I OSK 1361/16 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2543432

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2018 r. I OSK 1361/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka.

Sędziowie: NSA Wiesław Morys, del. WSA Marcin Kamiński (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 756/15 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 756/15, po rozpoznaniu skargi J. U. (skarżący), na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:

Skarżący jest funkcjonariuszem Komendy Stołecznej Policji - policjantem w służbie stałej został mianowany w dniu (...) listopada 2006 r.

Wnioskiem z dnia (...) stycznia 2015 r., skierowanym do Komendanta Stołecznego Policji (organ I instancji), skarżący wystąpił o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego położonego w L. przy ul. (...). We wniosku zainteresowany wykazał uprawnienia do dwóch norm zaludnienia. W aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia (...) listopada 2008 r. (Rep. A nr (...)), stanowiący m.in. umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jej przeniesienia, w wyniku której skarżący nabył ww. lokal o powierzchni mieszkalnej 33,10 m2. Do wniosku o przyznanie pomocy finansowej skarżący załączył również umowę kredytu na cele mieszkaniowe z dnia (...) października 2006 r. zawartą z K. Spółką Akcyjną z siedzibą w W., z przeznaczeniem m.in. na sfinansowanie budowy lokalu mieszkalnego w L. przy ul. (...), z 30-letnim okresem kredytowania. Ostateczny termin spłaty kredytu upływa w dniu (...) października 2036 r.

Decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2015 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskany lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w dacie złożenia wniosku o pomoc finansową skarżący posiadał lokal mieszkalny, co w konsekwencji skutkowało brakiem podstaw prawnych do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji (organ odwoławczy), zarzucając naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w konsekwencji błędne ustalenie, że odwołujący się miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w dniu uzyskania statusu policjanta w służbie stałej, art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że fakt posiadania przez policjanta lokalu mieszkalnego w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową uniemożliwia przyznanie pomocy finansowej na lokal mieszkalny, podczas gdy dla oceny istnienia uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu istotne znaczenie ma w pierwszej kolejności, czy takie prawo przysługuje w dacie uzyskania statusu policjanta w służbie stałej, tj. czy w tej dacie ma on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie pomocy finansowej na uzyskany lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość zgodnie z wnioskiem z dnia (...) stycznia 2015 r.

