I GSK 595/20, Wezwanie do złożenia wyjaśnień i dokumentów w zakresie źródeł finansowania. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3058664

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2020 r. I GSK 595/20 Wezwanie do złożenia wyjaśnień i dokumentów w zakresie źródeł finansowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Grzelak.

Sędziowie: NSA Hanna Kamińska (spr.), del. WSA Piotr Kraczowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 754/19 w sprawie ze skargi (...) na informację Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego w Olsztynie z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie negatywnej oceny projektu

1. uchyla zaskarżony wyrok;

2. oddala skargę;

3. zasądza od (...) na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 754/19, w wyniku rozpoznania skargi (...) informację Zarządu Województwa Warmińsko - Mazurskiego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, które miało wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd.

Przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, że (...) (dalej Wspólnota, strona, wnioskodawca, beneficjent, skarżąca) wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "(...) w ramach konkursu nr (...) ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 z zakresu Osi priorytetowej 4 Efektywność energetyczna, Działanie 4.3 Kompleksowa modernizacja energetyczna budynków, Poddziałanie 4.3.2 Efektywność energetyczna w budynkach mieszkalnych, Schemat A. Ogólna pula środków przeznaczona na dofinansowanie projektów została określona na: (...) zł, zgodnie z informacją zamieszczoną przez organ na stronie internetowej: https://rpo.warmia.mazury.pl/.

Projekt przeszedł pozytywnie weryfikację warunków formalnych i organ poinformował Wspólnotę, że został przekazany do oceny formalno-merytorycznej.

W trakcie tej oceny, skarżąca została wezwana pismem z 23 lipca 2019 r. nr (...) o uzupełnienie / poprawę m.in. w zakresie kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 8 "Trwałość projektu". Poproszono o przedłożenie promesy kredytowej w celu uwiarygodnienia wskazanego źródła finansowania projektu, jak też wyjaśnienie, w jaki sposób beneficjent będzie mógł przeznaczyć na wkład własny kwotę pochodzącą ze środków zgromadzonych w ramach funduszu remontowego w kwocie (...) zł, skoro saldo funduszu remontowego jest ujemne. Jak odnotował Zarząd, w wymaganym w piśmie terminie beneficjent dostarczył wyjaśnienia / uzupełnienia.

Pismem z 23 września 2019 r. poinformowano Wspólnotę o negatywnej ocenie projektu.

W treści pisma podano, że w ramach Kryterium numer 8 wnioskodawca nie wykazał finansowej wykonalności projektu. Wartość projektu jest bardzo duża w stosunku do możliwości finansowych wspólnoty i wielkości generowanych wpływów. Sprawozdanie finansowe za 2017 r. wskazuje, że stan funduszu remontowego przyjmuje saldo ujemne

W wyniku rozpoznania protestu, Zarząd pismem z 5 listopada 2019 r. poinformowała o nieuwzględnieniu protestu od wyników oceny merytorycznej.

Organ uznał, że wnioskodawca nie dysponuje wystarczającymi środkami na realizację projektu i pokrycie kosztów jego eksploatacji z uwagi na trudną sytuację finansową Wspólnoty, zgodnie ze sprawozdaniami finansowymi z lat 2018 i 2017. Podkreślił, że wnioskodawca nie określił stawki funduszu remontowego, natomiast jest to źródło pokrycia niedoboru pomiędzy przychodami a kosztami funduszu eksploatacyjnego i mediów za rok 2018 i 2017, zgodnie ze stosownymi uchwałami Wspólnoty. Wydatek ten nie został ujęty w arkuszu kalkulacyjnym. Niedobór funduszu remontowego z lat 2018 i 2017 zgodnie z uchwałami właściciele zobowiązują się spłacić z kredytu. Powyższe ma wpływ na treść arkusza kalkulacyjnego, w którym stwierdzono brak trwałości projektu. Zarząd przedstawił prognozę funduszu remontowego w kolejnych latach od 2019 r. Podał, że fundusz remontowy przewidziany na 2020 r. na poziomie (...) zł, stanowi trzykrotność funduszu remontowego z 2019 r. ((...) zł). Natomiast w arkuszu kalkulacyjnym wnioskodawca w 2019 r. i latach kolejnych pominął: spłaty posiadanych dwóch kredytów, koszty odsetek z tytułu dotychczasowych dwóch kredytów (spłata kredytów w 2018 r. wyniosła (...) zł, a poziom zadłużenia na koniec 2018 r. wynosił (...) zł), oraz pomniejszenia funduszu remontowego z tytułu pokrycia niedoboru pomiędzy przychodami i kosztami.

Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił skargę Wspólnoty.

