Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2696614

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 20 marca 2019 r.
II SA/Bd 1400/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz.

Sędziowie WSA: Renata Owczarzak (spr.), Elżbieta Piechowiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) listopada 2018 r., nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) listopada 2018 r. znak: (...), nr (...).OU Prezydent (...) działając na podstawie art. 30 ust. 9 w związku z art. 20 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), orzekł o odmowie umorzenia pozostałej do spłaty kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przez S. M., rozłożonych na raty decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r., nr (...) w wysokości (...) zł W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzjami z dnia (...) lipca 2017 r., nr (...) ustalono wysokość oraz ustanowiono obowiązek zwrotu nienależnie pobranych przez S. M. świadczeń rodzinnych w łącznej wysokości (...) zł.

W dniu (...) sierpnia 2017 r. strona wystąpiła z prośbą o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z ustawowymi odsetkami.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2017 r. Prezydent M. (...) umorzył S. M. kwotę (...) zł z przypisanej do zwrotu, kwoty (...) zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a pozostałą do zwrotu kwotę należności, tj. (...) zł rozłożono na 15 rat po (...) zł miesięcznie.

Decyzją z dnia (...) października 2017 r., (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, uchyliło w całości decyzję Prezydenta M. (...) nr (...) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją Prezydenta M. (...) z dnia (...) grudnia 2017 r., nr (...).R pozostałą do zwrotu kwotę należności, tj. (...) zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych rozłożono na 38 rat, tj. 37 rat w wysokości (...) zł miesięcznie i 38 rata w wysokości (...) zł.

W związku z powyższym, organ realizujący świadczenia rodzinne dokonywał potrąceń z bieżących wypłat świadczeń. Na dzień wydania decyzji potrącona została kwota (...) zł, zatem stronie do spłaty pozostała kwota (...) zł należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.

W dniu (...) września 2018 r. S. M. ponownie zwróciła się z prośbą o umorzenie pozostałej do zwrotu kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ realizujący świadczenia rodzinne przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, tj. zebrał dowody umożliwiające obiektywną ocenę sytuacji materialno - bytowej strony.

Analizując sytuację dochodową wnioskującej wskazano, że źródłem utrzymania 3 osobowej rodziny jest: wynagrodzenie męża, renta rodzinna syna, alimenty na rzecz syna, świadczenie wychowawcze, świadczenie pielęgnacyjne oraz zasiłek pielęgnacyjny - łącznie jest to kwota: (...) zł. Wydatki według oświadczenia strony to kwota około (...) zł, w tym: (...) zł na leki i (...) zł miesięcznie na dojazdy do lekarza. Z załączonych dokumentów wynikało, że syn wnioskodawczyni ostatnio hospitalizowany był od (...).07.2018 r. do (...).07.2018 r. na Oddziale Okulistyki w Instytucie - "P. C. Z. D." w W. Kontrola przewidziana była w dniu (...) października 2018 r., kolejna planowana jest na (...) stycznia 2019 r. Niemal wszystkie dołączone do wniosku bilety dotyczą okresu sprzed hospitalizacji - nie można zatem w ocenie organu I instancji uznać, że obrazują aktualnie ponoszone wydatki. Podobnie sprawa ma się z dołączonymi do wniosku fakturami za leki. Ostatniego kwartału dotyczy tylko jedna faktura na kwotę (...) zł z dnia (...) października 2018 r. Powyższe pozostaje w sprzeczności z oświadczeniem strony.

Wskazano ponadto, że wnioskodawczyni ma 37 lat, wychowuje dziecko niepełnosprawne - lat 15, wspólnie z mężem. Sytuacja dochodowa rodziny uległa znacznej poprawie po opuszczeniu przez męża wnioskodawczyni zakładu karnego i podjęciu zatrudnienia. Obecnie dochód na osobę w rodzinie to kwota około (...) zł. Zmianie uległa jednak również sytuacja zdrowotna wnioskodawczyni, u której wykryto chorobę nowotworową (skierowanie do szpitala onkologicznego w B. (...).10.2018), jednakże w chwili obecnej nie sposób ocenić jak okoliczność ta przełoży się na sytuację rodziny związaną z opieką nad synem i sytuację dochodową.

Orzekający organ zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny, a więc decyzja w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wydawana jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji publicznej może umorzyć zadłużenie, lecz nie ma ustawowego obowiązku.

Odnosząc się do umorzenia pozostałej należności rozłożonej na raty w kwocie (...) zł organ I instancji wskazał, iż w obecnej sytuacji rodziny brak jest podstaw do zastosowania tej ulgi. Mając na uwadze dochód rodziny i ponoszone obecnie wydatki, kwota raty - (...) zł miesięcznie, w ocenie organu nie przekracza możliwości dochodowych rodziny.

