Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2714117

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 29 maja 2019 r.
III CSK 333/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Krzysztof Strzelczyk.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa J. U. przeciwko P. sp. z o.o. w W. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt I ACa (...),

Dnia 29 maja 2019 r.

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,

Uzasadnienie faktyczne

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu - w interesie publicznym - ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powód J. U. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 12 czerwca 2018 r.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne wyrażające się w pytaniach:

czy ujawnienie w treści artykułu prasowego imienia, pierwszej litery nazwiska oraz funkcji w skonkretyzowanym przedsiębiorstwie dotyczące osoby przeciwko której toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jest naruszeniem art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo Prasowe, czy, jeżeli informacje nieprawdziwe lub niezweryfikowane stanowią jedynie część artykułu prasowego, jednocześnie naruszając dobra osobiste danego podmiotu, to ów podmiot, na podstawie art. 23 w zw. z art. 24 § 1 k.c., jest uprawniony do żądania usunięcia całej treści artykułu czy jedynie jego części bezpośrednio godzącej w dobra osobiste, czy ujawnienie w artykule prasowym informacji pozwalających na zidentyfikowanie podmiotu wyłącznie w środowisku osób najbliższych i środowisku zawodowym, stanowi naruszenie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo Prasowe?

Ponadto w ocenie skarżącego skarga jest oczywiście uzasadniona jeśli uwzględni się treść artykułu prasowego z treścią aktu oskarżenia i komunikatu Prokuratury Apelacyjnej w (...).

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien nie tylko to zagadnienie przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, a także przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, ale ponadto wykazać, że jest to zagadnienie nowe, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, nie publ.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, nie publ.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, nie publ.; z dnia 28 czerwca 2008 r., III CSK 99/08, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, nie publ.).

Skarżący nie sprostała tym wymaganiom wskazując bowiem na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. sformułował jedynie zagadnienia prawne ale nie przytoczył w tym samym miejscu skargi kasacyjnej żadnych argumentów, które mogłyby prowadzić do rozbieżnych ocen. Nie spełnia tego wymagania podniesienie w skardze kasacyjnej, że powyższe zagadnienia nie doczekały się szerszej analizy, albo że odpowiedź na nie przyczyni się do ujednolicenia orzecznictwa. Pismo z dnia 28 lutego 2019 r. wniesione po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi jedynie odpowiedź na zarzuty zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Poza tym trzeba podnieść, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że powołanie się przez podmiot wnoszący skargę kasacyjną na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, nie publ.; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, nie publ.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.; z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, nie publ.; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ.; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, nie publ.; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, nie publ.; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ.; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza występowania w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej zwłaszcza, iż podniesione w tej części skargi kasacyjnej okoliczności polegają w istocie na niedopuszczalnym (art. 3983 § 3 k.p.c.) na tym etapie postępowania kwestionowaniu ustaleń faktycznych, według których autorka artykułu opierała się między innymi na informacjach rzecznika prasowego prokuratury.

Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki opisane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 § 1, 39821 k.p.c. aw

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.