W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Skarżąca została poproszona o przedłożenie promesy kredytowej, która jest wymaganym załącznikiem w przypadku przedsiębiorców, a nie wspólnot, co wynika z instrukcji wypełniania załączników. Niemniej zgodnie z instrukcją, jeżeli promesa nie została dołączona, dokument należy obowiązkowo dostarczyć przed podpisaniem umowy. W konsekwencji brak promesy na tym etapie konkursu nie mógł doprowadzić, do stwierdzenia niespełnienia kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 8 "Trwałość projektu". Pomimo złożonych wyjaśnień i jasnej informacji dotyczącej zamiaru zaciągnięcia kredytu bankowego na wkład własny (co pokazano zarówno w odpowiedzi na uwagi, jak i w studium wykonalności), oceniający odrzucił wniosek za niespełnienie kryterium nr 8. Zdaniem skarżącej eksperci zarówno przy ocenie merytorycznej wniosku jak i później rozpatrując protest od wyników nie potrafili odczytać z załączonych dokumentów jaki jest stan faktyczny posiadanych przez Wspólnotę środków finansowych (rachunek bieżący (...) zł oraz lokata bankowa (...) tys. zł). Podkreślono, że Wspólnota może w każdej chwili podjąć uchwałę o zwiększeniu lub obniżeniu stawki na fundusz remontowy, w zależności od potrzeb w danym roku finansowym. Wskazała, że zabezpieczone środki w kwocie (...) zł przewyższającą zapotrzebowanie: (...) tys. zł z kredytu, na rachunku bieżącym wykazano (...) zł, a na lokacie bankowej (...) tys. zł Sąd I instancji podniósł, że dofinansowanie dokonuje się na podstawie umowy cywilnoprawnej. Udział własny WM w realizacji zadania inwestycyjnego może być dokonany w drodze kredytu termomodernizacyjnego. Zaciągnięty kredyt może być spłacany środkami pochodzącymi z odpisu wpłat na fundusz remontowy. Kredyt zostanie zaciągnięty celem pokrycia należności za remont przez właścicieli, którzy nie dokonali wpłat gotówkowych. Stosownie to treści art. 17 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2019.737 t.j. z dnia 2019.04.19) "za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości". Zgodnie z art. 22 ust. 2. u.w.l, do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie przewidzianej prawem. Nie ulega wątpliwości, że zaciągnięcie kredytu termomodernizacyjnego jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd i do jej zawarcia wymagana jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. To nie stan faktyczny zaistniały w chwili złożenia wniosku o dofinansowanie i nie stan faktyczny istniejący w chwili oceny merytorycznej projektu przesądza o jego dofinansowaniu. W tym względzie miarodajne jest natomiast to, co ma miejsce w chwili podpisania umowy o dofinansowanie projektu, czy w momencie wydawania decyzji o dofinansowaniu projektu.

W ocenie WSA, Wspólnota (WM) nie spełniła warunków finansowania na etapie wyboru projektu. Zadeklarowała bowiem źródło pokrycia wkładu własnego. Takim źródłem może być wkład własny (pieniężny) lub kredyt termomodernizacyjny. Organ rozpatrując wniosek nie uwzględnił stanu faktycznego, przedstawionego przez stronę skarżącą. Organ zarzucił, że strony skarżącej nie stać na sfinansowanie udziału własnego. Zanegował on twierdzenia WM odnośnie danych dotyczących funduszu remontowego. Taka analiza pozostaje w opozycji do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Odpisy na fundusz remontowy są ustalane corocznie w planie finansowym WM na dany rok. Pominął w swych rozważaniach fakt przedłożenia przez WM umowy kredytowej. Na tym etapie konkursu wystarczającym dokumentem jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na zaciągnięcie kredytu termomodernizacyjnego. Ma rację strona skarżąca, że IZ nie miała prawa wymagać przed rozstrzygnięciem wyniku konkursu przedstawienia promesy kredytowej. Miała prawo tak postąpić przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Bank dokonuje bowiem oceny zdolności kredytowej po uzyskaniu informacji, że kredytobiorca znajduje się liście projektów wybranych do dofinansowania. Ta okoliczność ma podstawowe znaczenie przy ocenie zdolności kredytowej. Natomiast IZ dokonała oceny zdolności kredytowej, do czego nie miała prawa. Z faktu, że mogła żądać promesy kredytowej przed zawarciem umowy o dofinansowanie wynika, że oceny zdolności kredytowej dokonuje bank kredytujący, a nie IZ. Skarżąca w skardze zasadnie podniosła, że promesę kredytową, zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku, obowiązkowo należy dostarczyć przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Nie uwzględniła bowiem ona specyfiki funkcjonowania WM, obowiązków właścicieli, które wynikają z ustawy, istoty funkcjonowania i tworzenia funduszu remontowego oraz okoliczności, które wynikają ze stanu faktycznego sprawy. Domagał się bowiem przedłożenia promesy kredytowej niezgodnie z wymogami konkursu. Skarżąca zasadnie podniosła, że na etapie oceny merytorycznej została poproszona o przedłożenie promesy kredytowej, która jest wymaganym załącznikiem w przypadku przedsiębiorców, a nie wspólnot, co wynika z instrukcji wypełniania załączników. Niemniej zgodnie z instrukcją, jeżeli promesa nie została dołączona, dokument należy obowiązkowo dostarczyć przed podpisaniem umowy.