Organ odwoławczy decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, § 3a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 88 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo to realizowane jest bądź w formie rzeczowej - przez przydział mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej, bądź finansowej - przez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego we własnym zakresie. Z treści art. 94 ust. 1 ww. ustawy wynika, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu wiązać zatem należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego. Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż negatywne przesłanki przydziału lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobach Policji określa m.in. art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że lokalu mieszkalnego nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej. Uwzględniając zatem fakt, iż zastępczą formą realizacji prawa policjanta do lokalu mieszkalnego jest pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, to w sytuacji, gdy funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w formie przewidzianej przepisem art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie spełnia ustawowych warunków o uzyskania lokalu, a w konsekwencji również do przyznania przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż podstawową przesłanką przy rozpatrywaniu spraw udzielania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest ocena stanu formalno-prawnego i zbadanie, czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, czy też nie. Pomoc ta bowiem nie przysługuje policjantowi, który składając wniosek, posiada lokal mieszkalny lub dom nadający się do zamieszkania w zakresie odpowiadającym co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej. Pogląd ten - jak zauważył organ odwoławczy - jest zbieżny z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 7/08). Jeżeli zatem funkcjonariusz składając wniosek był już w posiadaniu lokalu mieszkalnego (domu), a zatem miał zaspokojoną potrzebę mieszkaniową, to nie istnieje podstawa do przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ odwoławczy zauważył, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący legitymuje się uprawnieniami do dwóch norm zaludnienia. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, policjantowi i każdemu członkowi jego rodziny przysługuje od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, a zatem skarżący posiada uprawnienia do lokalu o powierzchni mieszkalnej od 14 do 20 m2. W tej sytuacji, nabyty lokal mieszkalny położony w L. przy ul. (...) o powierzchni mieszkalnej 33,10 m2, zapewnia funkcjonariuszowi przysługujące normy zaludnienia. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że skarżący - w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, tj. w dniu (...) stycznia 2015 r., na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji - posiadał już lokal mieszkalny, albowiem w dniu (...) listopada 2008 r. nabył ww. mieszkanie na podstawie aktu notarialnego Repertorium A (...) z dnia (...) listopada 2008 r.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego niewłaściwej oceny uprawnienia skarżącego do lokalu mieszkalnego według stanu na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, a nie na dzień mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej, organ odwoławczy wyjaśnił, że prawo policjanta do pomocy finansowej (zastępczej formy prawa do lokalu) nie jest prawem obligatoryjnym przysługującym wszystkim policjantom z samego faktu mianowania ich funkcjonariuszami w służbie stałej. Prawo do pomocy finansowej, podobnie jak inne formy pomocy mieszkaniowej, o których mowa w rozdziale 8 ustawy o Policji nie powstaje z mocy prawa. Prawo policjanta do omawianego świadczenia powstaje na podstawie decyzji administracyjnej, która może być wydana wówczas, gdy policjant złoży stosowny wniosek o przyznanie tej formy pomocy mieszkaniowej i gdy spełnione są ustawowe przesłanki określone w art. 94 ustawy o Policji. Postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, organ nie może wszcząć takiego postępowania z urzędu. Zatem elementem koniecznym dla rozpatrzenia uprawnień policjanta do tego świadczenia jest złożenie przez funkcjonariusza stosownego wniosku i to na dzień złożenia wniosku dokonuje się oceny prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego, a w zastępstwie - do pomocy mieszkaniowej na uzyskanie lokalu we własnym zakresie. Skoro skarżący na dzień złożenia wniosku takowy lokal mieszkalny już posiadał, to nie miał on prawa do lokalu mieszkalnego, a tym samym do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie w całości, uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ, jak również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1)

przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i pełnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, a tym samym brak ustalenia, że w dniu uzyskania przez skarżącego statusu policjanta w służbie stałej, nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu powołanych poniżej przepisów prawa materialnego;

2)

przepisów prawa materialnego:

- art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową uniemożliwia przyznanie mu pomocy finansowej na lokal mieszkalny, podczas gdy dla oceny uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, istotne znaczenie ma w pierwszej kolejności, czy takie prawo przysługiwało mu w dacie uzyskania statusu policjanta w służbie stałej tzn., czy w tej dacie miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby w rozumieniu przepisów ww. ustawy; ponadto przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie uzależnia prawa do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego od daty wystąpienia z wnioskiem o przyznanie tej pomocy, wskazując jako negatywną przesłankę uzyskania tej pomocy jedynie otrzymanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale;

- § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów w związku z art. 94 ust. 2 ustawy o Policji poprzez zastosowanie tego przepisu i uznanie, że fakt posiadania przez policjanta lokalu mieszkalnego w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową uniemożliwia przyznanie mu tej pomocy finansowej, podczas gdy wymienione rozporządzenie w tym zakresie zostało wydane z przekroczeniem delegacji zawartej w ustawie, gdyż przepis art. 94 ust. 1 w związku z ust. 2 nie uzależnia prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego od daty wystąpienia z wnioskiem o przyznanie tej pomocy, wskazując jako negatywną przesłankę uzyskania tej pomocy jedynie otrzymanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie powyższych zarzutów, przytaczając obszerne fragmenty wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II PK 141/13 (publ. LEX nr 1448392) oraz orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że odmawiając przyznania ww. świadczenia organy obu instancji argumentowały, iż w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej ((...) stycznia 2015 r.), skarżący miał już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał już lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Potwierdzają to dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym akt notarialny Rep. A nr (...) z dnia (...) listopada 2008 r. - umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności oraz udziału w garażu na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej. W lokalu tym, jak wynika z treści ww. wniosku, skarżący zamieszkał w grudniu 2008 r.

