Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1517603

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 czerwca 2014 r.
I FSK 1047/13
Obowiązek zapłaty wystawionej faktury VAT.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Wasilewska.

Sędziowie: NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), WSA (del.) Bartosz Wojciechowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 276/12 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 listopada 2011 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2006 r. do sierpnia 2007 r. (z wyłączeniem lutego 2006 r.)

1)

oddala skargę kasacyjną,

2)

zasądza od P. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 28 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 276/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 25 listopada 2011 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2006 r. do sierpnia 2007 r. (z wyłączeniem lutego 2006 r.).

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że decyzją z 2 września 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. określił P. D. (dalej jako "skarżący") kwoty podatku podlegającego wpłacie za poszczególne miesiące od stycznia 2006 r. do sierpnia 2007 r. (z wyłączeniem lutego 2006 r.). Organ podatkowy ustalił, że we wskazanym okresie firma Usługi Transportowe P. D. wystawiła na rzecz B. S.A. faktury VAT, które zaewidencjonowano w prowadzonych rejestrach sprzedaży. W wyniku czynności sprawdzających stwierdzono ponadto, że faktury będące w posiadaniu podatnika zawierają inne kwoty niż oryginały rozliczone przez B. S.A. Organ stwierdził, że skoro skarżący wystawiał fikcyjne faktury, bez rzeczywistego świadczenia usług (do czego sam się przyznaje), to zasadnym jest zastosowanie konsekwencji prawnych wynikających z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej jako "ustawa o VAT").

Według organu wystawienie przez skarżącego faktur korygujących skutecznie nie usunęło ryzyka obniżenia wpływów budżetowych z tytułu podatków, bo chociaż podatnik wyeliminował podatek wykazany w kopiach przedmiotowych faktur z własnego rozliczenia podatku od towarów i usług, to adresat fikcyjnych faktur regularnie odliczał podatek zawarty w oryginałach faktur i to w kwotach dziesięciokrotnie wyższych do tych, które wykazano na kopiach tych faktur.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. po ponownym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz argumentów podniesionych w odwołaniu decyzją z 25 listopada 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 203 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, dalej jako "Dyrektywa 112"). Zdaniem Sądu prawidłowość interpretacji art. 108 ust. 1 ustawy o VAT potwierdza wykładnia historyczna dotycząca art. 33 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993 r.

Sąd wyjaśnił, że z porównania obu przepisów wynika, iż w poprzednim stanie prawnym obowiązek zapłaty powstawał jedynie wówczas, gdy dana czynność została istotnie wykonana, tj. gdy co prawda sprzedaż udokumentowana fakturą nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, ale faktycznie jej dokonano. Skoro w aktualnie obowiązującej ustawie o VAT ustawodawca zrezygnował z tej części zapisu omawianego artykułu, która wiąże określony skutek z faktycznym dokonaniem czynności, to - zakładając racjonalność działań ustawodawcy - uczynił do dla osiągnięcia jakiegoś celu, którym w ocenie Sądu jest objęcie dyspozycją art. 108 ust. 1 ustawy o VAT także czynności fikcyjnych. Sąd stwierdził zatem, że nie mógł odnieść skutku zarzut skarżącego dotyczący sprzeczności rozstrzygnięcia organu z uchwałą NSA z 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPS 2/02, zgodnie z którą przepis art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym nie ma zastosowania w sytuacji, gdy wystawiona faktura z wykazanym w niej podatkiem nie odzwierciedla rzeczywistej sprzedaży, jako że dotyczy ona innego stanu prawnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w zw. z § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do kwestii korekt wystawionych przez niego faktur i dokonania korekt podatku naliczonego przez odbiorcę faktur Sąd stwierdził, że nie są one zasadne. Sąd przytoczył zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II instancji stwierdzenia, które świadczą o tym, że organ analizując stan faktyczny uwzględnił również fakt skorygowania wystawionych faktur i dał swym ocenom wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ podatkowy art. 99 ust. 1 i ust. 12 ustawy o VAT poprzez wydanie w sprawie jednej, zbiorczej decyzji za okres od maja 2009 r. do sierpnia 2009 r., podczas gdy z uwagi na miesięczny sposób winny być wydane odrębne decyzje za każdy miesiąc, Sąd zarzutu tego nie podzielił

