Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3028716

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 czerwca 2020 r.
I OSK 2161/19
Obowiązek kastora powiązania naruszenia przepisu blankietowego z konkretnym naruszonym przepisem.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.).

Sędziowie: NSA Roman Ciąglewicz, del. WSA Rafał Wolnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.W. i B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 74/19 w sprawie ze skargi J. W. i B. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 74/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. i B. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z (...) listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowa Komisja Osadnictwa Rolnego w S., działając na podstawie przepisów dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska (Dz. U. Nr 49, poz. 279) wydała w dniu (...) sierpnia 1947 r. orzeczenie nr (...) o nadaniu J. W. działki gr. B., ul. Ż. (następnie zmieniona na ul. R.), gm. D.pow. S., obejmującej grunty o powierzchni ok. 0,10 ha oraz budynki: dom mieszkalny, dom letni, garaż. Miejska Komisja Ziemska przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie orzeczeniem z dnia (.).lipca 1961 r., nr (...) postanowiła nadać J. M., która jako osadnik wojskowy osiedliła się na obiekcie w kwietniu 1946 r., a w listopadzie tego roku zawarła związek małżeński z J. W., gospodarstwo rolne o pow. 0,10 ha wraz z zabudowaniami, położone w osiedlu S. przy ul. R.

Orzeczeniem z dnia (...) stycznia 1962 r., nr (...) Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S., działając na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71) orzekło o przejęciu na własność Państwa przedmiotowego gospodarstwa rolno - pracowniczego. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że J.W., będący właścicielem przedmiotowego gospodarstwa, opuścił je w 1953 r., nie pozostawiając na nim członków rodziny. J. M., zamieszkująca tam do dnia wydania orzeczenia, nie była prawną żoną J. W., który po opuszczeniu własnego gospodarstwa zawarł prawny związek małżeński z inną kobietą, nie troszcząc się o opuszczoną samowolnie nieruchomość i zamieszkał na stałe w innej miejscowości.

Powiatowa Komisja Ziemska przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. decyzją z dnia (...) grudnia 1962 r., nr (...) orzekła o nadaniu na własność i wydaniu aktu nadania nr (...) J.M. na gospodarstwo robotnicze obejmujące działkę siedliskową o pow. 0,07 ha położone w S. przy ul. R.

Z postanowienia Sądu Rejonowego (...) w S. z dnia (...) lutego 2015 r. sygn. akt (...) wynika, że spadek po J. W. nabyli J. W.z, syn J. i J. oraz B. U.W., córka J. i J. Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia (...) października 1996 r., sygn. akt (...) ustanowił dla całkowicie ubezwłasnowolnionej B. W. opiekuna prawnego, na którego powołał J.W.

Pismem z dnia 6 października 2008 r. J. W. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia (.) stycznia 1962 r. W uzasadnieniu podniesiony został zarzut rażącego naruszenia prawa.

