Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1985539

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 października 2015 r.
I FSK 983/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki.

Sędziowie: NSA Janusz Zubrzycki, WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1170/13 w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 24 lipca 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług

1)

oddala skargę kasacyjną,

2)

zasądza od Z. Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1170/13 ze skargi Z.Z. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 24 lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z o.o. w podatku od towarów i usług, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 6 lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. orzekł o odpowiedzialności Z.Z. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością T. w podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. oraz poszczególne miesiące w okresie od lipca 2007 r. do lutego 2008 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Z uwagi na to, że Z.Z. złożył odwołanie dzień po terminie, postanowieniem z 4 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, że zostało ono złożone z uchybieniem terminowi. Skarga na to postanowienie została oddalona.

1.3. Następnie pismem z 8 lutego 2013 r. Z.Z. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w L. o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 116, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.; dalej "O.p."). Argumentował, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego oparta była na błędnym ustaleniu, że spółka nie posiada majątku, z którego organ podatkowy mógłby zaspokoić swoją wierzytelność, a egzekucja w stosunku do spółki okazała się bezskuteczna. Podniósł, że informował wielokrotnie, iż spółka jest użytkownikiem wieczystym działek oraz właścicielem usytuowanych na nich nieruchomości o łącznej wartości 2.876.000 zł. Nieruchomość jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego i w ciągu najbliższych miesięcy zostanie zlicytowana, co pozwoli na spłatę zadłużenia podatkowego.

1.4. Decyzją z 25 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji.

1.5. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z 24 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie własne. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia wskazywanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy. Argumentował, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności Z.Z. za zaległości spółki T. zostało prawidłowo przeprowadzone. Zaznaczył, że organ pierwszej instancji przeprowadził obszerną analizę stanu finansowego spółki, odnosząc się także do postanowienia Sądu Rejonowego oddalającego wniosek wierzycieli spółki o ogłoszenie upadłości. Choć wniosek został złożony zanim Z.Z. został członkiem zarządu, to jednak zdaniem organu okoliczność ta nie uwalnia strony od odpowiedzialności za zaległości spółki.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze Z.Z. zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. i wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 6 lipca 2012 r. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że rażące naruszenie prawa dotyczy nie tylko przepisów prawa materialnego, ale również przepisów procesowych, gdy dokonano rażąco dowolnej oceny materiału dowodowego oraz nie uwzględniono przez organ dodatkowych faktów znanych z urzędu. Tego typu błędy rzutują na ustalony w sprawie stan faktyczny i mogą sprawić, że rozstrzygnięcie będzie ewidentnie odbiegać od normy prawnej. Podniósł też, że w momencie objęcia funkcji członka zarządu spółka od dłuższego czasu nie wykonywała swoich zobowiązań, natomiast stan majątkowy spółki w stosunku do marca 2006 r., kiedy to sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości, nie uległ polepszeniu. Organ podatkowy wydając decyzję oceniał sytuację finansową spółki pod kątem wysokości jej aktywów i pasywów, nie uwzględniając aktualnej kwoty zadłużenia z odsetkami oraz rzeczywistego majątku spółki. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem organu, iż winien liczyć się z ryzykiem, jakie wiąże się z funkcją członka zarządu. Przyznał, że obejmując to stanowisko wiedział, że spółka ma zadłużenie i że został oddalony wniosek o ogłoszenie upadłości, natomiast faktyczną wysokość zadłużenia poznał dopiero po kilku miesiącach. Wyjaśnił, że zarząd starał się robić wszystko, by ratować spółkę i spłacić jej zobowiązania, co potwierdza fakt podpisania umowy dzierżawy nieruchomości, która z kolei stała się źródłem finansowych problemów i powstania zadłużenia wobec urzędu skarbowego w VAT, gdy dzierżawca zaprzestał płacenia.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

3.2. Sąd pierwszej instancji zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania, to jest w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej z podatnika na skarżącego. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 O.p.) służącej ochronie i stabilizacji porządku prawnego. Wskazał, że prawnie nieskuteczne jest zwalczanie decyzji ostatecznej za pomocą argumentów i zarzutów o charakterze merytorycznym. Taka praktyka stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p.

