Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2772495

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 14 stycznia 2020 r.
III SA/Łd 929/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak.

Sędziowie: NSA Irena Krzemieniewska (spr.), WSA Monika Krzyżaniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg C.T. i M.T. reprezentowanej przez opiekuna prawnego matkę A.T. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) nr (...) w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich

1. oddala skargi;

2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi E. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A75 B lok 3 kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...), nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096)- dalej: k.p.a.; art. 17b, art. 100 § 1, art. 56 § 1, art. 56d, art. 80, art. 97 § 1, art. 98, art. 99, art. 100, art. 101 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 900) - dalej; o.p. w zw. z art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2137)- dalej: ustawa ARiMR; art. 924, art. 925, art. 1031 § 1, art. 1034 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1145)- dalej: k.c., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia (...), nr (...) orzekającą o solidarnej odpowiedzialności A. T., R. T., K. S., M. T., C. T., A. T. za zobowiązania spadkodawcy - W. T. z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, ustalonych ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia (...) nr (...), w łącznej kwocie 13.62426 zł obejmującej należność główną w kwocie 8.194, 25 zł oraz odsetki naliczone do dnia otwarcia spadku w kwocie 5.430, 01 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia (...) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T., po rozpoznaniu wniosku W. T. przyznał ww. płatności dla gospodarstw niskotowarowych. Na podstawie powyższej decyzji beneficjentowi wypłacona została kwota w łącznej wysokości 9.607,41 zł.

Następnie decyzją z dnia (...) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T.ustalił W. T. kwotę nienależnie pobranych płatności dla gospodarstw niskotowarowych w łącznej wysokości 9.607,41 zł. Decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu 22 lipca 2009 r. i z uwagi na brak skorzystania przez beneficjenta z przysługującego prawa wniesienia odwołania, uzyskała walor ostateczności. Ponieważ pomimo wezwania beneficjent nie zwrócił ww. kwoty, w dniu 22 listopada 2012 r. zostało mu doręczone upomnienie nr (...), a następnie sprawa została przekazana właściwemu miejscowo organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T. celem wyegzekwowania przedmiotowej należności. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wyegzekwował łączną kwotę 2.261,34 zł z czego 1.413,16 zł stanowiła należność główna, a 848,18 zł odsetki.

Z uwagi na śmierć zobowiązanego, co miało miejsce w dnu 6 czerwca 2015 r. prowadzone wobec jego osoby postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem Komornika Sądowego z dni 17 czerwca 2016 r.

W dniu 27 grudnia 2017 r. do akt sprawy wpłynęło prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w T. I Wydział Cywilny z dnia (...) (...) stwierdzające, iż spadek po zmarłym W. A. T. nabyli: żona A. T. w 5/20 częściach oraz dzieci: R. T., K. S. z domu T., M. T., C. T., A. T., każde po 3/20 części.

