Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2754027

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 14 maja 2019 r.
II SA/Wa 1821/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube.

Sędziowie WSA: Ewa Kwiecińska (spr.), Konrad Łukaszewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) działając na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z pkt 2 ppkt 3 upoważnienia Ministra Obrony Narodowej nr 28/MON z dnia 1 marca 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sil Zbrojnych nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku K. P. z dnia (...) stycznia 2018 r. o wydanie decyzji o zwolnieniu żołnierza z powodu otrzymania dwóch kolejnych opinii okresowych stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych, W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Dowódca Jednostki Wojskowej (...) w (...) rozkazem nr (...) z dnia (...) grudnia 1991 r., wydanym na podstawie art. 49 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1970 r. Nr 16, poz. 134 z późn. zm.), zwolnił (...) K. P. z zawodowej służby wojskowej z powodu otrzymania dwóch kolejnych opinii okresowych stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych i przeniósł wyżej wymienionego do rezerwy.

W dniu (...) stycznia 2002 r. podoficer rezerwy wniósł do Dowódcy Wojsk Lotniczych Obrony Powietrznej wniosek o wypłatę zadośćuczynienia finansowego, a następnie pismem z dnia (...) czerwca 2002 r. sprecyzował żądanie, wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego.

Dowódca Jednostki Wojskowej nr (...) w (...) decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2006 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu nr (...) Dowódcy JW nr (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r. Dowódca Sił Powietrznych po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1790/06 oddalił skargę strony na tę decyzję.

W wyniku złożonej przez żołnierza rezerwy skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 872/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na brak ustalenia, czy rozkaz personalny jest decyzją istniejącą, która weszła do obrotu prawnego poprzez fakt jej doręczenia stronie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 993/08 uchylił decyzję Dowódcy Sił Powietrznych nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy JW nr (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 2006 r. W tej sytuacji, po doręczeniu stronie w dniu (...) sierpnia 2009 r. przedmiotowego rozkazu personalnego nr (...) Dowódcy JW nr (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r., Dowódca Sil Powietrznych decyzją z dnia (...) października 2009 r., traktując pismo z dnia (...) stycznia 2002 r. (sprecyzowane pismem z dnia (...) czerwca 2002 r.) jako odwołanie od rozkazu personalnego nr (...) Dowódcy JW nr (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz.

Strona wniosła na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 85/10 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Dowódcy Sił Powietrznych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11 oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie. W dalszej kolejności Dowódca Sił Powietrznych przekazał według właściwości wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr (...) Dowódcy JW nr (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r. Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, który decyzją nr (...) z dnia (...) września 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu.

Minister Obrony Narodowej po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Podstawą uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania był fakt, że K. P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego przed doręczeniem mu przedmiotowego rozkazu.

W dniu (...) października 2013 r. do Dowództwa Sił Powietrznych wpłynęło pismo strony z dnia (...) września 2013 r. zatytułowane "pismo przedprocesowe", w którym wniósł on o "stwierdzenie nieważności - wyciągu - (decyzji) z dnia (...) kwietnia 2009 r. dotyczącego rozkazu personalnego Dowództwa (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 1991 r. doręczonej w dniu (...) sierpnia 2009 r.".

Decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2013 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego działając na podstawie art. 157 § 1 art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr (...) Dowódcy JW nr (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r., który figurował we wskazanym wyciągu. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego został mu przekazany według właściwości, a także wskazano, iż w przedmiotowej sprawie w dacie wydania skarżonego rozkazu personalnego organem właściwym do wydania decyzji zwalniającej podoficera zawodowego z zawodowej służby wojskowej, na zasadzie § 192 w zw. z § 181 ust. 2 pkt 3 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 45/MON z dnia 9 września 1970 r. (Dz. Rozk. Min. Obr. Nar. z 1991 r., poz. 28) był Dowódca JW (...) w (...). W przedmiotowym okresie właściwość w sprawie zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej, wskutek otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, przysługiwała m.in. Dowódcy Sił Powietrznych, w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w podległych mu jednostkach wojskowych. W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 157 § 1 k.p.a., który stanowi, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, Szef Sztabu Generalnego WP wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (wskazanego rozkazu personalnego). Odnosząc się do zagadnienia prawnej skuteczności doręczenia stronie rozkazu personalnego nr (...) Dowódcy JW (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r., organ wskazał, że w tej kwestii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 85/10 Sąd stwierdził, że wymieniony rozkaz został doręczony stronie w dniu (...) sierpnia 2009 r. (na adres domowy zainteresowanego przesłano za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wyciąg z wymienionego rozkazu personalnego wraz z prawidłowym pouczeniem o środkach odwoławczych). Z powyższego wynika, że dokument doręczony w dniu (...) sierpnia 2009 r. był zgodny z oryginałem, a zawarte w nim poświadczenie zgodności oznacza, że stanowi dokument równoważny oryginałowi. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, obowiązującej w dacie doręczenia zainteresowanemu wyciągu z wymienionego rozkazu personalnego, ilekroć w tej ustawie jest mowa o decyzji, należy przez to rozumieć również rozkaz personalny. Decyzje i rozkazy personalne wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej. W przypadku sporządzenia decyzji lub rozkazu personalnego w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji lub rozkazu jest z nimi równoważny.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, który decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podtrzymał w całości argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Wskazał również, że rozkaz personalny Dowódcy JW nr (...) z dnia (...) grudnia 1991 r. w części dotyczącej zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej, doręczony stronie w dniu (...) sierpnia 2009 r., wydany został na podstawie art. 49 i art. 51 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 191 ust. 1 pkt 5 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 45/MON z dnia 9 września 1970 r. w sprawie przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. Rozk. Min. Obr. Nar. z 1991 r., poz. 28). W świetle powyższych przepisów oraz stosownie do treści § 192 ust. 2 wymienionego zarządzenia, podstawę zwolnienia żołnierza ze służby stanowił rozkaz personalny Ministra Obrony Narodowej albo uprawnionego dowódcy (szefa), w przedmiotowej sprawie dowódcy brygady. Minister Obrony Narodowej podniósł także, że wskazany w przedmiotowym rozkazie personalnym przepis § 191 ust. 1 pkt 5 wymienionego zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 45/MON z dnia 9 września 1970 r. wskazywał przesłankę zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, jaką było otrzymanie dwóch kolejnych okresowych opinii stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia (...) grudnia 1991 r. Skarżący powołał się dodatkowo na rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał także, że kwestia formy doręczonego rozkazu personalnego przedstawiana była skarżącemu wielokrotnie. Przedmiotowy rozkaz doręczono skarżącemu w formie określonej w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Został on sporządzony zgodnie z wewnętrznymi przepisami wojskowymi.

Ponadto w świetle obowiązującego w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej § 192 ust. 2 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 45/MON z dnia 9 września 1970 r. w sprawie przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. Rozk. Min. Obr. Nar. z 1991 r., poz. 28) podstawę zwolnienia żołnierza ze służby stanowił rozkaz personalny Ministra Obrony Narodowej albo uprawnionego dowódcy (szefa). W przedmiotowej sprawie właściwym dowódcą był Dowódca (...), który rozkaz personalny wydał i podpisał.

Wyrokiem z dnia (...) marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu (...) marca 2015 r. sprawy ze skargi na decyzję nr (...) Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż prawidłowe są ustalenia Ministra Obrony Narodowej, że rozkaz personalny nr (...) Dowódcy JW Nr (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1991 r. nie zawiera wad skutkujących stwierdzeniem jego nieważności. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr (...) dnia (...) listopada 2013 r. odpowiadają zatem prawu.

W dniu (...) stycznia 2018 r. (...) K. P. wystąpił do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza i doręczenia jej właściwemu organowi, tj. Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w (...), sporządzenia pisma kierowanego do WBE w (...) o przeliczenie emerytury oraz sporządzenia świadectwa służby.

Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych postanowieniem nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku z dnia (...) stycznia 2018 r. o wydanie decyzji o zwolnieniu żołnierza z powodu otrzymania dwóch kolejnych opinii okresowych stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych.

Strona wniosła zażalenie na to postanowienie.

