Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNKW 1973/12/167

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 5 lipca 1973 r.
I KR 57/73

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia dr J. Bratoszewski (sprawozdawca). Sędziowie: A. Hapon, J. Szamrej.

Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Kraft.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 1973 r. sprawy Joanny K., Marianny B., Stefana K., Józefa D., Lecha Michała K., Marianny M. i Grzegorza S., oskarżonych z art. 47 § 1 u.k.s. w związku z art. 70 § 2 u.k.s. i in., z powodu rewizji wniesionych przez obrońców wyżej wymienionych oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. Łodzi z dnia 30 czerwca 1972 r., oraz z urzędu sprawy Leszka Adama G., oskarżonego z art. 47 § 1 u.k.s. w związku z art. 70 § 2 u.k.s. i in.,

1) zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych Joanny K., Marianny B., Marianny M. i Leszka Adama G. w ten sposób, że przyjął, iż czyny przypisane oskarżonemu Leszkowi Adamowi G. w pkt I-3 lit. a i b, Joannie K. w pkt II-2 lit. a i b, Mariannie B. w pkt III-2 lit. a i b stanowią jedno przestępstwo określone w art. 76 § 2 u.k.s. w związku z art. 83 § 2 u.k.s., czyny zaś przypisane Mariannie M. w pkt VII-2 lit. a i b stanowią jedno przestępstwo określone w art. 77 § 2 u.k.s., i w związku z tym uchylił orzeczenia o karach wymierzonych im za czyny określone w art. 20 ustawy z dnia 29 czerwca 1962 r. o prawie probierczym (Dz. U. Nr 39, poz. 173);

2) utrzymał w mocy tenże wyrok w pozostałych zaskarżonych częściach co do oskarżonych Joanny K., Marianny B. i Marianny M. oraz w całości co do oskarżonych Stefana K., Józefa D., Lecha Michała K. i Grzegorza S. (...).

Uzasadnienie faktyczne

1. Spośród zarzutów zgłoszonych w rewizjach wszystkich oskarżonych zasadny jest jedynie zarzut rewizji obrońcy oskarżonej Marianny B., a mianowicie zarzut obrazy art. 20 prawa probierczego wynikającej z niesłusznego wyodrębnienia z jednego czynu opisanego w akcie oskarżenia jako przestępstwo określone w art. 76 § 2 u.k.s. drugiego jeszcze czynu zakwalifikowanego przez Sąd Wojewódzki jako przestępstwo określone w art. 20 prawa probierczego.

Przypisany oskarżonej Mariannie B. czyn określony w art. 76 § 2 u.k.s. w związku z art. 83 § 2 u.k.s. stanowi przestępstwo kwalifikowane, przy czym znamię kwalifikujące stanowi przedmiot przestępstwa w postaci towaru, którego rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie do obrotu handlowego, a wartość towaru przekracza 50.000 zł.

Jeżeli sprawca paserstwa celnego dopuszcza się tego przestępstwa z zamiarem przeznaczenia nabytego towaru o wartości przeszło 50.000 zł do obrotu handlowego, a następnie towar ten do obrotu handlowego wprowadza, to nie dopuszcza się dwóch przestępstw, lecz jednego tylko przestępstwa, gdyż wprowadzenie tego towaru do obrotu jest jedynie czynnością następną (realizacyjną) w stosunku do czynności uprzedniej, jaką było nabycie towaru z zamiarem wprowadzenia do obrotu handlowego.

Okoliczność, że wprowadzenie takiego towaru do obrotu handlowego następuje bez wymaganego przez ustawę z dnia 29 czerwca 1962 r. o prawie probierczym (Dz. U. Nr 39, poz. 173) - jeżeli chodzi o wyroby ze złota, srebra lub platyny - ocechowania, nie może decydować o przypisaniu sprawcy odrębnego czynu określonego w art. 20 tego prawa.

Przeciwko odmiennemu poglądowi poza argumentem zasadniczym dotyczącym jedności czynu ze względu na realizację przez sprawcę tego samego zamiaru przemawiają także racje słusznościowe, gdyż nie można wymagać od sprawcy paserstwa celnego (kwalifikowanego), ażeby przez wykonanie obowiązku ocechowania nabytych z przemytu przedmiotów dokonał on niejako swoistej samodenuncjacji. Z tych założeń wychodząc, Sąd Najwyższy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku co do oskarżonej Marianny B. przez przyjęcie, że czyny określone w art. 76 § 2 u.k.s. w związku z art. 83 § 2 u.k.s. i czyn określony w art. 20 prawa probierczego stanowią jedno przestępstwo przewidziane w art. 76 § 2 u.k.s. w związku z art. 83 § 2 u.k.s., wobec czego uchylił orzeczenie o karze grzywny wymierzonej oskarżonej Mariannie B. za czyn określony w art. 20 prawa probierczego.

Zważywszy zaś, że te same względy, które zadecydowały o powyższej zmianie, odnoszą się do oskarżonych Joanny K. i Marianny M., których rewizje zarzutu tego nie podniosły, a także do oskarżonego Leszka Adama G., którego rewizja nie podlegała rozpoznaniu wobec jej cofnięcia, Sąd Najwyższy dokonał analogicznej zmiany zaskarżonego wyroku w stosunku do nich na podstawie art. 384 k.p.k. (...).