W konkluzji WSA stwierdził, że organ dokonując oceny projektu nie uwzględnił specyfiki funkcjonowania WM, obowiązków właścicieli, które wynikają z ustawy, istoty funkcjonowania i tworzenia funduszu remontowego oraz okoliczności, które wynikają ze stanu faktycznego sprawy. Ponadto nie uwzględnił tego, że promesę kredytową należy obowiązkowo dostarczyć przed podpisaniem umowy, a nie w trakcie oceny merytorycznej projektu.

W tym stanie rzeczy WSA, w oparciu o art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 z późn. zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), uwzględnił skargę Wspólnoty.

Skargę kasacyjną od wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wyrażające się w uwzględnieniu skargi, pomimo braku zaistnienia okoliczności wskazujących na dokonanie przez organ naruszenia zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że ocena projektu nie została przeprowadzona z naruszeniem zasad normatywnych określonych przepisem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a tylko takie stwierdzenie uprawniało WSA do zastosowania art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

2. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 11 ust. 14 Regulaminu konkursu nr (...) w zw. z załącznikiem Nr 7 Wzorem Karty oceny kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) i specyficznych (obligatoryjnych) wyboru projektów konkursowych i Nr 13 Kartą z definicjami kryteriów wyboru wraz z warunkami formalnymi do Regulaminu konkursu wyrażające się w uwzględnieniu skargi pomimo braku przeprowadzenia przez WSA kontroli zgodności dokonanej przez organ oceny merytorycznej na podstawie § 11 ust. 14 Regulaminu konkursu w zw. z postanowieniami dokumentacji konkursowej regulującymi Kryterium merytoryczne ogólne (obligatoryjne) nr 8 "Trwałość", tj. Wzorem Karty oceny kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) i specyficznych (obligatoryjnych) wyboru projektów w ramach Działanie 4.3 Kompleksowa modernizacja energetyczna budynków, Poddziałanie 4.3.2 Efektywność energetyczna w budynkach mieszkalnych, Schemat A RPO WWM oraz Kartą z definicjami kryteriów wyboru projektów konkursowych wraz z warunkami formalnymi w ramach Działanie 4.3 Kompleksowa modernizacja energetyczna budynków, Poddziałanie 4.3.2 Efektywność energetyczna w budynkach mieszkalnych, Schemat A, RPO WWM, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na fakt, że ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, tylko wtedy gdy organ naruszył ogłoszone w trybie art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej postanowienia Regulaminu konkursu, w tym kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

3. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 2 w zw. z art. 39 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej sprowadzające się do nieuzasadnionego stwierdzenia, że organ nie miał prawa dokonywać oceny kryterium trwałości na etapie oceny formalno-merytorycznej projektu, a tym samym badać zdolności finansowej Wspólnoty, bowiem jego ocena powinna zostać przeprowadzona dopiero przed ewentualnym zawarciem umowy o dofinansowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., bowiem zgodnie ww. przepisami postępowania w sprawie wyboru projektów do dofinansowania tryb konkursowy, w którym aplikowała Wspólnota, ma zapewnić wybór projektów, które spełniają kryteria wyboru projektów weryfikowane przez Zarząd przed dokonaniem rozstrzygnięcia danego konkursu;

4. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 11 ust. 18 Regulaminu konkursu sprowadzające się do chybionego stwierdzenia WSA, że organ nie miał uprawnienia żądać uzupełnienia projektu poprzez przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby zabezpieczenie środków na wkład własny, pomimo, że z zapisów Instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju RPO WWM na etapie oceny i realizacji projektu wyraźnie wynika uprawnienie IZ do żądania złożenia wszelkich innych dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia oceny danego projektu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż w ramach kryterium trwałości weryfikowanego na etapie oceny formalno-merytorycznej, IZ zobowiązana była zweryfikować posiadanie przez Wspólnotę potencjału finansowego do realizacji projektu (rozumianego jako dysponowanie środkami na realizację projektu lub zaistnienia możliwość ich pozyskania poprzez wykazanie źródła finansowania projektu);

5. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 1.1 Instrukcji w zw. z pkt 2.1.1.2 i 3 załącznika Nr 3.1. do Instrukcji stanowiącej załącznik Nr 3 do Regulaminu konkursu, tj. Instrukcji sporządzania studium wykonalności w ramach RPO WWM sprowadzające się do chybionego stwierdzenia, że IZ nie miała prawa dokonywać oceny zdolności finansowej Wspólnoty, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż w ramach kryterium trwałości organ zobowiązany był ocenić zdolność finansową Wspólnoty na podstawie sporządzonej przez Wspólnotę analizy finansowej, która miała być podstawą oceny finansowej rentowności inwestycji i weryfikacji jej trwałości, z uwzględnieniem źródeł finansowania projektu;

6. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli przez WSA, polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., co wyraża się w:

1) całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej z odniesieniem się do właściwych przepisów ustawy wdrożeniowej oraz Regulaminu konkursu, w tym jego załączników bez precyzyjnego określenia, który z przepisów w ocenie WSA organ naruszył i jak powyższego dokonał, a także braku precyzyjnego wskazania dalszego postępowania IZ w związku ze skierowaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, co skutkuje brakiem możliwości dokonania kontroli kasacyjnej orzeczenia w powyższym zakresie;

2) pominięciu w ramach rozstrzygnięcia przez WSA wskazanych w ramach ustalonego stanu faktycznego okoliczności związanych z oceną zdolności finansowej Wspólnoty dokonanej przez organ, a mianowicie:

a) faktu, że sprawozdanie finansowe za lata 2018 i 2017 Wspólnoty wskazuje na ujemny wynik rocznej nadwyżki przychodów nad kosztami na rok 2018 i 2017

b) faktu wysokiego zadłużenia kredytowego na koniec 2017 i 2018

c) braku określenia stawki funduszu remontowego, który miał być źródłem pokrycia niedoboru za rok 2017 i 2018, który to wydatek nie został ujęty w arkuszu kalkulacyjnym;

d) pominięciem w arkuszu kalkulacyjnym spłaty posiadanych kredytów, kosztów odsetek tytułu dotychczasowych dwóch kredytów, a także nieujęci pomniejszenia funduszu remontowego z tytułu pokrycia niedoboru pomiędzy przychodami a kosztami co wpływało na negatywną ocenę Kryterium Trwałości, a co z uwagi na brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wyżej wymienionych okoliczności w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, skutkuje brakiem możliwości dokonania kontroli kasacyjnej orzeczenia w powyższym zakresie;

3) braku odniesienia się przez WSA w ramach ustalonego stanu faktycznego do kwestii uprawnienia IZ związanego z możliwości żądania na etapie oceny projektu dokumentu niezbędnego do przeprowadzenia oceny, co wynikało z treści Instrukcji stanowiącej załącznik do Regulaminu konkursu (część II Instrukcji Dodatkowe dokumenty wymagane w momencie złożenia wniosku o dofinansowanie projektu), co skutkuje brakiem możliwości dokonania kontroli kasacyjnej orzeczenia w tym zakresie.

7. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 18 ust. 18 i ust. 23 Regulaminu konkursu poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli przez Sąd I instancji polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., co wyraża się w nie odniesieniu się przez WSA w ramach ustalonego stanu faktycznego do kwestii braku możliwości uzupełnienia projektu na etapie złożenia protestu, bowiem uzupełnienie takie możliwe jest w trakcie oceny merytorycznej na wyraźne wezwanie IŻ w terminie przez nią wskazanym i nie może prowadzić do nieuprawnionej modyfikacji projektu co skutkuje brakiem możliwości dokonania kontroli kasacyjnej orzeczenia w powyższym zakresie;

8. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnych ustaleniach faktycznych, że Wspólnota podjęła uchwałę o zaciągnięciu kredytu bankowego na realizację inwestycji, gdy tymczasem Wspólnota podjęła uchwałę o zaciągnięciu kredytu bankowego na realizację inwestycji, gdy tymczasem Wspólnota w dniu 7 lutego 2019 r., podjęła uchwałę nr 1/2019 o pokryciu niedoboru funduszu remontowego w formie zaciągniętego kredytu co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że nie doszło do przedłożenia przez Wspólnotę uchwały czy też umowy kredytu dokumentującej źródło pokrycia wkładu własnego Wspólnoty, które mogłyby zostać wzięte pod uwagę przy dokonywanej ocenie Kryterium Trwałości W oparciu o tak sformułowane zarzuty organ wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, że ocena projektu została dokonana przez IZ w sposób naruszający prawo co miało wpływ na wynik oceny i brak podstaw do skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez IZ, zasądzenie od Wspólnoty na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Wspólnota nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Przypomnieć należy, że spór w sprawie sprowadza się do oceny spełnienia przez Wspólnotę kryterium merytorycznego ogólnego nr 8 "Trwałość projektu". Zdaniem organu kryterium nie zostało przez spełnione, ponieważ Wspólnota nie opisała ani nie uzasadniła w sposób wyczerpujący źródeł finansowania kosztów projektu podczas jego realizacji, a następnie eksploatacji. Z tym stanowiskiem nie zgodził się WSA stwierdzając, iż ocena projektu została dokonana z istotnym naruszeniem prawa, ponieważ: okoliczności przemawiające za udzieleniem dofinansowania na dany projekt organ powinien uwzględniać z daty zawarcia umowy o dofinansowanie, a nie złożenia wniosku czy dokonywania jego oceny merytorycznej; organ pominął okoliczności, że odpisy na fundusz remontowy są ustalane co roku w planie finansowym Wspólnoty; organ nie uwzględnił umowy kredytowej przedłożonej przez Wspólnotę, a wystarczającym dokumentem była uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na zaciągnięcie kredytu; organ nie miał podstaw żądać przed rozstrzygnięciem konkursu promesy kredytowej, która była dokumentem wymaganym przed podpisaniem umowy o dofinansowanie i co zasady obowiązek jej złożenia dotyczy przedsiębiorców; organ nie był uprawniony do badania zdolności kredytowej Wspólnoty, co leżało w gestii banku; a ocena organu nie uwzględniała specyfiki funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych i istoty funduszu remontowego.