Wojewoda Z. decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r., nr (...) odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia (...) stycznia 1962 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.W. w imieniu własnym i B.W.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrując sprawę podniósł, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych gospodarstw rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego wynika m.in., że przejęcie gruntów na własność Państwa dotyczy nieruchomości, które w dniu 5 kwietnia 1958 r. nie stanowiły własności Skarbu Państwa, ale zostały przekazane przez Państwo w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Minister wskazał, że nieruchomość przejęta orzeczeniem z dnia (...) stycznia 1962 r. została w 1947 r. nadana J.W. orzeczeniem nr (.). Z materiału dowodowego nie wynika, aby wydane zostało orzeczenie o wykonaniu tego aktu nadania. W dniu 7 września 1951 r. wszedł w życie dekret z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340 z późn. zm.). W myśl art. 2 ust. 1 tego aktu prawnego osoby, które posiadają gospodarstwa rolne i prowadzą je osobiście lub przez członków rodziny, żyjących z nimi we wspólności gospodarczej, a do dnia wejścia w życie niniejszego dekretu nie nabyły ich własności, stają się z mocy prawa właścicielami tych gospodarstw. Jednocześnie w przypadku gospodarstw rolnych, co do których nie wydano aktów nadania, w celu poświadczenia własności, zgodnie z art. 5 ust. 1 dekretu z 1951 r. starosta wydawał akty nadania z urzędu, natomiast akty nadania wydane na podstawie dotychczasowych przepisów stanowiły - stosownie do art. 5 ust. 2 poświadczenie własności, o którym mowa w ust. 1. Tym samym w świetle uregulowań dekretu z 1951 r. J.W. z mocy samego prawa stał się właścicielem nieruchomości położonej przy ul. R. Po opuszczeniu tej nieruchomości w 1953 r. przez J. W. była ona w użytkowaniu J. M., a ówczesne organy państwowe podejmowały działania zmierzające do zalegalizowania tego stanu i przyznania jej prawa własności do tej nieruchomości. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada wprawdzie w pełni dyspozycji zawartej w art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r., ale przy ocenie legalności orzeczenia z 22 stycznia 1962 r. nie można nie uwzględnić tego, że zostało ono wydane jako realizacja wytycznych wcześniej wydanego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej z (...) października 1961 r. po to, aby po przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa nadać ją następnie na własność J. M., co ostatecznie zostało zrealizowane w dosyć krótkim okresie czasu. Tego typu skutki kwestionowanego orzeczenia sprawiają, że wad przy jego wydaniu nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa, ponieważ w tej konkretnej sprawie skutki badanego orzeczenia są do zaakceptowania z perspektywy praworządności. Nie są, zdaniem organu, zasadne roszczenia odwołujących się do powierzchni 0,1 ha, ponieważ z żadnego dokumentu nie wynika, żeby ich rodzice otrzymali nieruchomość o takiej powierzchni. W akcie nadania z 1947 r. mowa jest o nieruchomości o powierzchni ok. 0,1 ha, natomiast powszechnie wiadomym jest, że powierzchnie gospodarstw wskazywane w aktach nadania, w sytuacjach, gdy nie nastąpiło jeszcze ich geodezyjne wyodrębnienie, miały charakter orientacyjny.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J.W. i B. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd stwierdził, że z brzmienia art. 9 ust. 1 ustawy z 1951 r. wynika, że dla przejęcia nieruchomości na własność Państwa wymagane było łączne ziszczenie się dwóch przesłanek, tj. objęcia nieruchomości we władanie przez Państwo do dnia wejścia w życie ustawy, a więc do dnia 5 kwietnia 1958 r. oraz pozostawanie nieruchomości we władaniu Państwa w dniu wydawania decyzji w trybie art. 9 ust. 1 ustawy lub przekazanie ich w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że przejęta na własność Państwa sporna nieruchomość nie spełniała przesłanek z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy z uwagi na to, że nie znajdowała się ona we władaniu Państwa, a J. M. oraz dzieci pochodzących z jej związku z J. W. Kwestionowane orzeczenie o przejęciu zostało wydane wyłącznie w celu wydania na tę samą nieruchomość aktu nadania na rzecz J. M., która od 1946 r. była w jej posiadaniu razem z J. W., a po jego wyprowadzeniu się pozostała na niej wraz z dziećmi i podjęła starania o jej otrzymanie na własność. Tak też się stało, gdyż po przejęciu przez Państwo nieruchomości na podstawie kwestionowanego orzeczenia Państwowa Komisja Ziemska przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S.decyzją z dnia (...) grudnia 1962 r. orzekła o nadaniu na własność i wydaniu aktu nadania nr (...) J.M. na przedmiotowe gospodarstwo robotnicze. W związku z powyższym, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że wprawdzie doszło przy wydawaniu kwestionowanego orzeczenia do naruszenia prawa, jednak nie można w realiach niniejszej sprawy uznać tego naruszenia za rażące. W ocenie Sądu, kwestionowane orzeczenie nie wywołało skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności zważywszy na okoliczność, że przejęcie nieruchomości stanowiącego własność ojca skarżących na rzecz Państwa doprowadziło do uzyskania jej na własność przez matkę skarżących, która nie kwestionowała powyższego, a wręcz to na skutek jej starań organy administracji podjęły działania umożliwiające jej uzyskanie tytułu własności na zajmowaną przez nią nieruchomość.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J.W. i B. W., zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparli na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy przez błędne przyjęcie, że w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca rażące naruszenie prawa w sytuacji, gdy na skutek wydania kwestionowanej decyzji skarżący zostali pozbawieni własności części nieruchomości należącej uprzednio do ich ojca J. W.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących solidarnie kosztów postępowania.

