Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2696645

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 10 stycznia 2019 r.
I OSK 1833/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka.

Sędziowie: NSA Monika Nowicka, del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/GO 1062/17 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami

1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę;

2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1062/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), dalej jako "SKO" lub "Kolegium" decyzją z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G., dalej jako "Prezydent Miasta", z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) o cofnięciu D.K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii "A, A1, A2" prawa jazdy na okres 3 (trzech) lat, zastrzegając przy czym, iż bieg tego terminu rozpocznie się od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy.

Uprzednio wyrokiem z dnia (...) grudnia 2016 r. sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w G. - Wydział (...) Karny na podstawie art. 42 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 z późn. zm.); dalej jako "k.k.", orzekł w stosunku do skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do prowadzenia których upoważnia prawo jazdy kategorii "A, A1, A2" na okres 3 (trzech lat), jednocześnie na podstawie art. 43 § 3 k.k. nałożył obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami objętymi zakazem właściwemu Wydziałowi Komunikacji.

Odpis niniejszego wyroku został przesłany do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta G. pismem z (...) maja 2017 r.

Prezydent Miasta decyzją z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) orzekł o cofnięciu D.K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii "A, A1, A2" prawa jazdy na okres 3 (trzech) lat, zastrzegając, iż bieg terminu rozpocznie się od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy.

W uzasadnieniu organ I instancji przywołał treść art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego (Dz. U. z 2017 r. poz. 665 z późn. zm.); dalej jako "k.k.w." oraz art. 103 § 1 pkt 4 ustawy 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.); dalej jako "u.k.p.".

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do SKO. Kolegium po rozpatrzeniu odwołania wydało wskazaną na wstępie decyzję z (...) sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał przedstawiony powyżej stan faktyczny, następnie wskazał na art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. oraz art. 182 ust. 1 i 2 k.k.w., w świetle których decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowi akt o charakterze związanym, tj. nie zależy od uznania organu. Wskazał, że nie ma innej możliwości, jak orzeczenie o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy, gdyż tylko w ten sposób może wykonać dyspozycję zarówno ustawową, jak i zawartą w wyroku Sądu Rejonowego w G.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a k.p.a. w zw. z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP.

W rozmowie telefonicznej przeprowadzonej dnia 13 grudnia 2017 r. z pracownikiem Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta G. ustalono, że dokument prawa jazdy skarżącego został zwrócony (...) października 2017 r.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA wskazał, że akt wydany przez organ naruszał prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

WSA podniósł, że materialnoprawną podstawą prawną zaskarżonej decyzji był, trafnie wskazany w podstawie prawnej decyzji SKO, art. 182 § 2 k.k.w. Sąd I instancji wskazał również na treść art. 184 k.k.w., art. 42 § 1 pkt 1 k.k., art. 43 § 1 i 3 k.k., art. 63 § 3 k.k.

Sąd I instancji wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w G. z (...) grudnia 2016 r., sygn. akt (...), w którym orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do prowadzenia których upoważnia prawo jazdy kategorii "A, A1, A2" B na okres 3 (trzech) lat, jednocześnie nakładając na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami objętymi zakazem właściwemu Wydziałowi Komunikacji. Następnie wskazał, iż jak ustalono, skarżący zwrócił dokument prawa jazdy 18 października 2017 r.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, WSA doszedł do przekonania, iż konstrukcja decyzji organu I instancji, zaakceptowana przez organ odwoławczy, jest wadliwa i pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", w powiązaniu z art. 182 § 2 k.k.w.

WSA zaakcentował, iż w niniejszej sprawie, Prezydent Miasta, w sentencji swojej decyzji nie wskazał konkretnego tj. wyznaczonego datami okresu, na jaki cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazał jedynie, iż uprawnienia są cofane na 3 lata licząc od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy. Przy czym domniemywał, iż organ kierował się treścią § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie". Jednakże w ocenie Sądu I instancji przepis ten, w sposób niedopuszczalny modyfikuje treść art. 107 k.p.a. w zw. z art. 182 § 2 k.k.w. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika bowiem obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Powinnością organu jest zatem nie tylko cofnięcie uprawnień, ale również zakreślenie tego cofnięcia w zgodzie z treścią prawomocnego wyroku karnego. Nadto tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji), nie zaś w jej uzasadnieniu.

W ocenie WSA, w przedmiotowej sprawie uzasadniona jest odmowa zastosowania przepisów rozporządzenia przez Sąd wobec sprzeczności § 17 ust. 1 z art. 107 § 1 k.p.a. oraz z art. 182 § 2 k.k.w.