Zarząd kwestionując powyższe twierdzenia WSA zarzucił - w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej - naruszenie: art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 11 ust. 14 Regulaminu konkursu w zw. z załącznikiem Nr 7 Wzorem Karty oceny kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) i specyficznych (obligatoryjnych) wyboru projektów konkursowych i Nr 13 Kartą z definicjami kryteriów wyboru wraz z warunkami formalnymi do Regulaminu konkursu.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do powyższych zarzutów, podziela stanowisko organu, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w istocie nie wskazał żadnych przepisów, które w jego ocenie naruszył organ dokonując oceny projektu. Nie mniej jednak - biorąc pod uwagę treść zarzutów skargi kasacyjnej, które pozwoliły ich sformułowanie - należało zbadać, czy twierdzenia WSA nie były sprzeczne z przepisami prawa regulującymi sporny konkurs.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej - w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Zatem sąd może wydać ww. rozstrzygnięcie o ile uzna, że doszło do naruszenia prawa i wskaże, jakie przepisy prawa zostały naruszone. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, organ zobowiązany był dokonać oceny projektu Wspólnoty uwzględniając zasady przejrzystości, rzetelności, bezstronności i równego dostępu do informacji o konkursie. Zasady powyższe zostały przez ustawodawcę zdefiniowane w Wytycznych w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014-2020. Przejrzystość Wytyczne definiują jako zapewnienie dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez udzielanie na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu lub zapewnieniu dostępu do takich informacji. Rzetelność z kolei Wytyczne utożsamiają z obowiązkiem zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Bezstronność rozumiana jest jako zakaz indywidualnych preferencji w ramach grup czy typów wnioskodawców dopuszczonych do ubiegania się o dofinansowanie. Zasada ta jest realizowana poprzez przygotowanie kryteriów w taki sposób, aby ich stosowanie podczas wyboru projektów uniemożliwiało zastosowanie indywidualnych preferencji o charakterze podmiotowym. Z kolei równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania Wytyczne definiują jako obowiązek udostępnienia co najmniej na stronie internetowej właściwej instytucji informacji dotyczących procedury wyboru projektów oraz niezbędnych do przedłożenia wniosku o dofinansowanie.

Mając na względzie powyższe wskazać należy, że Zarząd dokonał oceny projektu Wspólnoty w oparciu o kryteria obowiązujące wszystkich wnioskodawców. Przy czym, co kluczowe w sprawie, zakwestionowane kryterium "Trwałości projektu" miało charakter obligatoryjny, a jego ocena odbywała się zerojedynkowo. Skarżący kasacyjnie organ celnie zatem zarzuca, że nie ma uzasadnienia w ustalonych kryteriach oceny twierdzenie WSA, jakoby przy ocenie organ zobowiązany był uwzględnić "specyfikę działania wspólnoty". Wnioski złożone przez wnioskodawców uczestniczą w procedurze mającej charakter konkursu, dlatego też istotne jest aby każdy mógł uczestniczyć w nim na równych zasadach i na tożsamych prawach. Każdy z wnioskodawców zobowiązany był zabezpieczyć środki finansowe w ramach projektu i wykazać się zdolnością finansową, która warunkowała możliwość realizacji projektu i zabezpieczenia środków w ramach wkładu własnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ocena projektu Wspólnoty została dokonana w oparciu o kryteria zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPO WWM, które zostały zawarte w Załączniku 3 do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowej Efektywność Energetyczna, a następnie określone w załączniku Nr 7 do Regulaminu konkursu Wzorze Karty oceny kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) i specyficznych (obligatoryjnych) wyboru projektów w ramach Działanie 4.3 Kompleksowa modernizacja energetyczna budynków, Poddziałanie 4.3.2 Efektywność energetyczna w budynkach mieszkalnych, Schemat A RPO WWM i zdefiniowane w Załączniku nr 13 do Regulaminu konkursu. Kryteria te obowiązywały wszystkich wnioskodawców w równym stopniu. "Kryterium trwałość" zostało zdefiniowane w sposób jednoznaczny. Eksperci biorący udział w ocenie projektu skorzystali z regulaminowej możliwości wezwania Wspólnoty do złożenia dodatkowych wyjaśnień/dokumentów. W informacji o negatywnej ocenie projektu, jak też w informacji o nieuwzględnieniu protestu uzasadniono stanowisko w przedmiocie negatywnej oceny projektu.