Uwaga powyższa dotyczy nie tylko sytuacji, gdy ostateczną jest decyzja organu II instancji, wydana po kontroli instancyjnej wynikającej z odwołania podatnika od decyzji organu I instancji, lecz również takiej jak w rozpoznawanej sprawie, gdy ostateczną staje się decyzja organu I instancji niepoddana kontroli instancyjnej w trybie postępowania zwyczajnego. W trybie stwierdzenia nieważności (trybie nadzwyczajnym) nie bada się od nowa wszystkich zarzutów podatnika, lecz jedynie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p.

3.3. Wedle argumentacji strony skarżącej wadą jest wydanie decyzji ostatecznej z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skarżącego dotyczą w istocie odmiennej wykładni prawa. Uzasadniając istnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa, pozwalający na domaganie się stwierdzenia nieważności decyzji przenoszącej odpowiedzialność skarżący w rzeczywistości formułował zarzuty, które mogłyby okazać się zasadne w postępowaniu zwyczajnym, w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji. Wszystkie spośród zarzutów, przedstawianych na różnych etapach kontrolowanego postępowania dotykały bowiem poczynionych przez organ ustaleń faktycznych w sprawie albo wykładni prawa materialnego zastosowanej przez organ.

3.4. Zarzut błędnego ustalenia, że podatnik (spółka kapitałowa) nie posiadał majątku, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych dotyczy stricte sfery faktów ustalonych w postępowaniu o przeniesienie odpowiedzialności. Stanowi polemikę z tymi ustaleniami, niedopuszczalną w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

Przy tym na marginesie Sąd zaznaczył, że co do zasady ustalenie istnienia takiego majątku w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. nie obciąża organu podatkowego, lecz stanowi okoliczność egzoneracyjną, za pomocą której strona może uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej i to tylko w toku postępowania o przeniesienie tej odpowiedzialności a nie w ramach stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu tejże.

3.5. Podobnie zresztą oceniona została argumentacja dowodząca, że organ błędnie ustalił datę, w której należało wniosek taki zgłosić. Sąd pierwszej instancji wskazał, że niewykluczone, że w ramach postępowania odwoławczego, w toku postępowania zwyczajnego, zarzut ten zostałby uwzględniony. Jednak w ramach postępowania nadzwyczajnego z powyższych przyczyn nie może okazać się skuteczny.

3.6. Z kolei zarzut nieuwzględnienia tego, że podatnik zaprzestał płacenia obciążających go należności zanim skarżący został członkiem zarządu, co wykluczało, zdaniem skarżącego, możliwość złożenia w terminie wniosku o upadłość jest stanowiskiem strony w sporze o wykładnię art. 116 § 1 punkt 1 litera b O.p. Spośród dwóch przeciwstawnych stanowisk orzeczniczych organ wybrał to, które najpełniej wyraża wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. w sprawie I FSK 637/10 stwierdzający, że w takiej sytuacji nawet celowe działanie członka zarządu powołanego po zaistnieniu przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość na niekorzyść Skarbu Państwa pozostawałoby legalne. W ten sposób organ nie podzielił korzystnego dla skarżącego poglądu wynikającego z wyroku NSA z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1977/09. Wybór jednego spośród dwóch konkurujących stanowisk dotyczących wykładni określonego przepisu prawa materialnego nigdy nie może być uznany za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 O.p. W takim wypadku nie może być bowiem mowy o oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia z brzmieniem przepisu, co jest warunkiem zaistnienia rażącego naruszenia prawa.

3.7. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie stanowiła również rażącego naruszenia prawa okoliczność, że przeniesienie odpowiedzialności podatkowej dotyczyło jedynie skarżącego a nie także prezesa zarządu spółki. Zgodnie z uchwała 7 sędziów NSA z dnia 8 marca 2009 r. sygn. akt I FPS 4/08 o ile art. 116 § 1 O.p. nakłada obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej wobec wszystkich osób mogących ponosić odpowiedzialność, o tyle może to nastąpić w różnych, odrębnie toczących się postępowaniach. W obliczu deklaracji organu (popartej nieskutecznymi wezwaniami), iż zamierza przeprowadzić stosowne postępowanie w stosunku do prezesa zarządu, nie sposób dopatrzyć się rażącego naruszenia prawa w przeprowadzeniu postępowania tylko wobec skarżącego.