Skarżący zrzekli się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie zgodzili się, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Art. 9 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. wymienia jakiego rodzaju nieruchomości mogą być przejęte przez Państwo. Nieruchomość nadana J. W. nie spełnia ww. przesłanek, ponieważ był on właścicielem tej nieruchomości. Z mocy prawa stał się on właścicielem tej nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 dekretu z 6 września 1951 r. J.W. był w posiadaniu spornej nieruchomości, a zatem stosownie do tego przepisu stał się właścicielem zajmowanej przez siebie nieruchomości. Wskazywany natomiast w art. 5 ust. 1 dekretu akt nadania miał jedynie na celu poświadczenie własności danej nieruchomości. Tak więc sporna nieruchomość nie mogła zostać przejęta przez Państwo na podstawie przepisów ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego z uwagi na fakt, że był on jej właścicielem z mocy prawa.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut skargi kasacyjnej został z kolei oparty na naruszeniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut ten skonstruowany został bez dostatecznej precyzji, gdyż kasator pominął przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiące wyłączną podstawę działań i rozstrzygnięć podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji przeciwko któremu skierowana została skarga kasacyjna. Stanowią one tzw. normy odniesienia. Normami tymi nie są przepisy k.p.a., które stanowią podstawę działania organów. Przepisy normujące postępowanie przed organami administracji publicznej, tworzące z kolei tzw. normy dopełnienia (wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., I FSK 199/11). Naruszenie norm odniesienia przez sąd polega na niedostrzeżeniu naruszenia przez organ norm dopełnienia. W rozpoznawanej sprawie brak jest w konstrukcji zarzutu wyraźnego powiązania norm odniesienia z normami dopełnienia.

W zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, można zarzucić sądowi naruszenie tego przepisu przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego.

Nie jest to jedyny mankament zarzutu. Z treści zarzutu oraz uzasadnienia wynika, że naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy polegało na błędnym przyjęciu, że w niniejszym postępowaniu nie miało miejsce rażące naruszenie prawa w sytuacji, gdy na skutek wydania kwestionowanej decyzji skarżący zostali pozbawieni własności części nieruchomości należącej uprzednio do ich ojca J.W. Oparcie zarzutu wyłącznie na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest niewystarczające. Przepis ten wskazuje pozytywną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji w sposób blankietowy. Obowiązkiem kasatora jest wskazania konkretnego przepisu materialnego lub procesowego, który został naruszony przez organ wydający decyzję w sposób rażący, co ma uzasadniać eliminację konkretnego aktu administracyjnego z obrotu prawnego. W samym zarzucie skargi kasacyjnej sformułowanym w petitum przepis taki nie został przywołany. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący wskazali jednak, iż nieruchomość, która była własnością ich ojca, nie mogła zostać przejęta w trybie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych gospodarstw rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, gdyż nieruchomość nadana ich ojcu nie spełniała przesłanek określonych w tym przepisie, bowiem J.W. z mocy prawa, tj. na podstawie art. 2 ust. 1 Dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340), stał się właścicielem spornej nieruchomości. Wniosek taki wynika wprost z uzasadnienia, w którym skarżący kasacyjnie podnoszą "Tak więc nieruchomość J.W. (ojca skarżących) nie mogła być przejęta przez Państwo na podstawie przepisów ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, z uwagi na fakty, iż był on jej właścicielem z mocy prawa". Treść uzasadnienia pozwala przyjąć, iż jako rażące naruszenie prawa kasatorzy wskazali naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., które miałoby polegać na pozbawieniu prawa własności opisanej wyżej nieruchomości J.W. mimo, iż był on właścicielem tej nieruchomości, a prawo własności do niej nabył ex lege - z mocy art. 2 ust. 1 Dekretu z 6 września 1951 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny zdecydował, iż może przeprowadzić kontrolę merytoryczną podniesionego zarzutu, pomimo jego niedoskonałości, braku precyzji i fachowości w jego sformułowaniu.

Zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W pierwszym rzędzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż wnioskiem z dnia 6 października 2008 r. J.W. zażądał stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia (...) stycznia 1962 r., nr (...) wydanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S., mocą którego na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71) orzekło ono o przejęciu na własność Państwa przedmiotowego gospodarstwa rolno - pracowniczego o powierzchni ok. 0,1 ha położonego w S. przy u. R. Z zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że kasatorzy pozbawieni zostali części nieruchomości uprzednio należącej do ich ojca J. W., co nie odpowiada prawdzie, gdyż wskazane powyżej orzeczenie w swej treści prowadziło do pozbawienia J. W. prawa własności w całości. Utożsamiają oni częściową utratę praw własności z treścią decyzji z (...) grudnia 1962 r., mocą której matce kasatorów nadano nieruchomość o powierzchni 0,07 ha pod tym samym adresem. Treść skargi kasacyjnej wskazuje jednak, iż dążą oni do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia z dnia (...) stycznia 1962 r., nr (...) wydanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. w całości.