Zdaniem Sądu z powyższych przepisów wynika jedynie obowiązek podatników miesięcznego składania deklaracji oraz ewentualnego ich określania przez organy za okresy miesięczne, a nie obowiązek organu do określania ich odrębnymi decyzjami za każdy miesiąc oddzielnie. Ponadto Sąd zauważył, że art. 99 ust. 12 ustawy o VAT nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy zobowiązań podatkowych, podczas gdy przedmiotem niniejszej sprawy nie są zobowiązania podatkowe, lecz kwoty podlegające wpłacie do organu podatkowego na skutek wystawienia faktury z wykazaną kwotą podatku, a więc niezależne od zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe wydając jedną decyzję za wszystkie miesiące w sytuacji, gdy tożsama jest ich podstawa prawna i faktyczna i gdy dokonały wyodrębnienia kwot podlegających wpłacie za poszczególne miesiące, nie dopuściły się naruszenia prawa. W ocenie Sądu przyjęty sposób procedowania należy uznać za zgodny z zasadą ekonomiki procesowej (jedna sprawa zamiast kilkunastu, a zatem wytworzenie tylko jednych akt, dokonywanie jednych doręczeń etc.), co zasługuje na aprobatę, jeśli zważyć, że w żaden sposób nie narusza to praw strony, która uczestniczy w czynnościach procesowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik skarżącego, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 203 Dyrektywy 112, na skutek błędnego przyjęcia przez organy, iż przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie tych przepisów,

- błędną wykładnię art. 108 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 203 Dyrektywy 112, na skutek błędnego przyjęcia przez organ podatkowy, iż przepisy te obejmują również przypadki, gdy bezpodstawnie wystawione przez skarżącego faktury VAT zostały przez niego skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego,

- brak zastosowania przez organ podatkowy art. 99 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT na skutek wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. jednej decyzji dotyczącej podatku VAT za ww. miesiące w sytuacji, gdy z uwagi na miesięczny sposób rozliczania tego podatku konieczne było wydanie odrębnych decyzji za każdy miesiąc, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji z 25 listopada 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji.

Zarzucono też naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1)

art. 210 § 4 w zw. z § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w zw. z brakiem odniesienia się w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji do:

a)

kwestii dokonania przez P. D. skutecznych korekt wystawionych przez niego faktur VAT oraz deklaracji VAT -7 za ww. miesiące,

b)

kwestii ewentualnego dokonania przez B. S.A. stosownych korekt deklaracji VAT-7 w zakresie podatku naliczonego i ewentualnej zapłaty powstałych z tego tytułu zaległości w podatku VAT za ww. miesiące,

2)

art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, na skutek nierzetelnego przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy bezpodstawnie wystawione przez skarżącego faktury VAT zostały przez niego skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i dlatego nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpatrując zarzuty skargi kasacyjnej wskazać należy, że w analogicznym stanie faktycznym, dotyczącym rozliczenia u P. D. podatku od towarów i usług za okres od października 2007 r. do grudnia 2008 r., orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 14/13. Z uwagi na podobieństwo zarzutów skargi kasacyjnej oraz podobną istotę stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania przez Sąd I instancji, powołany wyrok NSA znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zostały oparte na założeniu, że organy podatkowe, a za nimi Sąd I instancji, nie dokonały należytej analizy, jaki był skutek złożenia przez skarżącego korekt faktur VAT oraz skorygowanych deklaracji VAT-7 za analizowany w niniejszej sprawie okres. Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono, że w sprawie zostało pominięte jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mogło mieć dokonanie przez spółkę B. korekt faktur oraz deklaracji VAT. W ocenie skarżącego, złożone przez niego korekty były skuteczne, gdyż "usunął faktury VAT z obrotu prawnego" przed wydaniem w tej sprawie rozstrzygnięcia przez organ podatkowy I instancji, co z kolei powodowało brak podstaw do zastosowania regulacji wynikającej z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Abstrahując od tego, że w skardze kasacyjnej nie wykazano w żaden sposób, jaki wpływ miały wskazane wyżej rzekome uchybienia na wynik sprawy, trzeba stanowczo odnotować, że skarżący nie wskazał na żadne dowody, które podważałyby ustalenia organów podatkowych. Przede wszystkim nie podważono kluczowego dla rozpoznawanej sprawy ustalenia, a mianowicie tego, że skarżący, poczynając od stycznia 2005 r. i nieprzerwanie przez blisko pięć lat, działając z pełną świadomością współdziałał z odbiorcą faktur, w wyniku czego wprowadził do obrotu prawnego fikcyjne faktury VAT i dopiero po ujawnieniu tego przez organ kontroli skarbowej skorygował "fikcyjne" faktury VAT. Jak wynikało z akt sprawy skarżący przyznał się do wystawiania fikcyjnych faktur, gdyż usługi transportowe udokumentowane fakturami wystawionymi w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie zostały faktycznie wykonane. Wyjaśnił ponadto, że wartości poszczególnych faktur ustalał wspólnie z wiceprezesem zarządu spółki B. oraz że z tytułu tak wystawionych faktur otrzymywał kwoty, które mogły odpowiadać wysokości podatku VAT. Nie zostało także skutecznie podważone inne doniosłe ustalenie, że skarżący skorygował "puste" (fikcyjne) faktury VAT i złożył skorygowane deklaracje VAT wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty dopiero po tym, jak w następstwie przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec B. S.A., w protokole z 9 sierpnia 2010 r., ustalono, że od września 2007 r. do grudnia 2008 r. P. D. wystawił na rzecz spółki B. faktury VAT, które zaewidencjonował w prowadzonych rejestrach sprzedaży VAT. Skarżący - jak wynikało z bezspornych ustaleń - dopiero 27 września 2010 r. listem poleconym przekazał B. S.A. zbiorcze faktury korygujące, które dotyczyły wystawionych przez niego na rzecz tej spółki faktur VAT za okresy od stycznia 2005 r. do września 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny, analizując podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz pozostające z nimi w ścisłym związku zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zwraca uwagę, że przepis ten adresowany jest do każdego, kto wystawi fakturę z podatkiem, natomiast ust. 2 jednoznacznie adresowany jest do wystawcy faktury, wykazującego podatek należny, będącego podatnikiem podatku od towarów i usług.