3.8. Ponadto Sąd wskazał, że zasygnalizowane we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie, jak również w odwołaniu od decyzji organu I instancji, rażące naruszenie art. 121, 122, 180, 187 i 192 O.p., jako pozbawione uzasadnienia nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

3.9. Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości, zarzucając temu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, kiedy wydana przez organ administracyjny decyzji została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

4.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Strona skarżąca wskazuje, że w sprawie stronie nie chodzi o spór dotyczący interpretacji przepisu. Zdaniem Strony zarzuty miały wskazać na rażące błędy jakie organ popełnił w trakcie ustalania stanu faktycznego, nie stanowiły natomiast polemiki co do interpretacji przepisów. Strona wskazała, że zobowiązanie podatkowe, za które na mocy art. 116 O.p. ponosi odpowiedzialność powstało w związku z wystawieniem przez spółkę T. sp. z o.o. faktur w 2007 r. i 2008 r. z tytułu opłaty za dzierżawę nieruchomości. Zdaniem strony organ jak i Sąd pominęli kwestię, że faktury te nie zostały zapłacone przez dzierżawcę nieruchomości. Strona wskazuje, że tym samym powstała sytuacja w której pomimo nie otrzymania należności z tytułu faktur, odpowiedzialność za zapłatę podatku, który nigdy nie został spółce wpłacony, została przeniesiona na członka zarządu. Zdaniem Strony ocena skutków wydanej decyzji przez U.S. jest nie do zaakceptowania.

Zdaniem Strony wykonie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący bowiem zostanie zobowiązany do zapłaty podatku który nigdy nie został przez drugą stronę umowy zapłacony. Strona zarzuciła, że działanie organu było działaniem niezgodnym z podstawowymi zasadami prawa, m.in. zasadą zaufania obywateli do działań organu administracji. Objawiało się to tym, że organ mając pełną wiedzę dotyczącą tytułu powstania zobowiązania podatkowego, przerzucił odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki na członka zarządu, pomimo braku przesłanek do zastosowania w tym konkretnym przypadku odpowiedzialności subsydiarnej członka zarządu.

Strona wskazuje, że o tym czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym decyduje także ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Zdaniem strony dokonano rażąco dowolnej oceny materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przez organ podatkowy faktów znanych z urzędu.

Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.)- dalej "p.p.s.a."- Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

5.3. Na wstępie należy przypomnieć że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt FSK 363/04, publ. ONSAiWSA 2005/2/41). Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa procesowego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11, opubl. CBOSA). Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2011 r. sygn. akt II OSK 151/12; z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10, opubl. CBOSA). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 776/10; z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 32/12, opubl. CBOSA).

5.4. Należy wytknąć autorowi skargi kasacyjnej, że wskazując na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego nie powołał się ani na treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ani treść innych przepisów p.p.s.a., które miałyby zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Wniesiony przez Stronę środek odwoławczy nie został w prawidłowy sposób skonstruowany. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd kasacyjny jest wyrok Sądu pierwszej instancji, a zatem zarzuty naruszenia prawa, o jakich mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. powinny obejmować nie tylko przepisy normujące postępowanie przed organami administracji publicznej, ale również przepisy regulujące postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym kształtujące tzw. normy odniesienia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego lub też art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy, jeśli chodzi o naruszenia przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem treść zarzutu zawarta w petitum skargi kasacyjnej wskazuje, że jej autor nie powiązał przepisów O.p. z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej.

Autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji "przepisów postępowania tj. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy wydana przez organ administracyjny decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa."

Sąd nawet stwierdzając, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa nie stosuje przepisu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Sąd nie stosuje przepisów O.p.

Wymienione w skardze kasacyjnej przepisy ordynacji podatkowej stosowane przez organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez wskazania jakie przepisy naruszone zostały przez sąd dokonujący kontroli legalności tej decyzji narusza obowiązek podania podstawy kasacyjnej o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący uzasadniając istnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w rzeczywistości formułuje zarzuty, które mogłyby okazać się zasadne w postępowaniu zwyczajnym w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji I instancji.

W zasadzie strona kwestionuje ustalony przez organy, a zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, że nie dawał on podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową Strony za zobowiązania spółki. Zakwestionowanie w skardze kasacyjnej ustalonego stanu faktycznego w sprawie wymaga wskazania, które normy postępowania sądowego Sąd naruszył, uznając w zaskarżonym wyroku, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał uchybień procedury sądowej. Poza tym jak przed Sądem pierwszej instancji prowadzi polemikę z ustaleniami stanu faktycznego, która jest niedopuszczalna w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

5.9. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.