Odnosząc się merytorycznie do zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że orzeczenie objęte postępowaniem nadzorczym zostało wydane w oparciu o art. 9 ust. 1 ww. ustawy. Trybunał Konstytucyjny uchwałą z dnia 20 lutego 1991 r. (Dz. U. Nr 20, poz. 88) ustalił powszechnie obowiązującą wykładnię art. 16 ww. ustawy (art. 9 w trakcie ujednolicania przepisów ustawy otrzymał numer 16). Zgodnie z tą uchwałą o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych i leśnych decydują wyłącznie przesłanki wymienione w art. 16 (dawnym art. 9), a mianowicie:

- objęcie nieruchomości we władanie Państwa do dnia wejścia w życie ustawy, czyli do dnia 5 kwietnia 1958 r.;

- pozostawanie tych nieruchomości nadal we władaniu Państwa lub przekazanie ich w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym;

bez względu na okoliczności w jakich doszło do objęcia nieruchomości przez Państwo. Przejęciu na własność Państwa podlegają także te nieruchomości, których właściciele do dnia 5 kwietnia 1958 r. dawali wyraz woli odzyskania swej nieruchomości, bądź z przyczyn obiektywnych, od siebie niezależnych nie mieli możliwości dochodzenia swych praw.

Opierając zarzut na rażącym naruszeniu art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy należało koncentrować się na wskazanych wyżej przesłankach materialnoprawnych. W skardze kasacyjnej nie został prawidłowo skonstruowany zarzut opierający się na prawidłowej wykładni przywołanego przepisu. Kwestia prawa własności była poza zakresem istotnych przesłanek materialnych tego przepisu. Skarżący rażącego naruszenia przepisu art. 9 ust. 1 tej ustawy dopatrywali się zaś w niedopuszczalności zastosowania tej normy do nieruchomości, które były własnością innych osób. Jest oczywistym jednak, że państwo nie mogło przejmować na swoją własność nieruchomości, których było już właścicielem. Ergo mogło przejąć wyłącznie własność nieruchomości, których prawo własności przysługiwało innym podmiotom. Pogląd ten jest zgodnie reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2008 r., sygn. II OSK 1217/07 (www. cbosa) wskazał, że "art. 9 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego ma zastosowanie także do nieruchomości nadanych w wyniku reformy rolnej, które po tym nadaniu z powrotem przeszły we władanie Państwa albo mimo tego nadania spod władania Państwa nie wyszły i były w jego władaniu w dniu wejścia w życie tej ustawy".

Kasatorzy w uzasadnieniu wskazują, iż ich ojciec J. W. stał się właścicielem nieruchomości z mocy prawa (art. 2 ust. 1 Dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych), a tym samym jego nieruchomość nie mogła zostać przejęta przez Państwo na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., z uwagi na fakt, iż był on jej właścicielem z mocy prawa. Pogląd ten jest błędny. Przysługiwanie prawa własności osobie fizycznej nieruchomości nie wykluczało zastosowania tego przepisu, a wręcz warunkowało jego zastosowanie. Tym samym przepis ten nie mógł zostać w ogóle naruszony, a tym bardziej rażąco naruszony, w związku z okolicznością bycia właścicielem spornej nieruchomości położonej w S. przy ul. R.przez J. W. Na własność Państwa w trybie art. 9 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy mogły bowiem zostać przejęte wyłącznie nieruchomości stanowiące własność innych podmiotów aniżeli Skarb Państwa.

Opierając zarzut na rażącym naruszeniu art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy należało koncentrować się na przesłankach materialnoprawnych wynikających wprost z tego przepisu. Zarzut kasacyjny oparty został na błędnej wykładni tego przepisu, gdyż skarżący kasacyjnie jako rażące naruszenie przepisu prawa wskazali przesłankę, która nie wynika z art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z tych względów zarzut nie mógł się okazać skuteczny.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.