Mając powyższe na uwadze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T.pismem z dnia 1 lutego 2018 r. zawiadomił każdego ze spadkobierców o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania zmarłego W. T. z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstw niskotowarowych, a następnie decyzją z dnia (...) orzekł o solidarnej odpowiedzialności A. T., R. T., K. S., M.T., C. T., A. T. za zobowiązania spadkodawcy - W. T. z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, ustalonych ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. M. z dnia (...) nr (...) w łącznej kwocie 13.62426 zł obejmującej należność główną w kwocie 8.194, 25 zł oraz odsetki naliczone do dnia otwarcia spadku w kwocie 5.430, 01 zł. Ww. kwota uwzględniała kwoty wyegzekwowane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec W. T.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem ww. spadkobiercy W. T. wnieśli odwołanie, w którym oświadczyli, że wydana decyzja jest dla nich bardzo krzywdząca. Spadkodawca przed śmiercią nie posiadał jakiegokolwiek majątku, gdyż prowadzone gospodarstwo rolne przekazał aktem darowizny synowi C. T. w dniu 8 marca 2007 r. Wskazali także, że jeden ze spadkobierców - M. T. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P., sygn. akt (...), a jej opiekunem prawnym, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia (...) (...), ustanowiona została A. T. (matka). Z uwagi na powyższe wszyscy spadkobiercy nabyli spadek po W. T. z dobrodziejstwem inwentarza, a więc do wysokości wartości spadku w chwili jego otwarcia, która jak już wcześniej wskazano wynosiła "0". Z uwagi na powyższe strony wnosiły o umorzenie postępowania.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia (...) Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił dotychczas dokonane ustalenia faktyczne oraz odwołał się do treści art. 29 ustawy o ARiMIR regulującego kwestie nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, do których co wynika z ust. 7 powołanego przepisu, znajdują zastosowanie przepisy działu III o.p., w tym art. 97 o.p. regulujący odpowiedzialność spadkobierców podatnika lub płatnika, art. 98 o.p. zawierający odesłanie do stosowania przepisów k.c. o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz odpowiedzialności za długi spadkowe, art. 100- 101 o.p. regulujących kwestie przeniesienia odpowiedzialności na spadkobierców w drodze jednej decyzji oraz odsetek od zaległości podatkowych spadkodawcy. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż należności z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstw niskotowarowych wynikają z ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. M. z dnia (...) która to decyzja nie została zaskarżona przez jej adresata - W. T., któremu wypłacono przedmiotowe środki, a który zmarł w dniu 6 czerwca 2015 r., przed całkowitym wyegzekwowaniem tych należności. Tym samym pozostała kwota nienależnie pobranych płatności weszła w skład długów spadkowych, za które solidarnie odpowiadają spadkobiercy W. T., którymi zgodnie z załączonego do akt sprawy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w T. I Wydział Cywilny z dnia (...) (...) są żona A. T. oraz dzieci: R. T., K. S. z domu T., M. T., C. T., A. T. Co więcej do dnia przeprowadzenia działu spadku wszyscy ww. spadkobiercy odpowiadają solidarnie za długi spadkowe. Tym samym w ocenie organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T.M., w sposób prawidłowy orzekł o solidarnej odpowiedzialności ww. spadkobierców W. T. za zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, ustalonych ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia (...) Organ odwoławczy wskazał ponadto na sposób wyliczenia należnych odsetek oraz przeanalizował kwestię przedawnienia przedmiotowych należności. Z załączonych do akt sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że odpis decyzji dla ubezwłasnowolnionej całkowicie M. T. został doręczony jej opiekunowi A.T.

Od powyższej decyzji, odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli M. T.i C. T., oboje reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu - adw. E. M. Skarga C. T. została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 930/19. Pełnomocnik skarżących kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 17b, art. 100 § 1, art. 56 § 1, art. 56d, art. 80, art. 97 § 1, art. 98, art. 99, art. 100, art. 101 § 2 o.p. poprzez błędne uznanie, że M. T. ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spadkodawcy W. T., w sytuacji gdy z brzmienia art. 1015 § 2 w zw. z art. 1016 k.c. (w brzmieniu obowiązującym w dacie otwarcia spadku) wprost wynika, że spadkobiercy nabyli spadek z dobrodziejstwem inwentarza, czego nie dostrzegł Sąd Rejonowy w T. M., który wydal postanowienie z dnia (...)

- § 3 ust. 1 pkt 4 lit. b, § 10, § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez uznanie, że przeniesienie własności gospodarstwa niskotowarowego nie nastąpiło na rzecz następcy producenta rolnego, w sytuacji gdy zmarły W. T. złożył oświadczenie, że z uwagi na przyznaną rentę chorobową do 2012 r. prowadzenie gospodarstwa rolnego będzie kontynuował jego syn C. T.

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niepełne i niewyczerpujące zgromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, w szczególności pominięcie okoliczności, iż skarżąca M. T. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, co ma istotny wpływ na odpowiedzialność solidarną spadkodawcy oraz nabycia przez skarżących spadku z dobrodziejstwem inwentarza.

Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżących wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, a które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wnosił o ich oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 14 stycznia 2020 r. na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w oparciu o przepis art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił o połączeniu sprawy o sygn. akt III SA/Łd 929/19 ze sprawą o sygn. akt III SA/Łd 930/19 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd postanowił prowadzić dalej sprawę pod sygn. akt III SA/Łd 929/19 oraz zakreślić w Repertorium SA sprawę o sygn. akt III SA/Łd 930/19.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi jako niezasadne podlegają oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przy czym, co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując w tak zakreślonej kognicji sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż zarówno objęta wniesionymi skargami decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) nr (...) oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T.z dnia (...) nr (...) orzekające o solidarnej odpowiedzialności A. T., R. T., K. S., M. T.C. T., A. T. za zobowiązania spadkodawcy - W. T. z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, ustalonych ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia (...) nr (...), w łącznej kwocie 13.62426 zł obejmującej należność główną w kwocie 8.194, 25 zł oraz odsetki naliczone do dnia otwarcia spadku w kwocie 5.430,01 zł, odpowiadają obowiązującemu prawu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2137)- dalej: ustawa ARiMR, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej,

2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa:

1) z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wynosi 60 dni;

2) przy czym bieg terminu przedawnienia tych należności ulega przerwaniu także wskutek doręczenia dłużnikowi upomnienia, o którym mowa w art.

