Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1985603

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 października 2015 r.
I GSK 237/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Gronowski.

Sędziowie NSA: Marzenna Zielińska (spr.), Joanna Zabłocka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Spółka jawna w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 501/13 w sprawie ze skargi M. Spółka jawna w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej, cła antydumpingowego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług

1)

oddala skargę kasacyjną;

2)

zasądza od M. Spółka jawna w (...) na rzecz Dyrektora Izby Celnej w (...) kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 501/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę M. Spółki jawnej z siedzibą w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. (nr (...)), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) stycznia 2013 r. (nr (...)) odmawiającą zmiany klasyfikacji taryfowej towaru w postaci artykułów stalowych (lin ze stali węglowej pokrytych cynkiem o określonym przekroju poprzecznym), określającą niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz określającą podatek od towarów i usług w stosunku do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu.

Wspomniane decyzje administracyjne zostały wydane w po raz trzeci prowadzonym postępowaniu, zaś wcześniej w sprawie wydano kolejno następujące rozstrzygnięcia: decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. określająca należności celne i podatkowe, decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) marca 2011 r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wyrok WSA w Gdańsku z dna 19 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 500/11 stwierdzający nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej, postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) kwietnia 2012 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak wejścia zaskarżonej Naczelnika Urzędu Celnego do obrotu prawnego, decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) sierpnia 2012 r., decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) października 2012 r. o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia).

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów celnych wyrażone w kontrolowanych obecnie decyzjach administracyjnych. Organy te ustaliły, że w dniu (...) października 2009 r. w imieniu M. Sp.j. z siedzibą w (...) zostało złożone zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów importowanych z Korei, które opisano i zaklasyfikowano jako: poz. 1 - "artykuły stalowe - liny ze stali węglowej, pokryte cynkiem o przekroju poprzecznym od 3 do 12 mm" (kod Taric 7312 10 81 13 ze stawką celną 0% i stawką VAT 22%) oraz poz. 2. - "artykuły stalowe - liny ze stali węglowej, pokryte cynkiem o przekroju poprzecznym od 12 do 24 mm" (kod Taric 7312 10 83 13 ze stawką celną 0% i stawką VAT 22%). Do zgłoszenia celnego załączono m.in. morski list przewozowy, fakturę zakupu, list przewozowy (packing list) i świadectwo pochodzenia z Korei. Przedmiotowe zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne i zostało zarejestrowane, zaś towar został zwolniony bez przeprowadzania rewizji celnej (nie pobrano próbek towaru ani nie sporządzono dokumentacji fotograficznej).

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w (...) wszczął postępowanie w sprawie kontroli tego zgłoszenia celnego w zakresie nałożenia cła antydumpingowego oraz w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości podatku VAT. Miało to związek z wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończącego dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji (Dz.Urz.UE.L 117 z dnia 11 maja 2010 r., s. 1; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 400/2010"). W rozporządzeniu tym rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem nr 1858/2005 również na przywóz lin i kabli ze stali nierdzewnej wysyłanych z Republiki Korei i objętych m.in. kodami Taric takimi jak wskazane w spornym zgłoszeniu celnym, za wyjątkiem produkowanych w wymienionych przedsiębiorstwach.

Po wszczęciu wspomnianego postępowania, skarżąca spółka w dniu wniosła o zmianę klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru i zastosowanie kodu Taric 7312 90 00 90. Powołała się przy tym m.in. na oświadczenie eksportera towaru, z którego wynika, że sprowadzone liny stalowe były zakończone pętlą, a zatem były to zawiesia.