W treści postanowienia z dnia (...) sierpnia 2018 r. nr (...) Minister Obrony Narodowej stwierdził, że sprawa stanowiła już przedmiot postępowania przed m.in. Szefem Sztabu Generalnego, Ministrem Obrony Narodowej, a także Sądami Administracyjnymi (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt. II SA/Wa 537/14 jest prawomocny).

Przeprowadzona przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych analiza wniosku i materiału dowodowego jednoznacznie wykazały, że w niniejszym przypadku zachodzi tożsamość sprawy już rozstrzygniętej inną prawomocną decyzją. O tożsamości sprawy świadczy występowanie w sprawie takich elementów, jak: ten sam podmiot, ten sam przedmiot i taki sam interes prawny strony.

W niniejszym przypadku w tej samej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie.

Uznanie kolejnego wniosku strony za sprawę odrębną (nietożsamą), byłoby nieuprawnione i w konsekwencji doprowadziłoby do wydania kolejnej decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Istnienie decyzji ostatecznej w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym skutkuje tym, że nie może ona zostać wzruszona (obowiązuje zasada trwałości). Jedynie w sytuacji, w której zaszłyby istotne zmiany w stanie faktycznym bądź w stanie prawnym, możliwa byłaby weryfikacja decyzji ostatecznej.

W przedmiotowej sprawie niedopuszczalnym jest wszczęcie i prowadzenie postępowania z wniosku z dnia (...) stycznia 2018 r. (uzupełnionego pismem z dnia (...) stycznia 2018 r.) w sprawie sporządzenia decyzji o zwolnieniu żołnierza. Decyzja o zwolnieniu żołnierza została już sporządzona, doręczona stronie, wywołując wszelkie skutki związane ze zwolnieniem go z zawodowej służby wojskowej, wypełniła tym samym żądania strony dotyczące doręczenia decyzji właściwym organom, w tym organowi emerytalnemu. Żądanie sporządzenia pisma kierowanego do Wojskowego Biura Emerytalnego w (...) o przeliczenie emerytury, w ocenie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z uwagi na treść art. 1 k.p.a., nie może stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego.

Kwestia zaś sporządzenia świadectwa służby wyłączona została przez organ I instancji do odrębnego postępowania. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w oparciu o dyspozycję art. 61a § 1 k.p.a. zobligowany był odmówić wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Skutkiem zaś tej odmowy jest to, że organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, bowiem instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym.

Minister Obrony Narodowej podzielił stanowisko organu I instancji. Postanowienie Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku z dnia (...) stycznia 2018 r. uznał za legalne i konieczne.

K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z (...) sierpnia 2018 r. nr (...).

Skarżący zażądał stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr (...) dowódcy JW (...) w (...) z dnia (...) grudnia 1992 r. o zwolnieniu żołnierza oraz doręczenie właściwej decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a.

Zdaniem skarżącego sprawa zwolnienia ze służby nie została zakończona. W skardze z dnia (...) lutego 1992 r. skierowanej do Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (...) zamieścił zarzuty dotyczące sfałszowania opinii przez dowódcę kompanii. Pozytywna opinia wystawiona przez Dowódcę wyższego rzędu nie daje podstaw do zwolnienia ze służby. Skarżący podkreślił, że w okresie służby otrzymał 23 nagród, wyróżnień i urlopów. Natomiast dotyczący zwolnienia rozkaz personalny (wyciąg) został doręczony (...) sierpnia 2009 r., czyli po 17 latach i 7 miesiącach. Zwolnienie żołnierza może się odbywać po spełnieniu ściśle określonych warunków. W niniejszej sprawie nie dopełniono procedur zwolnienia.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Trafnie organy wskazały, odnosząc się do drugiej z przesłanek, że przyczyn tych ustawa nie konkretyzuje, natomiast należy przez nie rozumieć sytuację, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Z pewnością przypadek taki zachodzi wtedy, gdy żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw lub brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zatem jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, obowiązkiem organu jest odmówić wszczęcia postępowania na podstawie wspomnianego przepisu. Interpretacja wspomnianego przepisu, przedstawiona przez organ odwoławczy, nie odbiega od wersji wielokrotnie prezentowanej również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

W niniejszej sprawie żądanie skarżącego zawarte w jego piśmie z dnia (...) stycznia 2018 r. dotyczyło "sporządzenia decyzji o zatrudnieniu żołnierza i doręczeniu właściwemu organowi, tj. WBE w (...)".