Odnosząc się do twierdzenia WSA, że wystarczającym w przypadku Wspólnoty było podjęcie uchwały o zaciągnięciu kredytu w przyszłości, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż ocena trwałości finansowej projektu i Wspólnoty dokonywana była na podstawie dołączonych dokumentów na etapie oceny merytorycznej, a nie na podstawie założeń i prognoz, że Wspólnota może w każdej chwili dokonać każdej możliwej zmiany stawki funduszu remontowego, co mogłoby zabezpieczyć finansowo projekt. Środki na realizację projektu muszą zostać fizycznie zabezpieczone na dzień dokonywania oceny. Ocena nie ma bowiem charakteru warunkowego. Idąc tokiem rozumowania WSA, co słusznie punktuje skarżący kasacyjnie, organ od jednych wnioskodawców, którzy zakładaliby finansowanie projektu środkami z rachunku bankowego wymagałby ich fizycznego wykazania w dacie dokonania oceny, z kolei w przypadku projektu Wspólnoty, wystarczającym byłaby uchwała zakładająca pozyskanie takich środków w przyszłości. Taki sposób oceny "Kryterium trwałości" pozostawałby w sprzeczności z zasadą równego traktowania wnioskodawców i miałby charakter dyskryminujący.

Ponadto w zaskarżonym wyroku WSA w sposób nieuprawniony dokonuje badania zasadności ustanowienia "Kryterium trwałości" w stosunku do danego typu wnioskodawcy jakim jest wspólnota mieszkaniowa na etapie oceny formalno-merytorycznej. Tymczasem pamiętać należy, że rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola prawa, sąd nie jest władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych, ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką. Przystąpienie do konkursu oznacza bowiem akceptację jego zasad, w związku z czym zarzuty powinny odnosić się do sposobu przeprowadzenia oceny projektu, a nie zasad konkursu i ustalonych w nim kryteriów oceny, które są znane od początku konkursu.

Z uwagi na powyższe zarzuty zawarte w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej okazały się usprawiedliwione.

Zasadny jest także kolejny zarzut dotyczący naruszenia przez WSA przepisów art. 37 ust. 2 w zw. z art. 39 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej).

Wskazać należy, że ustawodawca w art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wyraźnie zaakcentował, że projekt podlegają ocenie w zakresie kryteriów wyboru projektu zatwierdzanych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (...) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006. Kryteria te, zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej Instytucja Zarządzająca zawarła w treści Regulaminu konkursu i w oparciu o ww. kryteria dokonała oceny projektu Wspólnoty.

Z kolei wyboru projektów (rozstrzygnięcia konkursu) organ dokonuje poprzez zatwierdzenie listy projektów sporządzonej w wyniku dokonanej oceny formalno-merytorycznej, zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie bowiem z regulacją art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów. Dopiero zatem po etapie rozstrzygnięcia konkursu, poprzedzonego oceną formalno-merytoryczną, organ przystępuje do zawarcia umowy o dofinansowanie ze zweryfikowanym i wyłonionym do dofinansowania wnioskodawcą.

Mając na względzie powyższe, organ posiadał uprawnienie, a wręcz ustawowy obowiązek, badania zdolności finansowej (nie kredytowej jak błędnie wskazuje się w zaskarżonym wyroku) Wspólnoty. Powyższe organ zobowiązany był badać na etapie oceny formalno-merytorycznej, w ramach zakwestionowanego "Kryterium trwałości". Sytuacja finansowa wnioskodawcy weryfikowana jest bowiem na etapie składania wniosku, a nie na etapie realizacji projektu. Posiadanie promesy kredytowej, umowy kredytowej, promesy leasingowej na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania, oznacza spełnienie takiego kryterium. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem uwiarygodnienie zdolności do zapewnienia niezbędnych środków do realizacji projektu. Oceny takiej dokonuje się na podstawie treści wniosku, z którego wynikać powinna faktyczna możliwość realizacji wyrażonych w nim intencji wnioskodawcy. Rzeczą zatem wnioskodawcy jest takie opracowanie projektu, aby w omawianej materii nie budził on wątpliwości.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu WSA błędnie powołał się na wyrok NSA z 23 marca 2018 r. I GSK 159/18, zgodnie z którym właściwa instytucja zobowiązana jest ponownie, przed zawarciem umowy zweryfikować kryteria oceny, na podstawie których dokonano uprzednio pozytywnej oceny danego projektu. W istocie, zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania. Powyższy przepis jednoznaczne wskazuje, że ocena może dotyczyć uprzednio już zweryfikowanych kryteriów. Tym samym ponowna ocena, na którą wskazał WSA, mogłaby dotyczyć ponownej oceny uprzednio pozytywnie ocenionego "Kryterium trwałości".