15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dniu doręczenia tego upomnienia; w takim przypadku bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym doręczono upomnienie (art. 29 ust. 7 ustawy ARiMR). Uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie, o której mowa w ust. 7, przysługują organowi, o którym mowa w ust. 2 (art. 29 ust. 8 ustawy ARiMR).

Wobec wskazanego powyżej brzmienia art. 29 ust. 7 ustawy ARiMR zastosowanie w niniejszej sprawie mają, powołane w podstawie prawnej decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności skarżących jako spadkobierców zmarłego W. T., przepisy art. 97-101 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 900) - dalej: o.p.

Materialno-prawną podstawę wydania decyzji o odpowiedzialności spadkobierców za zaległości zmarłego regulują przepisy art. 97 i art. 98 o.p. Jak wynika bowiem z art. 97 § 1 o.p., spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Z treści przywołanej normy prawnej wyraźnie wynika, że w związku z przejęciem - z mocy tego przepisu, a więc z mocy prawa, a nie z mocy decyzji - majątkowych praw i obowiązków spadkodawcy, na spadkobiercy ciążą takie prawa i obowiązki jakie ciążyły na spadkodawcy, który był podatnikiem, co nie oznacza tożsamości tych osób. Zauważyć należy również, że powyższe unormowanie jest analogiczne do normy z art. 922 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1145)- dalej: k.c., z tym że odnosi się do praw i obowiązków publicznoprawnych, podczas gdy wskazany przepis Kodeksu cywilnego - do prywatnych. Potwierdzeniem, że uregulowania w zakresie praw i obowiązków publicznoprawnych są analogiczne do uregulowań cywilnoprawnych jest treść art. 98 § 1 o.p., w którym ustawodawca wprost odsyła do przepisów k.c. o odpowiedzialności za długi spadkowe i przepisów o przyjęciu i odrzuceniu spadku. Wyraża to też bezpośrednio brak tożsamości między spadkodawcą będącym podatnikiem, a jego następcą prawnym. Spadkobierca, który spadek odrzucił nie będzie ponosił odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, spadkobierca który przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, będzie odpowiadał tylko do wysokości stanu czynnego spadku, a przy prostym przyjęciu spadku będzie odpowiadał bez ograniczeń, całym swoim majątkiem. Ponadto jak wynika z art. 98 § 2 o.p. odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe dotyczy również należności, o których mowa w punktach od 1 do 7 tego przepisu, w tym wymienionych w pkt 5 odsetek. Podkreślenia w tym miejscu wymaga również, że odpowiedzialność za zobowiązanie spadkodawcy powstaje niezależnie od wydania decyzji na podstawie art. 100 § 1 o.p., w której organ orzeka nie o samej odpowiedzialności, ale o zakresie tej odpowiedzialności. Sama odpowiedzialność spadkobierców powstaje bowiem z chwilą otwarcia spadku, to jest z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 924 k.c.), natomiast nabycie spadku następuje z chwilą jego otwarcia (art. 925 k.c.). Jest to zatem typowa decyzja deklaratoryjna, która jedynie potwierdza istnienie stosunku prawnego i zakresu istniejącej z mocy prawa odpowiedzialności. Innymi słowy, art. 100 o.p. dotyczy zakresu odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców co bezpośrednio wiąże się z treścią art. 98 § 1 za już istniejące zobowiązania podatkowe, zaległości podatkowe, odsetki i inne należności wskazane w art. 98 § 2 o.p. Wskazać również należy, iż dopełnieniem powołanych wyżej norm jest treść art. 99 o.p., w treści którego ustawodawca powołał przepisy: art. 68, art. 70, art. 71 § 1 oraz art. 80 § 1 odnoszące się do praw i obowiązków spadkodawcy, które na mocy art. 97 § 1 o.p. przejmują spadkobiercy. Zastosowanie do zobowiązań przejętych po spadkodawcy art. 70 o.p. oznacza zatem, że decyzja stwierdzająca wysokość zobowiązań spadkodawcy i zakres odpowiedzialności danego spadkobiercy (por. art. 1034 k.c.) za te zobowiązania ma charakter deklaratoryjny i może być wydana do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązań spadkodawcy.

