Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2683410

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 11 czerwca 2019 r.
I CSK 58/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Władysław Pawlak.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa (...) Szpitala (...) w G. przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt V ACa (...),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. nie obciąża strony pozwanej kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

W związku ze skargą kasacyjną strony pozwanej Narodowego Funduszu Zdrowia w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt V ACa (...) Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona, o tyle że już po wydaniu zaskarżonego wyroku zagadnienie prawne zostało wyjaśnione przez powiększony skład Sądu Najwyższego.

Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, Nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).

Istotnego zagadnienia prawnego skarżący upatrywał w konieczności wyjaśnienia, czy świadczeniodawca dochodzący od Narodowego Funduszu Zdrowia zapłaty wynagrodzenia za wykonanie w stanach nagłych bezumowne ponadlimitowe świadczenia opieki zdrowotnej - jest obowiązany w świetle art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1510 z późn. zm.), - wskazać i udowodnić w procesie uzasadnione koszty jakie poniósł z tytułu udzielenia poszczególnych świadczeń?

Powyższe zagadnienie rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 marca 2019 r., III CZP 80/18, stwierdzając, że do ustalania wysokości wynagrodzenia należnego świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej, za świadczenie ponadlimitowe wykonane w stanie nagłym nie ma zastosowania art. 19 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. (przepis ten stanowi, że świadczeniodawca, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ma prawo do wynagrodzenia za świadczenie opieki zdrowotnej udzielone świadczeniobiorcy w stanie nagłym; wynagrodzenie uwzględnia wyłącznie uzasadnione koszty udzielenia niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej). W takim wypadku wynagrodzenie ustala się w wysokości świadczenia uzyskiwanego na podstawie ustawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd drugiej instancji określił wysokość wynagrodzenia za świadczenia ponadlimitowe, czyli pozaumowne, przyjmując stawki wynikające z zawartej przez strony umowy w odniesieniu do tego rodzaju świadczeń opieki zdrowotnej.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39820 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., mając na uwadze okoliczność, iż wobec rozbieżności w orzecznictwie, kwestia, której dotyczyło sformułowane przez pozwaną zagadnienie prawne, została ostatecznie przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego już po wniesieniu skargi kasacyjnej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.