Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 64248

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 28 stycznia 1963 r.
I CR 1095/61

UZASADNIENIE

Sentencja

Witold Z. przeciwko Wydawnictwu Artystyczno­Graficznemu RS "P." w W. o 9 000 zł na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 15 czerwca 1961 (II C 434/51)

Sąd Najwyższy rewizję oddala i zasądza od powoda na rzecz pozwanego 275 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania rewizyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Powód twierdził, że na zamówienie pozwanego Wydawnictwa i według wytycznych pozwanego opracował tekst przewodnika - notatnika informatora o mieście K. Objętość pracy wynosiła 2 arkusze. Tytułem honorarium autorskiego otrzymał on oznaczoną w umowie kwotę 5 000 zł przy nakładzie podstawowym 50 000 egz. Według twierdzeń powoda w umowie oznaczono wynagrodzenie z naruszeniem przepisów rozporządzenia z dnia 11 czerwca 1955 r. w sprawie określania wynagrodzeń oraz zasad zawierania umów o wydanie w formie książkowej dzieł literackich naukowych i zawodowych (Dz. U. Nr 32, poz. 190), bowiem wynagrodzenie za opracowane przez powoda dzieło o charakterze masowym winno wynosić:

za wydanie I przy nakładzie 10 000 egzemplarzy - 5 000 zł

za wydanie II przy nakładzie 10 000 egz. - 80% - 4 000 zł

za wydanie III przy nakładzie 10 000 egz. - 5 000 zł

razem 14 000 zł.

Powód, po potrąceniu otrzymanych 5 000 zł, domagał się zatem zasądzenia od pozwanego 9 000 zł tytułem reszty należności.

Sąd Wojewódzki zaskarżony wyrokiem powództwo oddalił.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając sprawę z rewizji powoda Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niesporne jest w sprawie, że powód za opracowanie dla pozwanego przewodnika - notatnika - informatora o mieście K. zgodnie z zawartą przez strony umową otrzymał tytułem wynagrodzenia kwotę 5 000 zł. Podtrzymywany w rewizji zarzut skarżącego, iż wymieniona umowa z mocy art. 33 Prawa autorskiego i art. 55 kz jest nieważna wobec określenia w niej wynagrodzenia z naruszeniem przepisów cyt. rozporządzenia z dnia 11 czerwca 1955 r. jest nieuzasadniony. Wywody skarżącego dot. stawek wynagradzania za literaturę piękną są o tyle chybione, iż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stawki, przewidziane pod poz. 26 zał. Nr 2 do tego rozporządzenia, a normujące między innymi wynagrodzenie za komentarze i teksty do albumów, zamieszczone są w dziale II powyższej tabeli dot. właśnie dzieł z zakresu literatury pięknej. Sąd Wojewódzki, mając na uwadze zgodną ze wskazaną w umowie nazwą i określonym nazwą celem opracowanego dzieła, którego egzemplarz został złożony do akt, jego treść, trafnie też wskazując, że powód jako doświadczony literat niewątpliwie zdawał sobie sprawę z wartości dzieła określanej jego charakterem, bez uchybienia art. 293, 236 i 326 kpc uznał, iż w umowie stron wynagrodzenie za opracowane przez powoda dzieło określono w wysokości przewidzianej w cyt. rozporządzeniu. Skarżący nie przytacza też poza tym okoliczności, które mogłyby z innych przyczyn uzasadniać nieważność umowy stron.

Sąd Najwyższy zatem rewizję jako nieuzasadnioną z mocy art. 383 kpc oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.