I OSK 1716/19, Odmowa zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3020491

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r. I OSK 1716/19 Odmowa zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.).

Sędziowie NSA: Mirosław Wincenciak, del. Grzegorz Jankowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 696/18 w sprawie ze skargi M. G. i V. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 696/18 w sprawie ze skargi M. G. i V. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy (...) z (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

Na mocy tej uchwały nie wyrażono zgody na umieszczenie skarżących na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu ze względu na posiadany przez nich tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Powołano się na § 22 ust. 2 pkt 3 i ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.) dalej zwanej "uchwałą mieszkaniową".

W ocenie Sądu pierwszej instancji sprawa nie została prawidłowo wyjaśniona w kontekście istotnych uwarunkowań faktycznych, nie odniesiono się bowiem w ogóle do kryteriów podstawowych, warunkujących zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu zawartych w § 4 uchwały mieszkaniowej.

Skargę kasacyjną złożył Zarząd Dzielnicy (...), zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o jego uchylenie i oddalenie skargi, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie:

1) art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi zawierającej braki formalne w postaci pominięcia przez skarżących określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, i w konsekwencji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie;

2) art. 57 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. w związku z art. 45, art. 46 § 1 przez uwzględnienie skargi wniesionej w zasadniczej i przeważającej części w formie ustnej przez pełnomocników skarżących na rozprawie 7 marca 2019 r. i w konsekwencji naruszenie art. 57 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. w związku z art. 45, art. 46 § 1 poprzez jego niezastosowanie.

Ponadto podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów:

1) § 4 w związku z § 22 ust. 2 uchwały mieszkaniowej przez niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że Zarząd Dzielnicy nie zbadał i nie odniósł się do kryteriów podstawowych (progu dochodowego i bezdomności), przez co organ miał nie wyjaśnić istotnych okoliczności sprawy, chociaż rodzina skarżących miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, skoro zamieszkiwała w lokalu na podstawie umowy najmu;

2) § 4 w związku z § 1 pkt 21 uchwały mieszkaniowej przez niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że każda osoba, która złoży wniosek o wynajęcie mieszkania komunalnego, nawet gdy przebywa czasowo na terenie dzielnicy, ma uzyskać pomoc mieszkaniową, gdy spełnia przesłanki opisane w § 4 tej uchwały, podczas gdy uchwała ogranicza organowi możliwość udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez wynajęcie lokalu tylko co do osoby, która wykaże, że Warszawa jest miejscem jej stałego pobytu;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewykazanie, że rzekome naruszenia prawa materialnego w uchwale organu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na lakoniczność skargi, która ograniczała się w zasadzie do zaskarżenia uchwały oraz wniosku o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem. Zaznaczono, że pełnomocnicy skarżących na rozprawie 7 marca 2019 r. w formie ustnej wnieśli nową skargę, prezentując po raz pierwszy zarzuty, co uniemożliwiło organowi sporządzenie stanowiska na piśmie. W efekcie tego Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę na podstawie skargi, a przynajmniej jej istotnej części, sformułowanej z pominięciem formy pisemnej.

Ponadto podkreślono, że uchwała mieszkaniowa ma zastosowanie do osób, które w m. st. Warszawie mają miejsce stałego pobytu, bowiem przy użyciu mechanizmów i reguł tam zawartych m. st. Warszawa realizuje ustawowe zadanie własne w postaci zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej opisane w art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 756 z późn. zm.). Skarżącym zaś odmówiono nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1109 z późn. zm.), udzielono im zgody na pobyt tolerowany. Zdaniem autorki skargi kasacyjnej ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje zasady, warunki i tryb udzielania cudzoziemcom ochrony i pomocy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Określa też organy właściwe w tych sprawach. Ustawodawca nie nakłada na gminę zadań własnych z zakresu obejmującego wykonywanie ochrony na rzecz cudzoziemców, w tym w postaci udzielania pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony, rezerwując te zadania dla wyspecjalizowanych organów administracji państwowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. G. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, a ponadto przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył również V. M., wnosząc o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kasacyjnie organu kosztami postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztami pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zdaniem skarżących w pierwszej instancji zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej są chybione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Skarżący kasacyjnie organ upatruje ich w naruszeniu zasady pisemności skargi i wymogu określenia w niej naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący wnosząc skargę na niekorzystną dla nich uchwałę działali bez pomocy zawodowego pełnomocnika. Nie budzi wątpliwości, że skarga została przez nich sformułowana lakonicznie. Tym niemniej, wyraźnie wskazali w niej podstawę prawną w postaci art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i stosowne przepisy postępowania sądowoadmnistracyjnego, niezgadzając się z dotyczącym ich rozstrzygnięciem zawartym w uchwale, wnieśli o stwierdzenie nieważności tej uchwały lub stwierdzenie jej niezgodności z prawem. Zatem nawet taka lakoniczna treść skargi uprawniała Sąd do przyjęcia, że skarżący zarzucają naruszenie prawa do umieszczenia ich na liście osób oczekujących na najem lokali, wynikającego ze wskazanej w zaskarżonej uchwale, uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego Nr 132 z dnia 13 sierpnia 2009 r. poz. 3937 z późn. zm.) - dalej jako uchwała mieszkaniowa. Nie bez znaczenia jest też to, że zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie indywidualnej dotyczącej tylko skarżących. Zaskarżoną uchwałą nie uwzględniono ich wniosku. Ponadto należy zauważyć, że skarżący zapewne świadomi zawiłości uregulowań prawnych regulujących sposób rozpoznania ich wniosku o zakwalifikowanie i umieszczenie ich na liście osób oczekujących na najem lokalu, wnieśli o ustanowienie im adwokata. Ustanowieni z urzędu pełnomocnicy skarżących, zarzucili dowolną ocenę materiału dowodowego, nieuwaględnienie normy mieszkaniowej i kryterium dochodowego. W tej sytuacji nie było konieczne, jak twierdzi autorka skargi kasacyjnej, wzywanie skarżących na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 w zw. z art. 45 i art. 46 § 1 p.p.s.a., do uzupełnienia skargi pod rygorem jej odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie naruszył tych przepisów.

