Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1528992

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 17 grudnia 2013 r.
I OSK 2061/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak.

Sędziowie: NSA Ewa Dzbeńska (spr.), del. WSA Mirosław Gdesz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 116/13 w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 116/13, po rozpoznaniu skargi P. B. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r., w pkt 1 stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie grzywnę w wysokości 4.000 zł (pkt 2) oraz w pkt 3 umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 13 czerwca 2011 r. P. B. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie o uchylenie z dniem 1 lipca 2011 r. decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) o przyznaniu prawa do zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ul. (...) w Warszawie.

W uzasadnieniu wniosku P. B. podniósł, że w związku z tym, iż nie zamieszkuje w przyznanym mu decyzją z dnia (...) lutego 2008 r. lokalu, rezygnuje z tego lokalu i wnosi o cofnięcie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu, co pozwoli mu skorzystać z innej formy pomocy mieszkaniowej.

Pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie, wyjaśnił że lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) w Warszawie został przydzielony P. B. zgodnie z przysługującymi normami na czas pełnienia obowiązków na wyznaczonym stanowisku służbowym, natomiast jego małżonka ma możliwość wspólnego zamieszkiwania w tym lokalu. Uwzględnienie małżonka żołnierza przy ustalaniu przysługującej żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego ma na celu zagwarantowanie małżonkowi prawa wspólnego zamieszkiwania, przez czas legitymowania się przez żołnierza tytułem prawnym do lokalu, który wynika z decyzji administracyjnej. W tej sytuacji prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym małżonka żołnierza wywodzi się wprost od uprawnień przysługujących żołnierzowi i nie jest uprawnieniem służącym samoistnie, które mogłoby być realizowane odrębnie. Jednocześnie organ wskazał, że decyzja z dnia (...) lutego 2008 r. wydana była na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym i wygasła z mocy prawa, gdyż z dniem 31 grudnia 2011 r. P. B. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Z tych też względów, lokal nr (...) zamieszkiwany jest obecnie bez tytułu prawnego, tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji, która wygasła z mocy prawa.

Dodatkowo organ podniósł, że zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą, przysługuje prawo do zajmowania tego lokalu. W tej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego zawiera umowę najmu tego lokalu mieszkalnego.

Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. P. B. złożył do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zażalenie na niezałatwienie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r.

Następnie pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. P. B. wniósł, za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. W skardze podkreślił, że od czterech lat nie mieszka w mieszkaniu służbowym z przyczyn od niego niezależnych, a bezczynność organu w sprawie jego wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. pozbawiła go możliwości realizacji pomocy mieszkaniowej w inny sposób.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r. Prezes WAM uznał zażalenie P. B. z dnia 16 listopada 2012 r. na nie rozpoznanie wniosku zgłoszonego wystąpieniem z dnia 13 czerwca 2011 r., przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie, za uzasadnione, wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 lutego 2013 r. i zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie oraz stwierdził, że nie załatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie postanowieniem z dnia (...) lutego 2013 r. odmówił P. B. wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia własnej decyzji z dnia (...) lutego 2008 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że skoro brak było podstaw do uchylenia decyzji, która wygasła z mocy prawa i nie funkcjonuje w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia takiej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę stwierdził, że analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący spełnił wszelkie warunki formalne, warunkujące skuteczność wniesienia skargi na bezczynność.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że już po wniesieniu skargi na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie przez P. B., a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie postanowieniem z dnia (...) lutego 2013 r., wydanym na podstawie art. 61a k.p.a. w związku z art. 13 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, odmówił P. B. wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia własnej decyzji z dnia (...) lutego 2008 r. o prawie zamieszkania w lokalu nr (...), położonym w Warszawie przy ul. (...).

Zapadło zatem merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Wydanie tego postanowienia spowodowało, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie przestał być formalnie bezczynny i to przed wyrokowaniem przez Sąd w ramach wniesionej skargi na bezczynność organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zatem, że bezczynność organu I instancji ustała najpóźniej w dacie wydania postanowienia z dnia (...) lutego 2013 r., i w związku z tym należało postępowanie sądowe umorzyć. Zachodzi bowiem bezprzedmiotowość orzekania w sprawie w zakresie w jakim Sąd mógłby zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu.

W ocenie Sądu I instancji zaistniały jednakże podstawy do stwierdzenia, że bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie w wydaniu postanowienia z dnia (...) lutego 2013 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydał dopiero w dniu (...) lutego 2013 r., a zatem po ponad 20 miesiącach od złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r.

Powołując się na art. 35 k.p.a. stwierdzono, że przedmiotowa sprawa zalicza się do kategorii spraw uregulowanych w art. 35 § 3 k.p.a., a więc wymagających postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym powinna zostać załatwiona nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania z uwzględnieniem terminów, których nie wlicza się stosownie do art. 35 § 5 k.p.a.

Z tego też względu, mając na uwadze, iż decyzja merytoryczna w stosunku do skarżącego nie została rozstrzygnięta w ustawowym terminie (wynoszącym, co do zasady, 30 dni, a maksymalnie i tylko wyjątkowo 2 miesiące) i od dnia złożenia wniosku przez skarżącego do dnia wydania postanowienia z dnia (...) lutego 2013 r. przez organ I instancji minęło bezskutecznie prawie dwadzieścia miesięcy, Sąd I instancji na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikającym z jawnego pogwałcenia norm art. 35 k.p.a. (pkt 1 sentencji wyroku).

Niezależnie od tego, że organ nadzoru uznał zażalenie skarżącego za zasadne i wyznaczył organowi I instancji termin do załatwienia sprawy, to nie zmienia to faktu, że organ I instancji pozostawał w zwłoce przez okres 20 miesięcy i sam fakt uznania przez organ nadzoru zażalenia za zasadne i wyznaczenie nowego terminu do załatwienia sprawy nie powoduje, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie nie pozostawał w bezczynności do dnia złożenia przez skarżącego skargi do Sądu.