W rozpoznanej sprawie z dokonanych w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych wynika, że ostateczną decyzją z dnia (...) nr (...) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. ustalił W. T. kwotę nienależnie pobranych płatności dla gospodarstw niskotowarowych w łącznej wysokości 9.607,41 zł. W celu wyegzekwowania powyższych należności w stosunku do zobowiązanego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, w toku którego ściągnięta została łączna kwota 2.261,34 zł z czego 1.413,16 zł stanowiła należność główna, a 848,18 zł odsetki. Dalej jak wynika z dokonanych przez organ administracji ustaleń W. T. zmarł w dniu 6 czerwca 2015 r. (nie spłacając w całości przedmiotowego zobowiązania), a spadek po nim na mocy ustawy nabyli: żona A. T. w 5/20 częściach oraz dzieci: R. T.K. S. z domu T., M. T., C. T., A. T.każde po 3/20 części. Powyższe wynika z załączonego do akt sprawy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w T.I Wydział Cywilny z dnia (...) (...)

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zobowiązanie z tytułu pozostałej niespłaconej kwoty nienależnie pobranych przez W. T. płatności weszło w skład masy spadkowej, a odpowiedzialność za to zobowiązanie stosownie do treści powołanych wcześniej art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR i art. 97-101 o.p., ciąży na jego spadkobiercach. Tym samym organ administracji publicznej zasadnie i prawidłowo wszczął z urzędu, w dniu 1 lutego 2018 r., w stosunku do każdego ze spadkobierców W. T. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania zmarłego W. T. z tytułu nienależnie pobranych płatności dla gospodarstw niskotowarowych, zakończone wydaniem objętej niniejszymi skargami ostatecznej decyzji Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) nr (...). Orzekając o solidarnej odpowiedzialności spadkobierców W. T., która to odpowiedzialność, co należy podkreślić do czasu przeprowadzenia działu spadku jest odpowiedzialnością solidarną (art. 1034 § 1 k.c.), organ prawidłowo wskazał na pozostałą do spłaty kwotę nienależnie pobranych płatności, odsetki od tej należności naliczone do dnia otwarcia spadku, jak również uwzględnił kwoty wyegzekwowane od spadkodawcy w toku prowadzonego w stosunku do niego postępowania egzekucyjnego. Organ administracji odniósł się także do kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązania spadkodawcy wskazując na fakt przerwania biegu terminu przedawnienia w związku z zastosowaniem wobec spadkodawcy środka egzekucyjnego, o którym został on zawiadomiony (art. 70 § 4 o.p.) oraz na fakt zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku ze śmiercią zobowiązanego, do czasu uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania aktu oświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły dwa lata od śmierci spadkodawcy (art. 80 § 1 o.p). W konsekwencji powyższego termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania upływa w dniu 20 grudnia 2020 r., co oznacza, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności skarżących za zobowiązania spadkodawcy W. T. wydana została przed upływem terminu jego przedawnienia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, iż pozostają one bez wpływy na wynik niniejszego orzeczenia. Teść podniesionych zarzutów wskazuje bowiem, że odnoszą się one po pierwsze do kwestii wadliwego, zdaniem pełnomocnika skarżących, uznania przez Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny, co do przyjęcia prostego spadku po W. T. przez jego spadkobierców, w sytuacji gdy w stanie prawnym obowiązującym w dacie otwarcia spadku, z mocy ustawy nabyli ten spadek z dobrodziejstwem inwentarza, a po drugie do braku podstaw uznania za nienależnie wypłaconych W. T. płatności dla gospodarstw niskotowarowych, w związku ze spełnieniem przez zmarłego wszelkich wymogów formalnych związanych z przekazaniem gospodarstwa rolnego synowi - C. T., który kontynuował jego powadzenie.

Odnośnie zarzutu wadliwej treści postanowienia Sądu Rejonowego w T. I Wydział Cywilny z dnia (...) (...) Sąd rozpoznający niniejszą skargę wskazuje, iż nie jest uprawniony do kwestionowania, czy oceny orzeczeń wydanych przez inne sądy. W przypadku, gdy skarżący nie zgadzali się z treścią wydanego postanowienia mogli skorzystać z przysługujących im środków zaskarżenia.

Natomiast, co do podnoszonej argumentacji o braku podstaw do uznania wypłaconych W. T. środków za nienależne wskazać należy, iż zarzuty te winny być podnoszone w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T.z dnia (...)

Z powyższych względów Sąd za niezasadne uznał także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 18).

a. I

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.