Należy w tym miejscu podkreślić, iż w wyroku z dnia 25 marca 2015 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 537/14, WSA w Warszawie stwierdził, iż: "Czym innym jest bowiem rozkaz personalny, a czym innym wyciąg z tego rozkazu. Rozkaz personalny z dnia (...) grudnia 1991 r. został podpisany przez organ właściwy w sprawie, tj. Dowódcę Jednostki Wojskowej (...) (vide karta nr (...) akt postępowania administracyjnego). Wyciąg z tego rozkazu został zaś sporządzony w Archiwum Sił Powietrznych w (...).

Słusznie organ podnosi w zaskarżonej decyzji, iż dopuszczalne było doręczenie przedmiotowego rozkazu personalnego w formie wyciągu. Rozkaz ten był doręczany skarżącemu w czasie, gdy obowiązywała ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o decyzji należy przez to rozumieć również rozkaz personalny. Decyzje i rozkazy personalne wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej. W przypadku sporządzenia decyzji lub rozkazu personalnego w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji lub rozkazu jest z nimi równoznaczny. Przepis ten w takim brzmieniu został wprowadzony do ustawy od 1 stycznia 2008 r., co oznacza, iż obowiązywał w dacie doręczania skarżącemu przedmiotowego rozkazu personalnego. Skoro zatem dopuszczalne było doręczenie tego rozkazu w formie wyciągu, to bezpodstawne są zatem zarzuty dotyczące braku podpisu uprawnionej osoby pod tym rozkazem personalnym.

Zaznaczyć należy, iż słuszna jest również uwaga organu I instancji wskazująca, iż skuteczność doręczenia skarżącemu przedmiotowego rozkazu personalnego potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 85/10. W wyroku tym Sąd zawarł ocenę, iż rozkaz ten został doręczony skarżącemu w dniu (...) sierpnia 2009 r. Zarówno organy administracji publicznej oraz Sąd orzekający w niniejszej sprawie są tą oceną związani na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia."

Jak zatem wynika z powyższego wyroku WSA w Warszawie skarżącemu został skutecznie doręczony w dniu (...) sierpnia 2009 r. rozkaz personalny z dnia (...) grudnia 1991 r. wydany przez Dowódcę Jednostki Wojskowej (...) w (...).

Wyjaśnić należy, iż Dowódca Jednostki Wojskowej (...) w (...), rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) grudnia 1991 r., wydanym na podstawie art. 49 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1970 r. Nr 16, poz. 134 z późn. zm.), zwolnił K. B. z zawodowej służby wojskowej z powodu otrzymania dwóch kolejnych opinii okresowych stwierdzających niewywiązywanie się z obowiązków służbowych i przeniósł wyżej wymienionego do rezerwy.

Wobec powyższego istnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w celu załatwienia opisanego powyżej wniosku skarżącego zawartego w jego piśmie z dnia (...) stycznia 2018 r. Niedopuszczalność prowadzenia takiego postępowania wynika z dwóch powodów, po pierwsze z tego powodu, iż sporządzenie wyciągu z rozkazu personalnego i doręczenie go adresatom stanowi czynność materialno-techniczną, która nie może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Drugą zaś przyczyną uniemożliwiającą wszczęcie postępowania było - jak trafnie wskazały organy - wydanie w dniu (...) grudnia 1991 r. spornego rozkazu personalnego i doręczenia go skarżącemu w dniu (...) sierpnia 2009 r. Gdyby bowiem rozumieć żądania zawarte w pkt 1 pisma z dnia (...) stycznia 2018 r. jako żądanie wydania decyzji zwalniającej skarżącego ze służby wojskowej, to kolejna decyzja wydania w tej samej sprawie administracyjnej byłaby obarczona wadą kwalifikowalną z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a co za tym idzie okoliczność ta stanowiłaby oczywistą przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Zasadnie zatem wniosek skarżącego zawarty w piśmie z dnia (...) stycznia 2018 r. został załatwiony postanowieniem odmawiającym - na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. - wszczęcia postępowania.

Mając na względzie przepisy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.