W ocenie Sądu brak jakichkolwiek działań ze strony Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie uznać należy za nierzetelne i naganne. Organ nie wykazał bowiem w żadnym razie, aby od dnia złożenia wniosku przez skarżącego podejmował jakiekolwiek czynności, zmierzające do wyjaśnienia stanu sprawy i zgromadzenia ewentualnej innej - oprócz już posiadanej - niezbędnej dokumentacji, a tym bardziej do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie, czym rażąco naruszył przepis art. 35 k.p.a. Organ nie dochował również obowiązku zawiadamiania strony o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy, czym z kolei rażąco naruszył przepis art. 36 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, grzywna w kwocie 4.000 zł jest adekwatna do opisanego czasu pozostawania organu w bezczynności w tej sprawie.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania innemu składowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. i w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 202 r. - prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) poprzez wadliwe przeprowadzenie kontroli legalności działalności Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie poprzez nieuwzględnienie znanego Sądowi z urzędu faktu zainicjowania przez P. B. postępowania o wypłatę odprawy mieszkaniowej i w związku z tym nie przeprowadzenie z urzędu dowodu z akt tego postępowania, a zwłaszcza zapadłego w dniu 16 listopada 2012 r. wyroku, sygn. akt II SA/Wa 1294/12, jak też nie uwzględnienie zasady wyrażonej w art. 35 § 5 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd bez uwzględnienia tej okoliczności orzekł, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył organowi, za tak ustalony okres bezczynności, grzywnę w wysokości 4.000 zł, pomimo że w tym okresie toczyło się inne postępowanie, którego wynik miał wpływ na tę sprawę;

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez ustalenie wadliwego stanu faktycznego sprawy, nie uwzględniającego, iż od dnia 31 grudnia 2011 r. do dnia 16 listopada 2012 r. toczyło się konkurencyjne postępowania o wypłatę odprawy mieszkaniowej, a przez to wymierzenie organowi grzywny niewspółmiernej do rzeczywistego okresu rozpoznawania wniosku strony, co miało bezpośredni wypływ na wynik sprawy w sposób opisany w tiret pierwsze.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd ograniczył się jedynie do zbadania stanu sprawy przedstawionego w skardze. Działanie takie w sposób istotny naruszyło normę art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., i wpłynęło na wynik sprawy. Otóż Sąd całkowicie pominął fakt, iż od dnia 30 grudnia 2011 r. do dnia 16 listopada 2012 r. pomiędzy skarżącym a organem toczyło się postępowanie w przedmiocie wypłaty odprawy mieszkaniowej. Z akt tej sprawy wynika, iż chęć pobrania odprawy mieszkaniowej wynikała z niemożności zamieszkiwania w lokalu.

Uszło także uwadze Sądu, iż od dnia 7 lipca 2011 r. zajmowana przez P. B. kwatera stała się lokalem zbędnym na zakwaterowanie Sił Zbrojnych i jako taka podlegała prywatyzacji. Ponadto między P. B. a G. B. toczyły się inne postępowania, w tym o rozwód, o ustanowienie sposobu korzystania z lokalu, karne, których wynik mógł mieć wpływ na rozpoznanie wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. Przy czym analiza wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. nie wskazuje, aby P. B. poinformował organ o tych postępowaniach. Natomiast zgodnie z treścią art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Wobec powyższych ustaleń, okres bezczynności organu może obejmować jedynie czas miedzy 13 czerwca 2011 r. a 31 grudnia 2011 r. (a właściwe 22 grudnia 2011 r.).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zauważyć należy, iż art. 149 p.p.s.a. stanowi, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Z analizy art. 149 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Reasumując stwierdzić należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego powoduje, że zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe i postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie zwalnia to jednak Sądu od orzeczenia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Konsekwencją stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa jest możliwość orzeczenia przez Sad I instancji grzywny (§ 2 art. 149)

Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany był załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce wówczas, gdy w ustawowo ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Z chwilą złożenia wniosku powstał po stronie organu obowiązek ustosunkowania się do żądania w nim zawartego w terminie przewidzianym w k.p.a. Organ nie wywiązał się z tego obowiązku, bowiem jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego z dnia 15 czerwca 2011 r. został rozpoznany przez organ w dniu (...) lutego 2013 r. po uprzednim uwzględnieniu zażalenia przez organ wyższego stopnia postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji prawidłowo uznał za całkowicie uzasadniony zarzut bezczynności z rażącym naruszeniem prawa przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego.

Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 k.p.a. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa.

Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. uznać należy za chybiony.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 106 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie znanego Sądowi z urzędu faktu zainicjowania przez skarżącego postępowania o wypłatę odprawy mieszkaniowej i w związku z tym nie przeprowadzenie z urzędu dowodu z akt tego postępowania, a zwłaszcza zapadłego w dniu 16 listopada 2012 r. wyroku, sygn. akt II SA/Wa 1294/12. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie prowadzi do nadmiernego wydłużenia postępowania. A zatem, co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., jest wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd I instancji nie powziął wątpliwości co do bezczynności organu w załatwieniu wniosku skarżącego i nie uznał zatem za konieczne przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego zwłaszcza, że trwające postępowania w innych sprawach z udziałem skarżącego pozostawały bez wpływu na załatwienie wniosku z dnia 15 czerwca 20011 r.

Także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony uzasadnienie orzeczenia spełnia wszystkie wymogi stawiane tym przepisem. Wymierzona grzywna jest adekwatna do trwającej dwa lata bezczynności i mieści się w granicach prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.