Organy celne nie podzieliły stanowiska co do konieczności zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru. Uznały, że przedmiotem importu były liny stalowe na rolkach o symbolach 6X7+FC, 6X19+FC, 6X37+FC (konstrukcja lin), co wynikało z załączonej do zgłoszenia celnego faktury oraz packing list z dnia (...) sierpnia 2009 r. Ponadto z ofert zamieszczonych na stronach internetowych wynikało, że symbole 6X7, 6X19 i 6X37 oznaczają splot, zaś symbol FC oznacza rdzeń z włókna naturalnego lub syntetycznego i są charakterystyczne dla standardowych lin stalowych, natomiast zawiesia charakteryzują się zupełnie inną konstrukcją, a do ich identyfikacji używa się zupełnie innej symboliki (F - zawiesia dwupętlicowe, FK - zawiesia z kauszami, FKh - zawiesia z ogniwem i hakiem, FIKh - zawiesia jednopętlicowe z hakiem, FKsh - zawiesia z ogniwem, hakiem i szaklą, FKo - zawiesia dwuogniwowe). Organy celne stwierdziły, że na żadnym z dokumentów złożonych wraz ze zgłoszeniem celnym nie stwierdzono symboli charakterystycznych dla zawiesi. Zdaniem organów celnych, nie jest prawdopodobnym, aby eksporter - wystawiając tak szczegółowo opisującą towar fakturę i packing list - mógł się pomylić co do rodzaju wysyłanego towaru, natomiast spółka dopiero podczas postępowania zmierzającego do nałożenia z mocą wsteczną ostatecznego cła antydumpingowego wniosła o zmianę klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru, aby uniknąć zapłacenia tegoż cła. W konsekwencji, organy celne uznały, że w odniesieniu do towaru objętego zgłoszeniem celnym należało określić niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości (...) zł, a także określić podatek od towarów i usług w wysokości (...) zł.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, kontrolowane decyzje są zgodne z prawem.

Sąd uznał, że organy celne przeprowadziły w sposób należyty postępowanie wyjaśniające i przyjęły właściwą klasyfikację taryfową importowanego towaru. Z faktury i packing list wynika bowiem, że przedmiotem importu były liny stalowe na rolkach o określonych symbolach, natomiast ani w opisie zawartym w zgłoszeniu celnym ani w treści dokumentów dotyczących towaru nie ma wzmianki o tym, że liny wyposażone były w pętelkę, kółko czy inny rodzaj końcówki pozwalający uznać je za zawiesia. Sąd odwołał się przy tym do ustaleń organów celnych dotyczących symboliki lin i zawiesi, a także podkreślił, że zgłoszenia celnego dokonywał profesjonalny podmiot, który powinien posiadać stosowną wiedzę na temat zasad klasyfikacji taryfowej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, prawidłowe było stanowisko organów uznające za niewiarygodne oświadczenie eksportera o tym, iż liny stalowe były wyposażone w pętlę. Oświadczenie to zostało bowiem przedstawione dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie i wydane ponad rok po zwolnieniu towaru, przez co nie mogło stanowić podstawy do zmiany klasyfikacji taryfowej.

W konsekwencji Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące zebrania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, tj. naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja nie zapadła tylko na podstawie jednego dowodu oraz zawiera wyraźną ocenę dowodu w postaci oświadczenia eksportera. Sąd uznał, że organy celne odniosły się do wspomnianego oświadczenia i skonfrontowały go z pozostałym materiałem dowodowym, zaś motywy uznania oświadczenia za niewiarygodne zostały przedstawione w rozstrzygnięciach. Natomiast informacje zawarte na stronach internetowych mogły mieć walor pomocniczy, gdyż wyjaśniały ogólnie przyjęte pojęcia techniczne (symbole), które są zawarte w dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego.

Zdaniem Sądu, organy celne prawidłowo również wyliczyły kwoty należności celnych i podatkowych związanych z importem towaru. Importowany towar podlegał cłu antydumpingowemu, którego stawka (60,4%) wynikała z art. 1 rozporządzenia nr 400/2010 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1858/2005.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła M. Spółka jawna. Strona zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisu postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, polegającego na niedostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 poprzez przyjęcie, ze przedmiotem zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu nr (...) z dnia (...) października 2009 r. był towar w postaci lin ze stali węglowej, pokrytych cynkiem, które nie były zakończone pętlami, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że przekonanie o prawdziwości oświadczenia eksportera nie może być uzależnione od chwili wydania, czy przedstawienia takiego oświadczenia, a zatem okoliczność, że takie oświadczenie zostało złożone i przedstawione już po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania nie świadczy per se o braku jego wiarygodności. Kasator zwrócił uwagę, że - z uwagi na odstąpienie przez organ celny od weryfikacji zgłoszenia celnego - właściwie wszystkie ustalenia faktyczne w zakresie dotyczącym stanu towarów dokonane zostały w oparciu o oświadczenia eksportera. Sąd pierwszej instancji nie wskazał natomiast powodów - w kontekście zasad wiedzy (logiki), doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania - uzasadniających przyjęcie oceny, że wiarygodność oświadczeń eksportera uzależniona jest od czasu ich złożenia.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził również, że elementem odróżniającym linę stalową od zawiesia jest sposób zakończenia liny. Użycie w treści dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego symboli 6X7, 6X19, 6X37 oraz FC oznacza zatem wyłącznie rodzaj splotu i rdzenia liny stalowej, natomiast oznaczenia te w żaden sposób nie przesądzają kwestii zakończenia liny stalowej. Do odmiennego poglądu nie mogą prowadzić ogólne informacje zamieszczone przez przedsiębiorców funkcjonujących na rynku krajowym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w (...) (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem nie miała jakichkolwiek uzasadnionych podstaw.

