nigdy nie powstał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wydając wyrok z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bd 8/17, wskazał na wstępie, że Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) jest gminną jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne, zatem podmiot reprezentujący tę jednostkę organizacyjną (dyrektor) jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.)

Dalej, Sąd ocenił, że żądane przez skarżącą dokumenty są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczą one bowiem sposobu dysponowania środkami publicznymi, co zobowiązuje organ do jej udostępnienia.

Następnie, Sąd wskazał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia (...) grudnia 2016 r. Czternastodniowy termin odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia (...) grudnia 2016 r., o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, upłynął bowiem z dniem 2 stycznia 2017 r. Wbrew stanowisku organu, nie ma wpływu na bieg tego terminu okres świąteczny. Dopiero po wniesieniu skargi organ odpowiedział na wniosek informując skarżącą, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną - we wskazanym we wniosku okresie nie zawierał umów na obsługę prawną. Dlatego też, Sąd w punkcie 2 wyroku orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.).

Jednocześnie, Sąd zauważył, że skoro załatwienie wniosku skarżącej nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

Sąd stwierdził przy tym, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w punkcie 2 wyroku. Sąd uznał bowiem, że niewątpliwie termin załatwienia wniosku skarżącej został przez organ przekroczony, jednak należy dać wiarę wyjaśnieniom, że działanie to nie było zamierzone i wynikało z błędnego przekonania, że brak wnioskowanej informacji zwalnia od obowiązku działania. Sąd uwzględnił przy tym również, że wniosek został złożony drogą elektroniczną na adres e-mail organu, w terminie przedświątecznym. Również proste zatytułowanie wniosku jako "prośba", jak zauważył Sąd, mogło zatem przyczynić się do przeoczenia tego pisma wśród innej korespondencji elektronicznej.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i domagając się jego zmiany poprzez oddalenie skargi, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono "naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, a przede wszystkim":

- art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy zasadne było wydanie wyroku oddalającego skargę z uwagi na okoliczność, że żądana informacja nie była w posiadaniu i dyspozycji organu;

- art. 149 § 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez błędne przyjęcie, że organ był zobowiązany udostępnić informację publiczną w postaci dokumentu, którego nigdy nie wygenerował i poprzez błędne uznanie, że pomimo obiektywnego nieistnienia żądanej informacji publicznej, organ był zobowiązany udzielić odpowiedzi, że takiej informacji nie ma, a udzielenie odpowiedzi po upływie 14 - dniowego terminu stanowiło naruszenie prawa;

- art. 149 § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy organ nie był zobowiązany do jakichkolwiek odpowiedzi, gdyż żądana informacja obiektywnie nie istniała, a organ nie był i nie jest zobowiązany do odpowiadania wnioskodawczyni, że informacja nie istnieje;

- art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy żądany dokument obiektywnie nie istnieje okoliczność jego nieistnienia i tym samym obiektywna niemożność jego udostępnienia też jest informacją publiczną;

- art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez błędne przyjęcie, że prawo do informacji publicznej obejmuje również prawo do uzyskania od organu wiadomości, że dany rodzaj informacji obiektywnie nie istnieje;

- art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez jego błędne zastosowanie polegające na tym, że organ był zobowiązany do udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi w sytuacji, gdy wniosek dotyczył dokumentu, który obiektywnie nigdy nie istniał, a także poprzez pominięcie okoliczności, że wnioskodawca określa we wniosku rodzaj i zakres informacji, której od organu oczekuje;

- art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez zastosowanie tego przepisu, pomimo że przepis ten nie powinien być zastosowany ze względu na to, że organ nie dysponował obiektywnie żądaną informacją, albowiem żądany dokument nigdy nie powstał i poprzez błędne przyjęcie, że w tej sytuacji organ był zobowiązany w terminie 14 dni udzielić odpowiedzi, że informacji nie posiada;

- art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - w ten sposób, że przepisy te określają sposoby zachowania się organu w sytuacji, gdy nie może on zadośćuczynić żądaniu wnioskodawcy i przewidują obowiązek udzielenia odpowiedzi, że organ nie dysponuje żądaną informacją publiczną, gdyż ona w ogóle nie powstała;

- art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż żądana informacja nigdy nie istniała i zasadne było oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy.

Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w rozpatrywanej skardze kasacyjnej wyliczenie przepisów wskazanych w podstawach kasacyjnych poprzedzone zostało zwrotem "przede wszystkim", co może wskazywać, że skarżący oczekiwał, iż Naczelny Sąd Administracyjny oceni sprawę także pod kątem innych jeszcze przepisów, nie ograniczając się tylko do wytkniętych przyczyn wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia. Taki zabieg jest wadliwy i przez to nieskuteczny. Nie można bowiem domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej. Określone w art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Z kolei, związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie przy tym z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawy skargi kasacyjnej mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd I instancji wskazał jak przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 261/11, Legalis). Jako podstawę skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, gdyż sąd nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2193/12, Legalis). Z treści skargi kasacyjnej, a mianowicie z jej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, musi wynikać konkretny zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do domyślania się ani też uzupełniania za skarżącego zarzutów kasacyjnych. Treść skargi kasacyjnej sama w sobie musi być wystarczająca do zbadania legalności zaskarżonego orzeczenia. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania tylko do przepisów, które wprost zostały wskazane w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, gdy nie posiada w swoich zasobach żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej ma obowiązek powiadomienia wnioskodawcy o tym fakcie.

Podkreślić należy, że bezsporne w sprawie jest, że Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) jest, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zaś żądana we wniosku skarżącej z dnia (...) grudnia 2016 r. informacja dotycząca treści umów zawartych przez Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) w przedmiocie obsługi prawnej w 2016 r. jest informacją publiczną.

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może być załatwiony trojako. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2458/17, jeśli żądane informacje mają charakter informacji publicznej a adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia i jest w ich posiadaniu, to powinien zakończyć postępowanie z wniosku strony albo udostępniając żądaną informacją w drodze czynności materialno - technicznej (pierwszy sposób), albo - jeżeli zaistniały odpowiednie ku temu przesłanki - wydając decyzję administracyjną (drugi sposób) o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera postać pism skierowanych do wnioskodawcy (trzeci sposób) i zawiadamiających go o tym, że:

a) adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia żądanych danych, gdyż nie jest to informacja publiczna lub że nie dysponuje on przedmiotową informacją albo nie jest podmiotem, od którego można takich danych żądać, ewentualnie, że

b) istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

Zgodnie przy tym z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że termin ten ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia oraz czynności polegającej na poinformowaniu wnioskodawcy o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub, że adresat wniosku nią nie dysponuje (por. np. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 286-287).

Bezsprzecznie, Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) we wskazanym wyżej terminie nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej. Dopiero po wniesieniu skargi, tj. w dniu (...) stycznia 2017 r., poinformował skarżącą, że nie dysponuje wnioskowaną informacją. Wyjaśnił przy tym, że w 2016 r. nie posiadał obsługi prawnej a żądane przez skarżącą umowy nie istniały.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela zaś jednolite i ugruntowane stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej adresat wniosku w ogóle nie zareagował na otrzymany wniosek, a ponadto, gdy udziela on informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a także, gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 powołanego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest, to czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę, nie ma natomiast znaczenia, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie otrzymanego żądania. Jednak nie do zaakceptowania jest sytuacja, gdy podmiot określony w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie reaguje na niego w żaden sposób uzewnętrzniony wnioskodawcy. Aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Może to uczynić w dowolnej formie. W każdym razie niedopuszczalne jest pozostawienie wniosku w aktach bez rozpoznania. Dopiero bowiem dopełnienie tego obowiązku zwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności, kończąc swoiste postępowanie przed nim z tego wniosku o informację publiczną.

Co więcej, jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2458/17, w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu informacji, których udostępnienia żąda, należy rozpatrywać w kontekście art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a zatem powiadomienie takie powinno zawierać wskazanie, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, a także inne dane, które mogą mieć w tym zakresie wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Oświadczenie organu powinno być przy tym jednoznaczne w swej treści, a ponadto zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności zawartego w nim twierdzenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w (...) pozostawał w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia (...) grudnia 2016 r. Również prawidłowo Sąd I instancji umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpoznania wniosku, skoro organ rozpoznał ten wniosek już po wniesieniu skargi ale przed wydaniem wyroku w sprawie, jako że w dniu (...) stycznia 2017 r. drogą elektroniczną organ powiadomił skarżącą, że nie posiada żądanej przez nią informacji.

W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 149 § 1 pkt 1, 2 i 3, art. 151 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 10, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.