Nie doszło również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Autorka skargi kasacyjnej upatruje go w "niewykazaniu, że rzekome naruszenia prawa materialnego w uchwale organu mogły mieć istotny wpływ na wynik załatwienia sprawy". Umknęło jej jednak, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest decyzja lecz uchwała, tj. akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowany w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Zatem, jak to trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, podstawę prawną uwzględnienia skargi stanowił przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. Natomiast przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi podstawę uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. Z przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis ten nie zawiera wymogu "wykazania, że naruszenie prawa materialnego w uchwale organu mogło mieć istotny wpływ na wynik załatwienia sprawy".

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w całości podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie pozwala uznać, iż sprawa - przed podjęciem tego aktu przez organ kolegialny - Zarząd Dzielnicy - została prawidłowo wyjaśniona w kontekście istotnych uwarunkowań faktycznych. W takim przypadku, przy uwzględnieniu zasady praworządności, zaskarżony akt nie może być uznany za odpowiadający prawu. Przede wszystkim należy powtórzyć za Sądem pierwszej instancji, że trafnie wskazuje się w judykaturze iż: "uchwała w przedmiocie umieszczenia na liście osób do zawarcia umowy najmu jest w orzecznictwie kwalifikowana jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowany w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Do postępowań zwieńczonych taką uchwałą nie ma odesłania do stosowania przepisów k.p.a. w zakresie postępowania dowodowego i gwarancji procesowych podmiotu. Powyższe nie oznacza jednak, że organ podejmujący taką uchwałę jest zwolniony z rzetelnego przeprowadzenia postępowania, udokumentowania okoliczności tego postępowania oraz wskazania kompletnego uzasadnienia swojego stanowiska. Obowiązek taki wynika z § 22 ust. 2 kwestionowanej uchwały oraz aksjologii systemu prawa administracyjnego. Zgodnie z zasadą praworządności organy władzy publicznej są zobowiązane do przedstawienia uzasadnienia swojego aktu działania, który dotyczy uprawnienia lub obowiązku jednostki." (tak np. w wyroku NSA o sygn. akt I OSK 1428/17 - pub. na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ kolegialny (Zarząd Dzielnicy) podejmujący kwestionowaną uchwałę, powinien wyjaśnić istotne okoliczności faktyczne sprawy, mając na względzie przepisy prawa materialnego, zakreślające kto jest uprawniony do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobów gminy (zamieszczenia na stosownej liście). Konkluzje organu winny być odzwierciedlone w uzasadnieniu stosownej uchwały. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie odniesiono się w ogóle do podstawowych kryteriów, warunkujących zakwalifikowanie osób do zawarcia umowy najmu lokalu wynikających z § 4 uchwały mieszkaniowej.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest bardzo lakoniczne. Jak to trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, z uzasadnienia uchwały nie wynika aby Zarząd Dzielnicy zbadał i odniósł się do podstawowych kryteriów warunkujących zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, tj. sytuacji materialnej (progu dochodowego) i aktualnych faktycznych warunków mieszkaniowych (nieprzekroczenie konkretnego metrażu na osobę). Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu przesłanki te nie mają znaczenia, ponieważ rodzina skarżących miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, bowiem zamieszkuje w lokalu na podstawie umowy najmu zawartej z prywatnym właścicielem. To miałoby być przeszkodą w udzieleniu pomocy mieszkaniowej wnioskodawcom. Z tym twierdzeniem nie można się zgodzić.

Stosownie do treści § 4 uchwały mieszkaniowej "Lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto,

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.".