Opierając skargę kasacyjną na drugiej podstawie kasacyjnej skarżący zarzucając naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej (O.p.) wskazał, że w jego ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny usankcjonował sytuację, gdy: po pierwsze, organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), po drugie, nie został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), po trzecie, dana okoliczność - tj. że przedmiotem zgłoszenia celnego nr (...) z dnia (...) października 2009 r. był towar w postaci lin ze stali węglowej, pokrytych cynkiem, które nie były zakończone pętlami - nie została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej w ogóle nie zostało wskazane - czy to wprost, czy to choćby pośrednio - jakich działań organ podatkowy nie podjął, a które były niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również nie zostały wskazane braki w kompletacji materiału dowodowego lub że jedynie pobieżnie został rozpatrzony cały bądź tylko część materiału dowodowego. Nie zostało też wskazane, jakie dowody miałyby być pominięte przez organ podatkowy przy dokonaniu ustalenia, że przedmiotem zgłoszenia celnego nr (...) z dnia (...) października 2009 r. był towar w postaci lin ze stali węglowej, pokrytych cynkiem, które nie były zakończone pętlami.

Przedstawione w skardze kasacyjnej stanowisko strony skarżącej sprowadza się wyłącznie do tego, że na podstawie przedstawionego przez nią oświadczenia z dnia (...) lutego 2011 r. organy podatkowe powinny przyjąć, że co innego niż to zgłosiła sama strona (działający w jej imieniu pełnomocnik) było przedmiotem ww. zgłoszenia z dnia (...) października 2009 r. Tak więc, istotą zawartego w skardze kasacyjnej stanowiska nie jest to, że zaistniały okoliczności wskazujące na uchybienie wskazanym w zarzucie przepisom - czy to łącznie, czy to któremukolwiek z nich - ale ocena mocy dowodowej oświadczenia z dnia (...) lutego 2011 r. Tym samym jest to polemika z dokonaną przez Sąd i organy podatkowe merytoryczną oceną dowodu, a nie jego pominięciem lub odmową przeprowadzenia, co dopiero uzasadniałoby zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej. Z tych względów wniesioną skargę kasacyjną należało uznać za oczywiście nieuzasadnioną.

Ponieważ w skardze kasacyjnej wielokrotnie nawiązuje się do zasad logiki, to na marginesie można zwrócić uwagę, że w skardze kasacyjnej nie została przedstawiona żadna argumentacja, zgodnie z którą deklaracje składane przez stronę organom podatkowym (celnym) w obwarowanym sankcjami postępowaniu administracyjnym ma uchylać oświadczenie jakiegoś podmiotu zagranicznego. Co więcej, strona skarżąca nie przedstawiła żadnego stanowiska co do tego, jak w świetle przepisów Ordynacji podatkowej należy oceniać moc przedstawionego przez nią "oświadczenia", uwzględniając, że nie wiadomo czy i kto je podpisał, jaki jest zakres umocowania tej osoby do występowania w imieniu podmiotu, którego blankiet firmowy został użyty, na podstawie jakich ustaleń zostało ono złożone po dwóch latach od transakcji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że to strona skarżąca pragnie uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne z przedłożonego oświadczenia, więc to na niej spoczywała inicjatywa dowodowa w tym zakresie, i to ona przede wszystkim powinna była wypowiedzieć się w tych kwestiach. Ponieważ tego nie uczyniła, to nie można czynić zarzutu organowi, że nie dał wiary tak sporządzonemu wyłącznie na potrzeby tego postępowania dowodowi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.