Z ugruntowanego w omawianym zakresie orzecznictwa wynika, że art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wprowadza specyficzną instytucję obowiązku zapłaty podatku w razie wystawienia faktury. Z kolei treść art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, będącego odpowiednikiem art. 21 ust. 1d VI Dyrektywy, a obecnie art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże podatek od towarów i usług i wprowadzi ją do obrotu prawnego, to jest obowiązany do jego zapłaty.

W konsekwencji przyjmuje się, że art. 108 ust. 1 ustawy o VAT dotyczy między innymi faktur wystawionych przez osoby, które wystawiły fakturę z podatkiem dla udokumentowania czynności niedokonanych (fikcyjnych), co powoduje, że w tym zakresie osoby te nie mają przymiotu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, bowiem ten rodzaj aktywności (wystawianie fikcyjnych faktur VAT) nie jest objęty treścią art. 5 tej ustawy. Od działalności polegającej na wystawianiu faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane (pustych), trzeba jednak odróżnić sytuacje, gdy podatnicy prowadząc działalność gospodarczą wystawiają faktury dla dokumentowania rzeczywiście dokonywanych czynności z tym, że naliczają podatek w wysokości wyższej od należnej, z niewłaściwą stawką podatku oraz w przypadku dokonywania sprzedaży zwolnionej.

Po raz kolejny NSA w powołanym na wstępie wyroku z 9 stycznia 2014 r. trafnie wskazuje na ugruntowane orzecznictwo sądowe, wedle którego art. 108 ust. 1 ustawy o VAT znajduje zastosowanie do wszystkich faktur, w tym tzw. pustych faktur, które nie dokumentują żadnej czynności (tak NSA w wyroku z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1537/11, w wyroku z 16 czerwca 2010 r. I FSK 1030/09, wyroku z 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1149/08; dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie, jeżeli mamy do czynienia z fakturą wystawioną w trybie art. 108 ust. 1 ustawy, czyli z tzw. "pustą" fakturą, która nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, to na tle obecnie obowiązującego stanu prawnego, taka faktura nie powinna być ujęta w ogólnym rozliczeniu podatku należnego, a więc w deklaracji złożonej dla potrzeb podatku od towarów i usług. W przypadku faktur niepotwierdzających ani dostawy towarów bądź usług, ani otrzymania należności, charakter kwoty wykazanej w fakturze jako podatek należny w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w istocie niebędącej podatkiem należnym w tym rozumieniu, jest okolicznością niepozwalającą na objęcie tej kwoty systemem rozliczeń dokonywanym przez podatnika w deklaracji VAT-7 w ramach podstawowego mechanizmu opodatkowania podatkiem od towarów i usług: naliczenie podatku należnego - odliczenie podatku naliczonego (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1658/07, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast z odmienną sytuacją mamy do czynienia, jeżeli faktura dokumentuje czynność wykonaną przez podatnika podatku VAT, lecz nieprawidłowo opodatkowaną (np. poprzez zastosowanie niewłaściwej, zawyżonej stawki podatku VAT lub poprzez błędne przyjęcie, że dana czynność nie korzysta ze zwolnienia od podatku), to wtedy należy uznać, że jest to przypadek opisany w art. 108 ust. 2 ustawy. W takim zaś przypadku faktura ta winna być rozliczona w deklaracji. Nie budzi w związku z tym wątpliwości możliwość korygowania faktur wystawionych w trybie art. 108 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż takie faktury dokumentują faktycznie wykonane przez podatnika podatku VAT czynności.