Sąd I instancji wskazał dalej, że przedmiotowy lokal mieszkalny, położony w L. przy ul. (...) składa się z trzech izb i posiada łączną powierzchnię użytkową 51,83 m2, w tym powierzchnię mieszkalną 33,10 m2 i zapewnia przysługujące skarżącemu dwie normy zaludnienia (14-20 m2) zgodnie z treścią § 2 pkt 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.

Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie zaprzeczał, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie ww. pomocy finansowej w istocie miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Twierdził jednak, ze pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego jest pojęciem szerokim, powinna obejmować wszelkie aspekty związane z uzyskaniem lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i powinna być również udzielana na spłatę zobowiązań finansowych, zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego przez policjanta. Podkreślał przy tym, że obowiązujące przepisy prawa nie ograniczają uprawnionych funkcjonariuszy do złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej jedynie przed nabyciem lokalu mieszkalnego. Dla oceny uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego istotne znaczenie ma bowiem to, czy takie prawo przysługiwało w dacie uzyskania przez wnioskodawcę statusu policjanta w służbie stałej, tj. czy w tej dacie miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, czy też nie.

Z powyższym stanowiskiem, zdaniem Sądu I instancji, nie można się zgodzić.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przepis art. 94 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z kolei w myśl art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy.

Sąd I instancji wyjaśnił, że z powyższych regulacji wynika, iż policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, nie przysługują ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa udzielona na cel wymieniony w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu należy zatem wiązać tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej przez art. 95 ust. 1 ustawy, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu, określonego w art. 88 ust. 1 ustawy. W konsekwencji taki policjant nie spełnia również niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ustawy, tj. niezrealizowania prawa do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 90 ustawy.

Zdaniem Sądu I instancji, powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że stosownie do treści art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Powyższy, dominujący obecnie kierunek orzecznictwa, zapoczątkowała uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., OPS 1/99 (ONSA 1999, Nr 3, poz. 77). W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, aby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta odpowiadają obowiązki organów Policji zaspokojenia tego prawa. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, to cel przepisu jest osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy.

Sąd I instancji wskazał, że analogiczne stanowisko zostało również zaprezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1957/04 (publ. LEX nr 191827); z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 222/10; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 983/12; z dnia 21 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1174/12; z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1298/13. W świetle powyższego Sąd I instancji stwierdził, że nie ma racji skarżący twierdząc, że dla oceny uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego istotne znaczenie ma to, czy takie prawo przysługiwało funkcjonariuszowi w dacie uzyskania przez niego statusu policjanta w służbie stałej, czy też nie. Kluczową bowiem pozostaje kwestia, że okoliczność nabycia lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, nawet gdy przed tym nabyciem funkcjonariusz spełniał przesłanki do otrzymania przydziału lokalu mieszkalnego, skutkuje wygaśnięciem uprawnień funkcjonariusza do omawianej pomocy finansowej, jeżeli w następstwie nabycia lokalu funkcjonariusz posiada lokal o odpowiedniej powierzchni w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej - a taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy w dacie zgłoszenia roszczenia w tym zakresie nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że celem powołanych wyżej przepisów nie było przyznanie jednej grupie zawodowej ułatwień w nabywaniu na własność lokali mieszkalnych. Świadczenie, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie stanowi przywileju pracowniczego, lecz zostało wprowadzone w interesie służby z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Świadczenie to ma charakter pomocniczy, zabezpieczający należyte funkcjonowanie organów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego ustawa nie formułuje prawa podmiotowego wszystkich funkcjonariuszy do uzyskania pomocy finansowej w celu umożliwienia nabycia mieszkania, czy domu na własność, lecz stwarza takie uprawnienie tylko tym, którzy nie mają zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Z tych też względów z żadnego z przepisów ustawy o Policji nie wynika, aby powyższe świadczenie miało być przyznawane na spłatę zobowiązań kredytowych zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu przez policjanta (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 554/05; z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1203/05; z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 33/09).

