I GZ 365/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2573853

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2018 r. I GZ 365/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Dariusz Dudra.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 381/18 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 381/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J. U. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia (...) stycznia 2018 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżący w skardze na ww. postanowienie zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku o wytrzymanie wykonania podano, że z uwagi na znaczą wysokość egzekwowanej kwoty (łącznie z odsetkami), zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego ściągnięcie egzekwowanej należności z odsetkami, wywoła dotkliwe dla zobowiązanego skutki, co więcej może negatywnie wpłynąć na płynność finansową prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa i zatrudnianych przez niego pracowników, a także może realnie zagrozić możliwości jego utrzymania się na rynku. Zdaniem skarżącego, brak wstrzymania wykonania kwestionowanego postanowienia spowoduje, iż może dojść do wyegzekwowania należności o niebagatelnej wysokości. Zobowiązany podważył prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego i tym samym prowadzonego na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Wyegzekwowanie od zobowiązanego kwoty 36.927,00 zł łącznie z odsetkami, pomimo tego, iż niniejsze postępowanie jest w toku, narazi go na znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, podczas gdy wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na uchybienia, jakich dopuściły się organy administracji publicznej w sprawie.

W ocenie Sądu I instancji wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie i podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej: p.p.s.a.). W szczególności WSA zaznaczył, że zaskarżone postanowienie uznaje zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Tym samym, wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe gdyż nie nosi znamion wykonalności. Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że w niniejszej sprawie skarżący nie poparł swoich twierdzeń żadnymi konkretnymi dowodami i dokumentami źródłowymi, z których wynikałaby zasadność jego wniosku.

J. U. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1.

art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, utrzymane w mocy przez postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto, uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne, nie nadaje się do wstrzymania, gdyż nie nosi ono znamion wykonalności, podczas gdy powyższe postanowienia prowadzą do kontynuacji egzekucji, która może spowodować wyrządzenie znacznej szkody skarżącemu lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, a więc jego wykonalność może być wstrzymana.

2.

art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie z uwagi na to, że skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów i dokumentów źródłowych z których wynika, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy rzeczona regulacja nie wymaga udowodnienia zaistnienia powyższych przesłanek w żaden skonkretyzowany sposób, a samo niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest zdarzeniem potencjalnym, którego prawdopodobieństwo zaistnienia zostało wykazane twierdzeniami skarżącego, jako że z obiektywnego punktu widzenia prowadzenie egzekucji kwoty 36.927,00 zł łącznie z odsetkami, w niewielkim przedsiębiorstwie, może nieodwracalnie zagrozić realizacji jego celu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 62 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Najważniejszą kwestią jest zatem ocena czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.

W rozpoznawanej sprawie do Sądu I instancji zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia (...) stycznia 2018 r., wydane w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Z zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym, nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Nie kreuje ono obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nie noszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącego zaległości podatkowej (ustalonej inną decyzją administracyjną).

Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, a także postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15, dostępne w CBOSA).

Zasadnie zatem Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego. Zaskarżone postanowienie zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Brak jest zatem podstaw do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tę ocenę nie wpływa również sytuacja majątkowa skarżącego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.