W sytuacji wystawienia "pustej" faktury i powstania obowiązku zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zasadniczo nie ma możliwości skorygowania faktury VAT przez wystawienie faktury korygującej. Wprawdzie można zaaprobować jako realną i możliwą drogę "wycofania się" podatnika z błędnego wystawienia dokumentu rozliczeniowego, jednak powinna ona dotyczyć wyłącznie tych dokumentów rozliczeniowych (faktur, rachunków uproszczonych), które nie zostały wprowadzone do obrotu prawnego (np. poprzez doręczenie ich kontrahentom) i nie istnieje ryzyko utraty wpływów podatkowych. Możliwość skorygowania "pustej" faktury VAT jest jednak wyłączona, jeżeli faktura VAT została już wprowadzona do obrotu prawnego i istnieje realne niebezpieczeństwo utraty wpływów podatkowych; adresat faktury nienależnie wykazującej podatek VAT może jej bowiem użyć w celu skorzystania z prawa do odliczenia wykazanego w takiej fakturze podatku naliczonego. Możliwość skorygowania "pustej" faktury VAT staje się natomiast niemożliwa, jeżeli odbiorca takiej faktury skorzystał z prawa do odliczenia, bo wówczas już doszło do utraty wpływów podatkowych.

Mówiąc inaczej, w przypadku wystawienia faktury zawierającej wykazaną kwotę podatku, jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości, zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku (por. J. Fornalik, Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, R. Namysłowskiego, Warszawa 2008, s. 878-879). Powyższe stwierdzenia odnoszące się do art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 21 (1) (d) VI Dyrektywy) mają również zastosowanie do art. 108 ustawy o VAT.

Wnioski powyższe można wyprowadzić także z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Celem art. 21 ust. 1d VI Dyrektywy (obecnie art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE) jest zapewnienie dokładnego poboru podatku i uniknięcie oszustwa (por. pkt 20 wyroku ETS z 17 września 1997 r. w sprawie C-141/96 Finanzamt Osnabruck-Land przeciwko Bernhard Langhorst (Niemcy). Przepis ten ma na celu "wyeliminowanie ryzyka uszczuplenia dochodów podatkowych w związku z niepoprawnymi lub fikcyjnymi fakturami" (por. pkt 41 wyroku ETS z 15 października 2002 r. w sprawie C-427/98 Komisja Europejska Przeciwko Republice Federalnej Niemiec).

Wspomnieć należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w wyroku z 31 stycznia 2013 r. (C-643/11) wyjaśnił, że "Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu, mimo że w rektyfikacji decyzji podatkowej skierowanej do wystawcy tej faktury zadeklarowany przez tego ostatniego podatek od wartości dodanej nie został skorygowany."

Reasumując, za chybione należy uznać twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej zmierzające do wykazania, że we wrześniu 2010 r. skarżący "skutecznie" skorygował wystawione w okresie objętym zaskarżoną decyzją "puste" faktury VAT, skoro faktury takie zostały już wprowadzone do obrotu prawnego i ich odbiorca skorzystał z pomniejszenia podatku należnego o wykazany w tychże fakturach podatek naliczony. Nie miały przy tym żadnego znaczenia prawnego argumenty, że odbiorca faktur (B. S.A.) mógł dokonać stosownych korekt deklaracji VAT i zapłacić powstałe zaległości, zwłaszcza, że - co nie zostało w żaden sposób podważone - skarżący ustalał wartości "pustych" faktur wspólnie z wiceprezesem zarządu spółki B. i że z tytułu tak wystawionych fikcyjnych faktur "otrzymywał jakieś kwoty", które mogły odpowiadać wysokości podatku VAT.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w cytowanym wyżej wyroku z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 14/13 oraz zawartą tam konkluzję, zgodnie z którą w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy brak było jakichkolwiek podstaw prawnych aby w stosunku do skarżącego zaniechać wymiaru podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Zarzuty naruszenia tego przepisu przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie oraz pozostające w ścisłym związku z tym zarzutami, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, były w związku z tym całkowicie chybione.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 209 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.