Dalej Sąd I instancji stwierdził, że pomocy finansowej udzielanej na podstawie ww. ustawy nie można utożsamiać z formą bezzwrotnej pożyczki udzielanej przez państwo obywatelowi na spłatę jego prywatnych zobowiązań. Sąd I instancji zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt SK 1/00 (OTK 2001/4/84), w którym wyrażono pogląd, że ratio legis szczególnej pomocy w uzyskaniu mieszkania przez funkcjonariusza Policji wynika z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień przysługujących z mocy przepisów odrębnych. Pomoc ta została wprowadzona w interesie służby, z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Ze wskazanym przepisem art. 88 ust. 1 ustawy koresponduje powołany już art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 tejże ustawy, wyłączający z grona policjantów, którym przydziela się lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, tych policjantów, którzy posiadają w miejscowości, w której pełnią służbę lub pobliskiej odpowiedni lokal mieszkalny oraz tych, których małżonek posiada taki lokal mieszkalny. Analiza treści powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, że szczególna pomoc w uzyskaniu mieszkania przez policjantów uzasadniana jest dążeniem do zapewnienia policjantowi możliwości zamieszkania w miejscowości, w której pełni służbę.

Zdaniem Sądu I instancji, w obecnych warunkach społeczno-gospodarczych nie ma należytego uzasadnienia dla przyjęcia tezy, iż funkcjonariuszom Policji (lub innych służb mundurowych) należą się jakieś szczególne formy pomocy państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Byłoby to niezgodne z wymogami sprawiedliwości i równości w stosunku do innych grup zawodowych. Pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ma ścisły związek z interesem służby i pozostaje aktualna tylko w takim zakresie, w jakim potrzeby mieszkaniowe policjanta nie są należycie zaspokojone.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że wbrew zarzutom skargi organy administracji, odmawiając skarżącemu przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy skarżący miał już potrzebę mieszkaniową zaspokojoną w momencie składania wniosku o przyznanie tej pomocy - nie naruszyły art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 94 ust. 2 ww. ustawy, który stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana, cofana lub podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej przyznawanej lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy. W § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z delegacją ustawową, zawarty został otwarty katalog dokumentów dołączanych do wniosku o przyznanie pomocy finansowej, potwierdzających fakt ubiegania się przez policjanta o lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, co potwierdza użyty przez ustawodawcę w redakcji tego przepisu zwrot "w szczególności". Zdaniem Sądu I instancji, brak jest zatem podstaw do uznania, że ww. rozporządzenie zostało wydane z przekroczeniem delegacji zawartej w ustawie o Policji.

Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II PK 141/13 (publ. LEX nr 1448392), Sąd I instancji stwierdził, że został on wydany w innej sprawie - dotyczy uprawnienia funkcjonariusza Służby Więziennej do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oraz wykładni - mających zastosowanie w tej sprawie - przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 z późn. zm.).

W ocenie Sądu I instancji, w sprawie nie doszło też do zarzucanego naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.). Dopełnił też obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Swe stanowisko w sprawie przedstawił w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Skarżący zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, tj.:

- art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt posiadania przez skarżącego lokalu mieszkalnego w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową uniemożliwia przyznanie mu pomocy finansowej na lokal mieszkalny, podczas gdy dla oceny uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, istotne znaczenie ma w pierwszej kolejności, czy takie prawo przysługiwało mu w dacie uzyskania statusu policjanta w służbie stałej tzn., czy w tej dacie miał on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby w rozumieniu wymienionych przepisów powołanej ustawy o Policji, czy posiadał lokal mieszkalny lub dom nadający się do zamieszkania w zakresie odpowiadającym co najmniej przysługującej powierzchni mieszkalnej, jak również z dyspozycji przepisu art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o Policji nie wynika uzależnienie prawa do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego od daty wystąpienia z wnioskiem o przyznanie tej pomocy, gdzie jako negatywną przesłankę uzyskania tej pomocy wskazano jedynie otrzymanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powtórzył zasadniczą argumentację przedstawioną w odwołaniu i skardze. Skarżący podkreślił również, że obowiązujące policjantów przepisy, w żaden sposób nie określają czasu w jakim powinien zostać złożony wniosek o pomoc finansową określoną w art. 94 ust. 1 wymienionej ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, przepisy ustawy o Policji nie ograniczają czasu złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej jedynie do okresu przed nabyciem lokalu mieszkalnego. Świadczy o tym § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r., stanowiący, że komplet dokumentów załączanych do wniosku powinien w szczególności zawierać "umowę kupna lokalu sporządzoną w formie aktu notarialnego lub umowę przedwstępną". Skarżący wskazał również na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 listopada 1998 r. (I SA 743/98, LEX nr 45876),

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji.

Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego staje się zatem orzeczenie sądu pierwszej instancji w takim zakresie, w jakim zostało zaskarżone, oraz w świetle tych podstaw kasacyjnych, które zostały wskazane i skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych.

Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego - wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego (art. 183 § 2 p.p.s.a.) - Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie skargi kasacyjnej do weryfikacji podniesionego w niej zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie przepisów art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (ustawy o Policji) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że posiadanie przez policjanta, w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność, zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, nie stoi na przeszkodzie przyznaniu mu powyższej pomocy finansowej, jeśli w dacie uzyskania statusu policjanta w służbie stałej potrzeby te nie były zaspokojone.

Oceniając zasadność powyższego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, a stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej jest błędne. Nie może bowiem zostać zaakceptowana próba oderwania przesłanek nabycia prze policjanta w służbie stałej uprawnienia do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego od zasadniczej podstawy i racji przyznania tego rodzaju uprawnienia. Podstawą i racją uzyskania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszalnego (art. 94 ust. 1 ustawy Policji) jest brak zrealizowania ustawowego prawa policjanta w służbie stałej do uzyskania lokalu mieszkalnego (art. 88 ustawy Policji), którego istnienie jest warunkowane brakiem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscowości, w której policjant pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej.

Jeżeli zatem w momencie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego policjant ma już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu art. 88 ustawy o Policji, to odpada zasadnicza podstawa do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wniosek ten wynika bezpośrednio z zestawienia treści art. 94 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 z przepisem art. 95 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o Policji. Beneficjentem pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego może być bowiem jedynie policjant w służbie stałej, któremu z mocy art. 88 ust. 1 przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego i który nie otrzymał tego rodzaju lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Zgodnie natomiast z art. 95 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o Policji policjantowi nie przysługuje prawo do przydziału lokalu w drodze decyzji administracyjnej w sytuacjach zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 88 tej ustawy. W momencie rozpoznawania wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego właściwy organ ma obowiązek orzekania w świetle aktualnego stanu faktycznego w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy. Nie jest zatem uzasadnione odwoływanie się do stanu istniejącego w momencie nabycia statusu policjanta w służbie stałej. Jeżeli po nabyciu tego statusu a przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego policjant uzyskał zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 88 ustawy o Policji, to orzekając w przedmiocie tego rodzaju wniosku właściwy organ Policji jest zobowiązany do odmowy przyznania pomocy finansowej. Taki kierunek wykładni jest uzasadniony przede wszystkim pochodnym charakterem wynikającego z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji prawa od pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Prawo to powstaje i trwa w takim zakresie oraz w takim okresie, w jakim nie jest zaspokojone wnikające z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji ustawowe prawo do lokalu mieszkalnego. Jeżeli powyższe ustawowe uprawnienie policjanta nie zostało zrealizowane przez przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej o przydziale, policjant nabywa co do zasady prawo do świadczeń pieniężnych stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego. Świadczenia te mają charakter kompensacyjny (służą wyrównaniu braku realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszalnego) i pełnią funkcję surogatu zasadniczego prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego w naturze (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r., I OSK 930/16). Do kategorii świadczeń kompensacyjnych należy m.in. prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji).

Wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko przeciwne do zaprezentowanego (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., I SA 825/98, LEX nr 150916; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 r., I SA 324/1999, LEX nr 53778; wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r. I OSK 874/06; wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 81/11) utraciło w zasadniczej części swoją aktualność, a ponadto zostało sformułowane na tle odmiennego stanu prawnego (m.in. na tle uchylonej już ustawy z dnia 1996 r. o Służbie Więziennej). Jest ono także sprzeczne z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 29 marca 1999 r. (sygn. akt OPS 1/99; ONSA 1999, Nr 3, poz. 77). W powyższej uchwale NSA stwierdził, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego, względnie pomocy finansowej na cele mieszkaniowe, nie mogą być bowiem interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Oznacza to, że zarówno prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, jak i pomoc finansowa udzielona na cel wskazany w art. 94 ust. 1 ustawy, nie przysługują policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej w sposób określony w art. 95 pkt 1-4 ustawy. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu wiązać zatem należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast, jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej ustawą (art. 95 ustawy o Policji), to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy). W konsekwencji NSA przyjął, że stosownie do treści art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ustawy o Policji).

Trzeba również zauważyć, że pogląd przyjmujący, iż funkcjonariuszowi odpowiedniej służby mundurowej (np. Służby Więziennej) może zostać przyznana pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy w dniu złożenia wniosku o przyznanie tego rodzaju pomocy funkcjonariusz ten był już właścicielem lokalu służącego zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych, został wyrażony na tle stanów faktycznych, w których funkcjonariusz wystąpił o przyznanie pomocy bezpośrednio po zawarciu tego rodzaju umowy (zasadniczo od razu albo po upływie kilku miesięcy). Sprzeczne z ratio legis instytucji świadczeń pieniężnych (w tym świadczeń z zakresu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego), stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego, byłoby przyznanie tym świadczeniom formy następczej refundacji kosztów poniesionych przez funkcjonariusza samodzielnie i bez uzgodnienia z nadrzędnymi organami służby. Funkcjonariusz odpowiedniej służby (np. policyjnej) uzyskuje bowiem pomoc finansową w razie ubiegania się o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, a nie w razie samodzielnego (bez uprzedniego uzyskania akceptacji właściwego organu w drodze decyzji administracyjnej) uzyskania lokalu mieszkalnego. Pomoc finansowa jest zatem przyznawana na uzyskanie lokalu, a nie na refundację poniesionych już indywidualnie kosztów nabycia lokalu. Tylko takie podejście gwarantuje uprzednią kontrolę właściwych organów nad formami i sposobami zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez funkcjonariuszy odpowiednich służb.

Powyższa wersja interpretacji analizowanych przepisów znajduje również pełne potwierdzenie w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, z przepisu § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia wyraźnie wynika, że do wniosku o przyznanie pomocy finansowej dołącza się dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się przez policjanta lub jego małżonka pozostającego z nim we wspólności majątkowej o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ponadto w treści załącznika do powyższego rozporządzenia określono wzór wniosku o przyznanie pomocy finansowej, w którego pkt 1 wnioskodawca jest zobowiązany zamieścić oświadczenie o zamiarze uzyskania lokalu mieszkalnego lub domu oraz zamieszkania w nim w określonym dniu ze wskazanymi osobami. Oznacza to, że w dniu składania wniosku potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy nie mogą być zaspokojone, a warunkiem przyznania pomocy finansowej jest uzyskanie lokalu lub domu w celu zamieszkania w nich po dniu złożenia wniosku i wydaniu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej.

Na zakończenie należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie umowa kredytu na cele mieszkaniowe została zawarta przez skarżącego kasacyjnie w dniu (...) października 2006 r., podczas gdy skarżący został mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej z dniem (...) listopada 2006 r. Oznacza to, że proces uzyskiwania lokalu mieszalnego przez skarżącego rozpoczął się zanim nabył on wynikające z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji ustawowe prawo do lokalu mieszkalnego. Zasadnicze znaczenie ma jednak fakt, że notarialna umowa nabycia lokalu mieszkalnego została zawarta w dniu (...) listopada 2008 r., a zamieszkanie w nim nastąpiło w dniu (...) grudnia 2008 r., podczas gdy wniosek o przyznanie pomocy finansowej został złożony w dniu (...) stycznia 2015 r., a więc po ponad 6 latach od momentu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Powyższe okoliczności dodatkowo potwierdzają, że wniosek o przyznanie pomocy finansowej został w oczywisty sposób oderwany do racji i celu instytucji uregulowanej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość przedstawionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.