Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2390495

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 września 2017 r.
I FSK 314/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak.

Sędziowie: NSA Danuta Oleś, del. WSA Małgorzata Fita (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt I SAB/Wr 24/16 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie odmowy udostępnienia akt postanawia:

1)

uchylić zaskarżony wyrok w całości,

2)

odrzucić skargę,

3)

nakazać zwrot na rzecz V. sp. z o.o. z siedzibą w P. z kasy Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) kwoty 100 (słownie: stu) złotych tytułem wpisu uiszczonego od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I SAB/Wr 24/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z/s w P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie odmowy udostępnienia akt zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. do udostępnienia protokołów kontroli kontrahentów, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w dniu 13 października 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął w V. sp. z o.o. kontrole podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2014 r. Kontrole te zakończono protokołami w dniu 18 grudnia 2014 r. W dniu 28 kwietnia 2016 r. w Urzędzie stawił się wiceprezes spółki T. P., który zwrócił się o wgląd w akta sprawy powyższych kontroli podatkowych. Jak wynika ze sporządzonego na tę okoliczność protokołu, udostępniono mu protokoły kontroli za podane wcześniej okresy wraz z załącznikami. Poinformowano go również, że organ nie prowadzi obecnie ani kontroli podatkowej ani postępowania podatkowego wobec spółki. Z tego względu nie prowadzi innych poza udostępnionymi mu aktami. Jeśli chodzi o materiały z kontroli krzyżowych (uwierzytelnione kserokopie), które wpłynęły do Urzędu po zakończeniu kontroli podatkowej, wyjaśniono mu, że przekazywane są one do Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. w związku z prowadzoną tam kontrolą podatkową w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od 1 stycznia 2014 r. - 30 listopada 2014 r. i dlatego nie mogą zostać mu udostępnione.

2. Pismem z dnia 4 maja 2016 r. spółka wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej - p.p.s.a.) do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową udostępnienia akt sprawy. Wskazano, że odmowa wglądu w akta sprawy następuje w drodze postanowienia, którego podstawą prawną jest art. 179 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej - O.p.) lub też art. 178 § 1 O.p. w związku z art. 216 § 1 O.p.

3. W piśmie z dnia 8 czerwca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, że żądanie strony dotyczące udostępnienia materiałów z kontroli przeprowadzonych u kontrahentów spółki i w firmach transportowych już po zakończeniu kontroli podatkowych w spółce jest bezpodstawne. Poinformowanie spółki, że w związku z prowadzoną kontrolą przez UKS w K. materiały z kontroli krzyżowych u kontrahentów spółki są przekazywane do tego urzędu, nie jest odmową wglądu w akta przeprowadzonych kontroli podatkowych wobec spółki. Z tego powodu nie było podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 179 § 2 O.p. lub art. 178 § 1 w zw. z art. 216 § 1 O.p.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zaskarżyła czynność odmowy udostępnienia akt spraw, po zakończeniu kontroli podatkowych, dotyczących prawidłowości rozliczania VAT za lipiec i sierpień 2014 r. Organowi podatkowemu zarzuciła naruszenie art. 178 § 1 O.p. w zw. z art. 216 § 1 O.p., względnie art. 179 § 2 O.p. przez ich błędne zastosowanie polegające na odmowie udostępnienia akt bez wydania postanowienia w tym zakresie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności tej czynności w całości.

W uzasadnieniu wskazała, że skoro materiały z kontroli krzyżowych są przekazywane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. z uwagi na to, że to on występował w trakcie prowadzenia kontroli podatkowych do organów w ramach pomocy prawnej o ich przeprowadzenie - to stanowią one akta kontroli podatkowych tutejszego organu, które skarżąca ma prawo przeglądać również po ich zakończeniu.

5. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

6. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca doprecyzowała, że skarga dotyczy bezczynności organu podatkowego.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za zasadną. Wskazał, że strona zaskarżyła bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., o której mowa w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sprowadzającą się do braku udostępnienia jej przez ten organ akt sprawy w postaci protokołów z tzw. kontroli krzyżowych, uzyskanych od innych organów podatkowych na skutek zapytania przesłanego w trybie art. 274c § 2 O.p. w związku z prowadzonymi kontrolami podatkowymi - po ich zakończeniu. Powołując się na art. 178 § 1 O.p. i art. 292 O.p. podał, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń, a prawo to przysługuje jej również po zakończeniu postępowania. Uprawnieniu strony odpowiada obowiązek organu podatkowego umożliwienia podatnikowi skorzystania z możliwości przewidzianej przepisami prawa procesowego. Akta sprawy obejmują nie tylko pisma strony, adnotacje i protokoły sporządzone przez organy podatkowe, lecz także całość ewidencji i dokumentacji znajdującej się w ich posiadaniu. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie aktami sprawy zebranymi w toku kontroli podatkowych w skarżącej spółce są nie tylko sporządzone na podstawie art. 290 O.p. protokoły kontroli, lecz również protokoły z tzw. kontroli krzyżowych, przeprowadzonych stosownie do treści art. 274c § 1-2 O.p., a otrzymane przez organ podatkowy po ich zakończeniu.

