I C 35/19 - Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2668453

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 29 marca 2019 r. I C 35/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Bogusława Olszewska - Wojgienica.

Sentencja

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2019 r. w Giżycku na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.C.A. z siedzibą w (...) i Spółek (...) przeciwko J. K. o zapłatę Oddala powództwo.

Uzasadnienie faktyczne

Powód (...) S.C.A. z siedzibą w (...) i Spółek (...) wniósł w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 9 listopada 2018 r. o zasądzenie od pozwanego J. K. kwoty 750 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie od dnia 13 listopada 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) udzielonej pozwanemu dnia 13 października 2015 r. na kwotę 600 zł, którą zwrócić pozwany zobowiązał się w dniu 12 listopada 2015 r.

Powód przedstawił, iż nabył przedmiotową wierzytelność na podstawie umów cesji: z dnia 28 grudnia 2016 r. między pożyczkodawcą i (...) spółką z o.o. i z dnia 27 czerwca 2017 r. pomiędzy (...) spółką z o.o. a (...) S.C.A. z siedzibą w (...). Powód podał, że na kwotę dochodzoną pozwem składają się: kwota niespłaconej pożyczki w wysokości 600 zł i kwota prowizji wysokości 150 zł.

(pozew-k.3-5 akt)

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdzając brak podstaw do wydania nakazu zapłaty, przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Giżycku.

(postanowienie z dnia 1 grudnia 2018 r-k.7 verte akt)

Pozwany J. K. nie zajął stanowiska w sprawie. Wezwanie wraz z odpisem pozwu zostało złożone do akt ze skutkiem doręczenia w dniu 7 marca 2019 r.

(dowód: k.21 akt)

Wyrokiem zaocznym z dnia 29 marca 2019 r. powództwo oddalono.

(k.22 akt)

Uzasadnienie prawne

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Z treści uzasadnienia pozwu wynika, że doszło do zawarcia umowy pożyczki nr (...) w dniu 13 października 2015 r. na kwotę 600 zł między pozwanym J. K., a nie oznaczonym przez powoda pożyczkodawcą którą zwrócić pozwany zobowiązał się w dniu 12 listopada 2015 r. Na kwotę pożyczki poza kwotą kapitału pożyczki składała się opłata z tytułu prowizji. Dnia 20 października 2016 r. wierzytelność na podstawie umowy przeniesienia wierzytelności została zbyta na rzecz (...) spółki z o.o. Także w pozwie powód podał, że nabył przedmiotową wierzytelność na podstawie umów cesji: z dnia 28 grudnia 2016 r. między pożyczkodawcą i (...) spółką z o.o. i z dnia 27 czerwca 2017 r. pomiędzy (...) spółką z o.o. a (...) S.C.A. z siedzibą w (...).

Powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki i jej warunków. Powód nie dowiódł zawarcia z pozwanym umowy pożyczki i nie przedstawił dowodów na okoliczność treści umowy pożyczki. Nie dowiódł istnienia wierzytelności, której dochodził w przedmiotowej sprawie. Nie dołączył do akt sprawy dowodów na okoliczność swych twierdzeń. Powód nie przedstawił umowy pożyczki. Po wtóre powód nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność przejścia praw z tytułu opisanej w pozwie pożyczki na swoją rzecz. Nie przedstawił także umów cesji na które powoływał się w uzasadnieniu pozwu.

Ze względu na treść art. 6 kodeksu cywilnego do osoby wnoszącej pozew należy wykazanie faktów pozytywnych, stanowiących podstawę powództwa, gdyż z faktów tych wywodzi ona swoje prawo. W sprawie o świadczenie pieniężne - a zatem i w przedmiotowym procesie - powód jest zobowiązany udowodnić zarówno zasadę roszczenia, jak i jego wysokość. Strona powodowa jest zwolniona od przeprowadzania dowodów jedynie w wypadkach przewidzianych w przepisach postępowania, tj. w art. 228-231 k.p.c. i w art. 234 k.p.c. (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2004 r., IV CK 215/04, LEX nr 284219; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2004 r., IV CK 220/04, LEX nr 197659).

Sąd nie jest zobowiązany do wskazywania stronie, jakie i w jakiej formie ma złożyć dowody, a tym bardziej nie jest zobowiązany do wyręczania strony w udowadnianiu jej twierdzeń - zwłaszcza jeżeli strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania dowodów z własnej inicjatywy i opiera się przy orzekaniu na materiale dowodowym przedstawionym przez strony.

To wszystko mając na względzie powództwo oddalono.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.