I FSK 221/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2632895

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2019 r. I FSK 221/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.).

Sędziowie: NSA Danuta Oleś, del. WSA Agnieszka Jakimowicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 362/16 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 8 lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2014 r.

1) oddala skargę kasacyjną,

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz I.

Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1.800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Zaskarżonym wyrokiem z 28 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 362/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., uwzględnił skargę I. Sp. z o.o. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (dalej: organ lub organ odwoławczy) z 8 lutego 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2014 r. i uchylił zaskarżoną decyzję.

2. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez organ, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), dalej: O.p., poprzez uchylenie decyzji wskutek uznania, iż w okolicznościach danej sprawy organy podatkowe błędnie zastosowały 23% stawkę podatku VAT do części testów i odczynników diagnostycznych,

- art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu,

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wzorcowi ustawowemu, co ma istotny wpływ na wynik sprawy.

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

3. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca ustosunkowała się do podniesionych przez organ zarzutów, nie formułując jednakże żadnych własnych wniosków procesowych.

Uzasadnienie prawne

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

4.2. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie pewnych istotnych i oczywistych kwestii. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

4.3. Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podstawą prawną uwzględnienia skargi był przepis art. 145 § 1 pkt 1. lit. a p.p.s.a. W niniejszej sprawie spór koncentrował się wokół kwestii zasadności dokonania przez organ podatkowy odmiennego od strony zastosowania wysokości stawki podatkowej - tj. podstawowej 23%, a nie jak stosowała to strona w oparciu o poz. 86 załącznika nr 3 do ustawy o VAT - preferencyjną 8% dla sprzedawanych odczynników i w konsekwencji odmienne wyliczenie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu o klasyfikacji danego produktu decyduje jego przeznaczenie, a w ocenie Sądu pierwszej instancji właściwości i cechy produktu określone przez producenta. Powyższe zagadnie odnosi się więc do prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zaś nie podniesiono zarzutu naruszenia prawa materialnego.

4.4. W kontekście powyższych uwag za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Autor skargi kasacyjnej uważa, że przepisy te zostały naruszone poprzez uchylenie decyzji wskutek uznania, iż w okolicznościach danej sprawy organy podatkowe błędnie zastosowały 23% stawkę podatku VAT do części testów i odczynników diagnostycznych. Trzeba jednak podkreślić, że Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę skarżącej spółki i uchylił decyzję nie z powodu uchybienia przepisów postępowania lecz z powodu naruszenia prawa materialnego.

4.5. Za niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wzorcowi ustawowemu. Poza tym ogólnym stwierdzeniem zarzut ten w żaden sposób nie został uzasadniony. Zgodnie zaś z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Brak uzasadnienia tego zarzuty czyni niemożliwym dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

4.6. Analogicznie należy ocenić zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Także i ten zarzut w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości nie został uzasadniony w skardze kasacyjnej.

4.7. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej spółki określono na podstawie § 3 ust. 2 pkt 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.