Zatem z przytoczonego przepisu wyraźnie wynika, że uzyskanie pomocy mieszkaniowej jest uzależnione od sytuacji materialnej (progu dochodowego) i aktualnych faktycznych warunków mieszkaniowych (nieprzekraczanie konkretnego metrażu na osobę). Podstawą odmowy udzielenia tej pomocy były według organu, zaspokojone potrzeby mieszkaniowe rodziny wnioskodawców. Autorka skargi kasacyjnej poprawność takiego stanowiska wywodzi z § 22 ust. 2 uchwały mieszkaniowej, nie wskazuje jednak, który z punktów ust. 2 ma o tym świadczyć. Zakładając, że chodzi o punkt 3, należy stwierdzić, że prawidłowa wykładnia tego uregulowania nie potwierdza stanowiska organu. Przepis § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały mieszkaniowej stanowi, że przy rozpatrywaniu wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu należy poddać wnikliwej analizie: między innymi posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt

1. Natomiast zgodnie z § 22 ust. 5 uchwały mieszkaniowej informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Powołanie się w zaskarżonej uchwale na treść § 22 ust. 2 pkt 3 i ust. 5 uchwały mieszkaniowej jako podstawę odmowy uwzględnienia wniosku jest błędne. Co prawda przepisy te dają możliwość odmowy zakwalifikowania wniosku o umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu gdy wnioskodawcy posiadają tytuł prawny do lokalu, jednak wykładnia tych przepisów nie może nie uwzględniać treści § 4 uchwały mieszkaniowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmowa uwzględnienia wniosku może nastąpić na tej podstawie tylko w sytuacji zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez rodzinę wnioskodawcy w lokalu, do którego posiadają tytuł prawny inny niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały mieszkaniowej. Przy tym za zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w tym lokalu nie można uznać sytuacji wskazanej w § 4 pkt 1 uchwały mieszkaniowej, tj. w której wnioskodawcy mają tytuł prawny do lokalu ale pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej. Przyjęta przez organ odmienna wykładnia wskazanych przepisów, stwarzałaby możliwość wykluczenia rodziny spełniającej warunki wskazane w § 4 uchwały mieszkaniowej z prawa do poprawienia bardzo złych warunków mieszkaniowych tylko dlatego, że (przykładowo) wynajmują lokal mieszkalny, nawet niespełniający standardów w zakresie metrażu na osobę. Takiemu odkodowaniu tych przepisów sprzeciwia się również wynikający z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 756 z późn. zm.) obowiązek gminy tworzenia warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej i zapewniania lokali socjalnych i lokali zamiennych, a także zaspokajania potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach i z tego powodu znajdujących się w trudnej sytuacji mieszkaniowej.

W konsekwencji, uznanie przez organ, że skarżący mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i przyjęcie tej okoliczności za podstawę niezakwalifikowania skarżących i nieumieszczenia ich na liście osób oczekujących na najem lokalu, bez zbadania ich warunków mieszkaniowych (w tym metrażu na osobę) a następnie sytuacji materialnej - o których mowa § 4 uchwały mieszkaniowej, jest naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, co skutkować musiało stwierdzeniem wydania zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa. Należy tu zauważyć, że siedmioosobowa rodzina skarżących wynajmuje mieszkanie o niewielkiej powierzchni 29,97 m2.

Odnosząc się do zarzutu naruszania § 4 w zw. z § 1 pkt 21 uchwały mieszkaniowej, należy podzielić stanowisko organu, że z tych przepisów wynika, możliwość udzielenia pomocy mieszkaniowej przez wynajęcie lokalu, tylko dla osób, które wykażą, że Warszawa jest miejscem ich stałego pobytu. Należy jednak zauważyć, że w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały nie powołano się na przepisy, które uprawniały organ do odmowy uwzględnienia wniosku z tego powodu, że wnioskodawcy nie wykazali, iż Warszawa jest ich miejscem stałego pobytu. Co prawda w ostatnim zdaniu uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazano, że Zarząd Dzielnicy "z uwagi na posiadany tytuł prawny do zajmowanego lokalu jak i udokumentowany pobyt na terenie Dzielnicy (...) od około 1 roku podjął uchwałę o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu ww. na liście osób oczekujących na najem lokalu", to organ nie wykazał w żaden sposób, że faktycznie Warszawa nie jest miejscem stałego pobytu wnioskodawców. Trudno zatem uznać, że organ skutecznie powołał się na tą przesłankę jako podstawę odmowy uwzględnienia wniosku. Na marginesie należy tu wskazać, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że skarżący przebywają w Polsce od kilku lat.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto wywód z którego wynika, że na prawidłowość zaskarżonej uchwały wpływa również status skarżących będących cudzoziemcami i fakt udzielenia im przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z (...) grudnia 2014 r. na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP - zgody tylko na pobyt tolerowany. Jednak wskazane wyżej związanie Sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej uniemożliwia szersze odniesienie się do tego argumentu. Należy tu tylko wyjaśnić, że z treści zaskarżonej uchwały nie wynika, aby przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku o umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu był status będących cudzoziemcami wnioskodawców. Na tą okoliczność organ nie powoływał się też w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji. Zatem podnoszenie tej okoliczności jedynie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie mogło wpłynąć na jej skuteczność.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikom uczestników wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.