Odnosząc się do akt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że na moment złożenia wniosku przez reprezentanta skarżącej o udostępnienie mu żądanych protokołów - w dniu 28 kwietnia 2016 r., organ podatkowy tymi protokołami dysponował. Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w K. przekazał je dopiero wraz z pismem z dnia 4 maja 2016 r. Niezależnie od tego, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506), dokumentacja powstająca w organach państwowych oraz napływająca do nich musi być przez nie przechowywana.

Sąd wyjaśnił, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Mając to na względzie stwierdził, że w sprawie tej doszło do bezczynności wynikającej z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., polegającej na nieudostępnieniu stronie protokołów kontroli krzyżowych związanych z przeprowadzonymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. kontrolami podatkowymi zakończonymi protokołami kontroli z dnia 18 grudnia 2014 r., do czego organ był zobowiązany na podstawie art. 178 § 1 O.p. w zw. z art. 292 O.p.

Wskazując na stwierdzone naruszenie, Sąd zauważył, że w przypadku bezczynności, o której mowa, ustawodawca nie uregulował wprost środków, które należy zastosować w razie jej stwierdzenia. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania i czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, wykładnia art. 149 § 1 p.p.s.a. wyklucza zastosowanie rzeczonego przepisu do skargi z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., co niewątpliwie stanowi pominięcie prawodawcze. W ocenie Sądu, fakt wprowadzenia dopuszczalności wnoszenia skargi na bezczynność i przewlekłość procesową nakłada na sąd administracyjny obowiązek usunięcia tej luki w drodze analogii, stosując bezpośrednio przepisy Konstytucji RP, a mianowicie jej art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1.

Jeśli chodzi o rażące naruszenie prawa, Sąd wskazał, że z przepisów art. 178 § 1 O.p. w zw. z art. 292 O.p. oraz art. 274c O.p. jednoznacznie wynika, że akta sprawy obejmują całe akta kontroli podatkowej, w tym dokumenty załączone do akt po jej zakończeniu, przesłane przez inne organy podatkowe, a dotyczące kontroli krzyżowych. W niniejszej sprawie organ podatkowy takie akta posiadał, a brak ich udostępnienia stronie miał wpływ na jej sytuację procesową w toczącym się postępowaniu kontrolnym.

Mając na uwadze te wszystkie okoliczności Sąd uznał, że bezczynność organu podatkowego miała charakter kwalifikowany. Z tych względów na podstawie art. 149 w związku z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. do udostępnienia protokołów kontroli kontrahentów, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

8. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu podatkowego zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o: jego uchylenie w całości oraz odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, względnie jej oddalenie, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1)

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie:

a)

art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 1 pkt 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy skarga na bezczynność winna być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p., a nie wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które jest przewidziane w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wyłącznie dla aktów i czynności organu podatkowego, a nie stanu bezczynności, tym samym skarga podlegała odrzuceniu, jako iż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżania;

b)

art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie skargi na bezczynność organu podatkowego, podczas gdy przepis ten wskazuje, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje jedynie wówczas, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia;

e)

art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wbrew dyspozycji powołanego przepisu, który określa kognicję sądów administracyjnych w sprawach aktów i czynności z zakresu administracji publicznej podjętych w ramach postępowania podatkowego, czynności sprawdzających i kontroli podatkowej, podczas gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., na moment zgłoszenia wniosku jak również nieudostępnienia materiałów z tzw. kontroli krzyżowych, nie prowadził żadnej z tych procedur;

d)

art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w zw. z art. 149 p.p.s.a. oraz art. 178 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające na uznaniu, iż organ dopuścił się bezczynności w zakresie nieudostępnienia akt kontroli podatkowej w zakresie protokołów z tzw. kontroli krzyżowych, podczas gdy sporne materiały zostały przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. po zakończeniu kontroli podatkowych, a zatem nie stanowiły akt tychże kontroli;

e)

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia przyczyn zastosowania art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co nie pozwala na jednoznaczną ocenę, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z powołanego przepisu przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu;

f)

art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy powołane przepisy zawierają odwołanie jedynie do spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 oraz pkt 4a p.p.s.a., na podstawie których Sąd nie orzekał w przedmiotowej sprawie;

g)

art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 149 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie uznające bezczynność organu podatkowego mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy art. 178 § 1 O.p. posługuje się nieostrym pojęciem "akt sprawy", tym samym jego odczytanie wymaga sięgnięcia do wykładni prawa, a zatem nie można uznać, że rozumienie tego przepisu jest oczywiste, jasne i jednoznaczne;

h)

art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie polegające na uznaniu, że działania organu podatkowego stanowiły naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, podczas gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. działał na podstawie i w granicach art. 178 O.p., który normuje uprawnienie strony do udostępnienia jedynie akt sprawy (kontroli podatkowej), a nie dokumentów, które nie stanowią elementu tychże akt;

i)

art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 2a O.p. poprzez ich błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające na uznaniu, że swoim działaniem organ podatkowy naruszył zasadę "in dubio pro tributario", która nakazuje niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzygać na korzyść podatnika, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 178 O.p. w zw. z art. 292 O.p. pozwala na właściwe odczytanie tych przepisów;

j)

art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 291 § 4 O.p. poprzez jego niezastosowanie, mimo że przepis ten określa moment zakończenia kontroli podatkowej, co ma istotne znaczenie dla prawidłowego zdefiniowania akt kontroli podatkowej;

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym:

a)

art. 178 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że protokoły z tzw. kontroli krzyżowych przekazane organowi podatkowemu po zakończeniu kontroli podatkowych, stanowią element akt kontroli podatkowych, podczas gdy na akta sprawy składają się tylko te dokumenty, które zostały zgromadzone w toku kontroli podatkowej i stanowią materiał dowodowy w sprawie.

9. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

10. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 189 p.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przepis ten został dodany do art. 3 § 2 p.p.s.a. na mocy art. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658, dalej - ustawa nowelizująca) w związku ze zmianą brzmienia pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a. i obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r.

Do czasu zmiany, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowił, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na mocy ustawy nowelizującej ustawodawca wyłączył z powyższego przepisu możliwość skarżenia "innych aktów i czynności" podjętych "w ramach postępowania administracyjnego określonego" w kodeksie postępowania administracyjnego oraz w postępowaniach określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej i w postępowaniach, do których mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ordynacji podatkowej (por. Tadeusz Woś, Komentarz do art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. LEX).

Nie ma przy tym wątpliwości, że aby uznać określone akty lub czynności za te, o których mowa w powyższych regulacjach, powinny one ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków, określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jego sytuację prawną przez to, że wywołują określony skutek, jaki przepis prawa powszechnie obowiązującego wiąże z danym aktem lub czynnością.

W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej (druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja) wyjaśniono, że celem zmiany, o której mowa, jest wykluczenie zaskarżania do sądu administracyjnego poszczególnych aktów i czynności podejmowanych w ramach sformalizowanych procedur. Podkreślono, iż zmiana ta nawiązuje do stanowiska zajętego w doktrynie, że nadmierne rozszerzenie granic kontroli sądowoadministracyjnej może mieć wpływ na standard ochrony zabiegających o nią podmiotów.

Zmiana ta uwzględnia też jedno z podstawowych założeń kontroli sądowoadministracyjnej, którym jest kontrola "efektów" działalności organów administracji publicznej i niewkraczanie - jeśli to nie jest niezbędne - w tok postępowania administracyjnego przed jego zakończeniem.

Wracając do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. - brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że zarówno bezczynność jak i przewlekłość może nastąpić tylko w przypadku istnienia "postępowania w sprawie". Jest to bezczynność i przewlekłość, która narusza interes prawny jednostki. Interes prawny odnosi się do ściśle określonej działalności administracji publicznej, a pomiędzy sytuacją prawną podmiotu i określoną normą prawną musi istnieć pewny związek. Nie wystarczą w tej mierze powiązania potencjalne lub hipotetyczne.

W niniejszej sprawie, w dniu 28 kwietnia 2016 r. pracownik organu podatkowego na wniosek wiceprezesa spółki V. sp. z o.o. o wgląd w akta sprawy kontroli podatkowych, które prowadzone były w stosunku do Spółki przez ten organ w okresie pomiędzy 13 października 2014 r. a 18 grudnia 2014 r. udostępnił mu protokoły kontroli wraz z załącznikami. Odmówił natomiast udostępnienia materiałów, które organ otrzymał po jej zakończeniu. Poinformował, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. nie prowadzi obecnie w stosunku do Spółki ani kontroli podatkowej, ani postępowania podatkowego. Postępowanie kontrolne, dotyczące m.in. okresów, których dotyczą żądane przez wiceprezesa Spółki dokumenty, prowadzone jest przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. Do tego też organu Naczelnik Urzędu Skarbowego na bieżąco przesyła dokumenty dotyczące kontroli krzyżowych, o których przeprowadzenie - w ramach pomocy prawnej - prosił inne organy podatkowe, w toku prowadzonej przez niego kontroli.

Z powyższego stanu faktycznego jasno wynika, że odmowa udostępnienia przedstawicielowi skarżącej Spółki dokumentów z akt sprawy nie nastąpiła w toku postępowania w sprawie innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Nie doszło zatem do naruszenia prawa jednostki do obrony, czy prawa czynnego udziału w postępowaniu. Dokumenty te, do czasu włączenia w poczet materiału dowodowego w kontroli podatkowej, czy w jednym z postępowań, o których mowa wyżej, nie podlegają bowiem ocenie i nie rzutują na sytuację prawną skarżącej spółki.

W takiej sytuacji, w niniejszej sprawie nie może być mowy o bezczynności, na którą wskazano w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a to oznacza, że skarga powinna była zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione.

W związku tym, że jak wyżej podano, Wojewódzki Sąd Administracyjny w we Wrocławiu powinien był odrzucić skargę, czego nie uczynił, tylko rozpoznał ją merytorycznie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 189 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i skargę odrzucił.

Orzeczenie o zwrocie wpisu sądowego od skargi, uzasadnia art. 232 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.