Mylne jest zatem twierdzenie WSA, jakoby ocena "Kryterium trwałości" w przypadku Wspólnoty odbywała się dopiero przed zawarciem umowy o dofinansowanie. Tym samym, o ile stanowisko NSA w przywołanym wyroku pozostaje słuszne, to nie ma zastosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Otóż, zgodnie z postanowieniami Regulaminu konkursu, zdolność finansowa wnioskodawcy do realizacji projektu, badana w ramach "Kryterium trwałości", oceniana jest na etapie oceny formalno-merytorycznej, a nie przed zawarciem umowy o dofinansowanie. Tak więc ocena zdolności finansowej badana jest w oparciu o sporządzoną przez wnioskodawcę analizę finansową, na podstawie załącznika Nr 3.1. do Instrukcji, tj. Instrukcji do studium, gdzie organ weryfikuje trwałość inwestycji, z uwzględnieniem źródeł finansowania projektu.

W punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przez WSA przepisów art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 11 ust. 18 Regulaminu konkursu. Jest to zarzut usprawiedliwiony.

Skarżący kasacyjnie trafnie wskazuje, że to na Wspólnocie ciążył obowiązek przygotowania projektu w sposób kompleksowy i zgodnie z dokumentacją konkursową. I tak w toku oceny merytorycznej, pismem z 29 sierpnia 2019 r. Wspólnota została wezwana do złożenia wyjaśnień i dokumentów. Pierwotnie zakładała bowiem, że część projektu będzie finansowała, oprócz kredytu, środkami własnymi (zgromadzonymi na rachunku bankowym). Ponadto, wezwano Wspólnotę do złożenia informacji na temat zadłużenia wspólnoty z tytułu zaciągniętych kredytów, terminów ich spłaty oraz wysokości rat. Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej i § 11 ust. 18 Regulaminu konkursu w trakcie oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów, na wezwanie właściwej instytucji, wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić projekt w części dotyczącej spełniania kryteriów wyboru projektów. Przy czym zauważyć należy, że wskazana na str. 3 Instrukcji lista załączników określona w pkt II Dodatkowe dokumenty wymagane w momencie złożenia Wniosku o dofinansowanie projektu nie jest katalogiem zamkniętym, bowiem wnioskodawcy zakładają w projekcie nierzadko różne źródła finansowania, których nie da się "ubrać" w zamknięty katalog dokumentów. Chybione jest zatem stwierdzenie WSA, że organ nie mógł żądać dokumentu w postaci promesy kredytowej, bowiem Wspólnota nie pozostaje przedsiębiorcą. Otóż, w przypadku przedsiębiorców ocena kondycji finansowej odbywa się na podstawie dokumentacji finansowo-księgowej przygotowywanej na podstawie właściwych przepisów prawa, która wskazuje na dobrą lub zła kondycje finansową, a także daje obraz składników majątkowych danego przedsiębiorstwa. Tym samym, o ile przedsiębiorca zamierza sfinansować projekt z kredytu, przedkłada promesę najpóźniej przed zawarciem umowy. Co nie zmienia faktu, że jego zdolność finansowa, badana w ramach "Kryterium trwałości", na podstawie danych wpisywanych do arkusza kalkulacyjnego, musi pokrywać się z przedłożonym bilansem i rachunkiem zysków i strat oraz wskazywać na odpowiednia kondycję finansową, umożliwiającą realizację projektu. Z uwagi na okoliczność, że w trakcie oceny merytorycznej Wspólnota zmieniała źródło finansowania projektu (ze środków własnych na kredyt), koniecznym stało się uzyskanie promesy kredytowej. Skoro projekt zostaje zgłoszony w trybie konkursowym, to na podmiocie aplikującym spoczywa ciężar przekonania instytucji do wiarygodności swych oświadczeń w aspekcie spełnienia obowiązujących w danym naborze kryteriów. Niewątpliwie prawidłowa ocena spełnienia przesłanek, by mogła być uznana za rzetelną, nie może opierać się jedynie na przyjęciu wprost założenia, że wszystkie twierdzenia zamieszczone w projekcie są miarodajne, lecz winna zostać dokonana ich analiza, aby ustalić, czy stan deklarowany odpowiada rzeczywistemu oraz w jakim wymiarze. Obowiązkiem bowiem strony jest dostarczenie konkretnych informacji, które są niezbędne do przeprowadzenia oceny. Brak określonych informacji musi prowadzić do negatywnej oceny danego kryterium. Brak wskazania określonych informacji może oznaczać brak należytego przygotowania projektu. Strona nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje działania (sporządzenie wniosku) na organ i następnie wskazywać na określone nieprawidłowości oceny. Skoro nie przedstawia informacji, lub też przedstawia te informacje w sposób bardzo lakoniczny, to organ ocenia to kryterium jako niespełnione.

W przypadku Wspólnoty, przedłożone sprawozdania finansowe nie wskazywały na możliwość sfinansowania projektu ze środków własnych. Ponadto zawarta umowa kredytowa nie opiewała na pełna kwotę konieczną do zabezpieczenia przez Wspólnotę. Dodatkowo Wspólnota nie przedstawiła wiarygodnych dokumentów, które wskazywałyby na możliwość sfinansowania wkładu własnego z kredytu. W przypadku promesy będzie to dopiero zapewnienie banku o udzieleniu kredytu, jednak musi ono być prawdopodobne, zakładane jako realne do uzyskania.