Sąd podkreślił, iż w utrzymanej w mocy zaskarżonym aktem decyzji Prezydenta Miasta orzeczono o cofnięciu uprawnień na okres 3 lat, z zastrzeżeniem, iż termin ten liczy się od dnia zwrotu dokumentu prawa jazdy. Nie wskazano jednak ani daty początkowej ani daty końcowej okresu cofnięcia uprawnień. Nadto dopiero w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznym zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia uprawomocnienia się wyroku tj. od 29 czerwca do 20 lipca 2016 r. (tj. 21 dni). Taka konstrukcja decyzji oraz jej braki treściowe powodowały, że w ocenie WSA decyzja zapadła z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a.

WSA zauważył także, iż organ I instancji wydał decyzję przedwcześnie. Jako organ postępowania karnego wykonawczego, stwierdziwszy, iż Skarżący nie zastosował się do obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy, winien był o tym fakcie powiadomić Sąd Rejonowy w (...). Dla uzyskania wiążących informacji w zakresie daty początkowej, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego zwrócić się o rozstrzygnięcie wątpliwości w tym zakresie w trybie art. 13 § 1 k.k.w. i dopiero po uzyskaniu wydanego na podstawie tego przepisu postanowienia Sądu Rejonowego w G. rozstrzygnąć o cofnięciu uprawnień.

Według Sądu I instancji, organ I instancji nie naruszył prawa, ponieważ nie rozszerzył zakresu wyroku karnego na co wskazywał skarżący. Organ I instancji nie orzekał w zakresie obowiązku zwrotu przez skarżącego dokumentu prawa jazdy, ale o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami we wskazanym zakresie.

WSA wskazał także, że organy administracji są związane wyrokiem skazującym i nie są uprawnione do jego weryfikacji. Kwestia natomiast wydania Skarżącemu prawa jazdy potwierdzającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii nieobjętych zakazem wynikającym z wyroku Sadu Rejonowego w (...) wykracza poza granice niniejszej sprawy, która dotyczy wyłącznie wykonania zawartego w tym wyroku orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów określonych kategorii.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiodło Kolegium, zaskarżając ten wyrok w całości. W skardze zarzucono, iż decyzja została wydana z naruszeniem:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz. art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z § 17 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, a w konsekwencji uznanie, iż jest on niezgodny z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 182 § 2 k.k.w., podczas gdy wskazany § 17 rozporządzenia jest zgody we wskazanymi wyżej przepisami oraz z przepisami u.k.p., która stanowiła podstawę prawną do wydania przedmiotowego rozporządzenia,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 43 k.k. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, i w konsekwencji uznanie, iż decyzja organu I instancji, utrzymana decyzją SKO z dnia (...) sierpnia 2017 r. (...) w mocy narusza wskazane wyżej przepisy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż decyzje zostały wydane przedwcześnie i w sposób nieprawidłowy określały ramy czasowe cofnięcia D.K. uprawnień do kierowania pojazdami, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami dopuszczalne jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień przed zwrotem dokumentu prawa jazdy poprzez odniesienie się do momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy jako daty początkowej biegu terminu,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną interpelację i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, iż rozstrzygniecie (sentencja) decyzji z dnia (...) czerwca 2017 r. działającego z up. Prezydenta Miasta zastępcę naczelnika Wydziału Komunikacji, nr (...) w przedmiocie cofnięcia D.K. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A, A1, A2 prawa jazdy na okres 3 lat, ze wskazaniem, iż bieg terminu rozpocznie się od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy, w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. sygn. Akt. (...) z dnia (...) grudnia 2016 r. jest sprzeczne z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. podczas gdy jest ono jest prawidłowe, precyzyjne oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami rangi ustawowej, które dopuszczają wskazanie momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy jako daty początkowej biegu terminu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W oparciu o powyższe zarzuty, SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi, oraz zasądzenie na rzecz organu skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Jednocześnie Kolegium oświadczyło, iż zrzeka się prawa do przeprowadzenia sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważono, że tylko w sytuacji gdy znana jest konkretna data zwrotu dokumentu sąd powszechny orzeka zakaz wraz ze wskazaniem konkretnych dat oraz wskazuje okres ewentualnego zaliczenia okresu faktycznego zatrzymania dokumentu prawa jazdy na poczet środka karnego. Jeżeli natomiast kierowca nie zwrócił dokumentu prawa jazdy, to sąd zobowiązuje go do zwrotu nie określając konkretnych ram czasowych. Wskazano ponadto, że bieg zakazu prowadzenia pojazdów rozpoczyna się od momentu zwrotu dokumentu stwierdzającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Podkreślono, że podanie konkretnej daty kalendarzowej cofnięcia uprawnień nie wynika z żadnego przepisu prawnego. Zatem do zachowania wymogów ustawowych wystarczy precyzyjne wskazanie ram czasowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Rejonowy w G. wniósł o jej oddalenie w całości. W jego ocenie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a wyrok WSA jest prawidłowy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był trafnie wskazany w decyzji organu art. 182 § 2 k.k.w. Zgodnie z tym przepisem organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. W przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego (art. 182 § 1 k.k.w.). Przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono tego rodzaju środek karny albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka (art. 184 k.k.w.).