Skarżący kasacyjnie organ trafnie podkreśla, że podstawą negatywnej oceny projektu był brak uwiarygodnienia możliwości otrzymania kredytu, bowiem z przedłożonych dokumentów wynikało, że Wspólnota nie dysponuje wystarczającymi środkami na realizację projektu i pokrycia kosztów jego eksploatacji, z uwagi na trudną sytuacje finansową. Organ nie stwierdził, że negatywną ocenę projektu, a także brak uwzględnienia projektu wiąże z brakiem przedłożenia promesy bankowej. Niemniej jednak wnioskodawca przystępując do konkursu winien podjąć w tym celu odpowiednie działania, w stosownym terminie lub też wykazać okoliczności, z których wywodzi zasadność swojego stanowiska innymi sposobami.

W punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej trafnie zarzucono naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 1.1 Instrukcji w zw. z pkt 2.1.1.2 i 3 zał. Nr 3.1. do Instrukcji stanowiącej zał. Nr 3 do Regulaminu konkursu.

Zgodnie z pkt 1.1 Instrukcji w Studium Wykonalności/Biznes Planie Wnioskodawca powinien uzasadnić między innymi finansową wykonalność projektu. W zależności od konstrukcji dokumentu należy także wskazać, które z proponowanych rozwiązań problemu będzie najlepsze pod względem technicznym, ekonomicznym itp. Wnioskodawca powinien także pamiętać o zachowaniu spójności Studium Wykonalności/Biznes Planu z zapisami wniosku o dofinansowanie projektu oraz załącznikami dołączonymi do Wniosku o dofinansowanie projektu. Z kolei stosownie do zapisów Instrukcji do studium (pkt 3) organ miał uprawnienie badania zdolności finansowej na podstawie sporządzonej przez Wspólnotę analizy finansowej, która miała być podstawą oceny finansowej rentowności inwestycji i weryfikacji jej trwałości, z uwzględnieniem źródeł finansowania projektu. Ponadto w pkt 2 Instrukcji do studium wskazano na sposób sporządzania analizy finansowej, określając, że należy opisać potencjał finansowy do realizacji wybranego wariantu projektu, co oznacza dysponowanie środkami na realizacje projektu lub możliwość pozyskania tych środków. Należy wskazać wszystkie źródła finansowania projektu oraz przedstawić źródła potwierdzające możliwość pozyskania tych źródeł.

Tak więc nie znajduje uzasadnienia stanowisko WSA, że organ bezpodstawnie dokonał badania możliwości finansowych Wspólnoty. Z zapisów dokumentacji konkursowej obowiązującej wszystkich wnioskodawców wyraźnie wynikało, że należało przedstawić źródło potwierdzające możliwość uzyskania środków na realizację projektu. Skoro sytuacja finansowa Wspólnoty pozostawała słaba (na co wskazywało dotychczasowe zadłużenie kredytowe i ujemny wynik finansowy), a założyła ona finansowanie projektu z kredytu, ocena trwałości finansowej mogła zostać oceniona pozytywnie, o ile przedstawiłaby ona źródło wskazujące na możliwość pozyskania kredytu, którym była promesa kredytowa. W konsekwencji trafnie stwierdzono, że Wspólnota nie wykazała, iż dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi realizację inwestycji.

Za nieusprawiedliwiony natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczący sposobu uzasadnienia wyroku (pkt 6 petitum skargi kasacyjnej).

Podkreślenia wymaga, że naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź też nie odnosi się do zarzutów skargi, które stanowią kluczowe elementy rozpoznawanej sprawy. Przy czym zarzutem naruszenia tego przepisu nie może być skutecznie kwestionowana prawidłowość kontroli zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że choć WSA błędnie uzasadnił zaskarżony wyrok i nie odniósł się do wszystkich argumentów organu, nie oznacza to jeszcze, że naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Treść bowiem uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwalała na sformułowanie organowi merytorycznych zarzutów skargi kasacyjnej, a następnie poddania tego wyroku kontroli instancyjnej.

Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew ocenie WSA, organ przeprowadził wybór projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zapewniając wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Uzasadnienie oceny zostało sporządzone w sposób zrozumiały i zgodny z ustanowionymi w ramach konkursu regułami, wyraźnie wskazano przyczyny negatywnej oceny. Informacje zawarte w rozstrzygnięciu organu są spójne, logiczne i w sposób wyczerpujący opisują motywy podjęcia negatywnego rozstrzygnięcia, zgodnie z którym projekt Wspólnoty nie spełnił "Kryterium trwałości".

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od Wspólnoty na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną organu 340 zł, na które składa się koszt wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) i koszty sporządzenia skargi kasacyjnej (240 zł) przez radcę prawną, która prowadziła sprawę od pierwszej instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.