Zakaz prowadzenia pojazdów to środek karny przewidziany w art. 42 § 1 pkt 1 k.k. Stosownie do treści art. 43 § 1 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w latach. Zakaz ten obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów; do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz nie biegnie (art. 43 § 3 k.k.). Na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu (art. 63 § 3 k.k.).

Powołany przepis art. 182 k.k.w. stanowi zatem normę prawa materialnego do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, pomimo że jest w akcie prawnym, zawierającym co do zasady, przepisy prawa karnego (por. wyr. NSA z 26 stycznia 2006 r., I OSK 361/05, wyr. WSA z 26 lutego 2015 II SA/Go 15/15 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten wskazuje organ administracji zobowiązany do wydawania rozstrzygnięcia w orzeczonym przez sąd zakresie. Organ ten wykonując wyrok w tym zakresie jest związany jego treścią, a więc może cofnąć uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na ściśle wskazany okres wynikający z treści wyroku i w określonym przez sąd zakresie i w tym też okresie nie można wydać tych uprawnień (por. K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy, Komentarz, Lex 2014, uwagi do art. 182 teza 3).

Zgodnie natomiast z art. 107 § 1 k.p.a., w dacie orzekania przez organ odwoławczy, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

W sprawach dotyczących wydawania kierowcom dokumentów potwierdzających uprawnienia do kierowania zastosowanie mają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. 2016.231) - dalej określanym jako "rozporządzenie", Z przepisu § 17 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Natomiast według § 17 ust. 2 rozporządzenia w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. W przypadku gdy sąd nakazał zwrot dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, a w aktach sprawy stwierdzono brak tego dokumentu, w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje się daty rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, a jedynie pouczenie o obowiązku zwrócenia dokumentu i związanym z terminem jego zwrotu początkiem liczenia terminu orzeczonego zakazu.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji orzekł w sentencji decyzji o cofnięciu D.K. prawa jazdy na okres trzech lat, zastrzegając że bieg terminu rozpocznie się od momentu zwrotu dokumentu prawa jazdy, w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. W sprawie nie jest kwestionowane, że w dacie orzekania przez organy D.K. nie zwrócił Prezydentowi G. dokumentu prawa jazdy.

W tych okolicznościach sprawy prawidłowe jest rozstrzygnięcie organów w zakresie cofnięcia skarżącemu uprawnienia. Nie było podstaw prawnych w sprawie do wskazania konkretnej daty cofnięcia prawa jazdy, skoro organ nie był w jego posiadaniu. Decyzji Prezydenta G. nie można zarzucić niewykonalności, jasno bowiem określa ona okres i moment rozpoczęcia biegu terminu. Ma być on liczony od daty zwrotu dokumentu prawa jazdy, co pozwala na precyzyjne ustalenie okresu trzech lat. Okoliczność daty zwrotu dokumentu prawa jazdy organowi jest możliwa do określenia w oparciu o wszelkie prawem dozwolone środki dowodowe. W dacie wydania decyzji w sprawie, w świetle powołanych przepisów, organ nie mógł orzec inaczej skoro nie był w posiadaniu dokumentu prawa jazdy. Konkurencyjnym rozwiązaniem mogłoby być opóźnienie organu w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie i oczekiwanie, nie wiadomo jak długo, aż D.K. zwróci dokument prawa jazdy.

W świetle przedstawionego rozumienia określenia w decyzji okresu cofnięcia prawa jazdy i rozpoczęcia jego biegu drugorzędne znaczenie w sprawie ma podnoszona przez Sąd I instancji kwestia konstytucyjności postanowień powołanego rozporządzenia.

Mając na uwadze powyżej podjęte ustalenia, Sąd II instancji działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.