Uwzględniono również, że S. M. jest osobą młodą, nie poinformowała organu realizującego świadczenia rodzinne o podjęciu pracy zarobkowej, ani w trakcie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, ani podczas składania kolejnych wniosków, rodzina dysponuje źródłem dochodu, który po uiszczeniu opłat wynosi około (...) zł na osobę w rodzinie. Organ ustalił, że strona jest w stanie spłacić pozostałą część zadłużenia w kwocie (...) zł i dlatego orzekł o odmowie umorzenia pozostałej do spłaty kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych rozłożonych na raty decyzją z dnia (...) grudnia 2017 r., nr (...).R w wysokości (...) zł.

Podkreślono przy tym, że strona ma o tyle korzystną sytuację, że otrzymuje świadczenia rodzinne oraz świadczenie wychowawcze na dziecko, z których jak wskazano w decyzji ustalającej nienależnie pobrane świadczenia rodzinne, mają być dokonywane potrącenia.

Oceniając całokształt sprawy, organ I instancji zauważył, że w rodzinie S. M. nie zachodzą szczególne przesłanki stanowiące podstawę do umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. M. i J. M. wskazali na swoją trudną sytuację rodzinną i zdrowotną. Skarżąca podniosła, iż z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć pracy. W związku z koniecznością leczenia jej oraz niepełnosprawnego syna, ponoszone są znaczne wydatki związane z konsultacjami lekarskimi, zakupem leków, dojazdów, czego organ nie wziął pod uwagę. Nadmieniła, iż mąż po opuszczeniu zakładu karnego podjął pracę i uzyskał wynagrodzenie ok. (...) zł. Spowodowało to utratę zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego, przy czym część wynagrodzenia mąż zmuszony był przeznaczyć na zakup odzieży. Zaznaczyła też, że mieszkanie wymaga remontu i nie jest dostosowane do potrzeb rodziny. Na potwierdzenie ponoszonych kosztów, do wniosku załączyła faktury, bilety, zaświadczenia z wizyt w CZD oraz faktury z opłat za wodę, światło, gaz i czynsz, co zostało pominięte przez organ I instancji.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r., znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że po uregulowaniu stałych opłat, rodzinie pozostaje kwota (...) zł na jej utrzymanie, a względy zdrowotne czynią sytuację rodziny bez wątpienia trudną, przy czym sytuacja bytowa rodziny jest ustabilizowana, a opisane okoliczności nie można uznać za "szczególne" w rozumieniu art. 30 ust. 9 ustawy, gdyż rodzina skarżącej posiada stałe źródło dochodu i na bieżąco reguluje zobowiązania. Podkreślenia zdaniem Kolegium wymaga również fakt, iż organ umorzył znaczną część (42.829, 60 zł) należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a do pozostałej części została zastosowana ulga w postaci rozłożenia na raty. Kwota spłacanej raty miesięcznie w wysokości (...) zł nie powoduje zachwiania egzystencji rodziny wobec jej sytuacji materialnej, a zatem wskazane okoliczności przemawiają przeciwko uwzględnieniu wniosku o umorzenie należności publicznoprawnych.

Kolegium zwróciło też uwagę, że instytucja umorzenia należności winna być stosowana jedynie w sytuacjach, gdy realnie, nie jest możliwe odzyskanie kwoty nienależnie pobranego świadczenia w drodze postępowania egzekucyjnego, bądź gdy takowe dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę zobowiązaną albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia (...) marca 2012 r., o sygn. IV SA/Wr 768/11, publ. Lex nr 1146158), a w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, by zwrot należności w postaci rat skutkował znacznym pogorszeniem sytuacji finansowej, doprowadzając do zachwiania egzystencji rodziny.

Na marginesie organ odwoławczy wskazał, iż interes społeczny wymaga, aby dokonując redystrybucji środków publicznych organy właściwe w sprawach przedmiotowych świadczeń, gdy nienależnie przyznały takie środki osobie nieuprawnionej, dochodziły ich zwrotu. Środki te mają bowiem służyć osobom uprawnionym, potrzebującym. Nie domaganie się od strony zwrotu kwoty nienależnie pobranych świadczeń naruszałoby w sposób rażący wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak sprawiedliwość społeczna i zaufanie obywateli do organów władzy. Społeczeństwo i jego obywatele muszą żyć w przekonaniu, że organy Państwa dbają o to, aby pieniądze publiczne były wykorzystywane w sposób zgodny z ich przeznaczeniem i otrzymywały je przede wszystkim osoby uprawnione.

W skardze do Sądu S. M. i J. M. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Zarzucili, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę całościowych wydatków ponoszonych przez strony na opłaty oraz leczenie dzieci. Skarżący zwrócili też uwagę, że część zobowiązania została przez nich spłacona. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowotny rodziny został złożony wniosek o umorzenie zadłużenia, wraz z dokumentacją potwierdzającą sytuację rodziny.

Skarżący stwierdzili, że ani MOPR (...), ani SKO we (...), nie przeanalizowały dokładnie złożonych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 30 ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", który stanowi, że organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na to, że redakcja zacytowanego przepisu wskazuje, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego ("organ właściwy... może..."). Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma zatem prawo wyboru rozstrzygnięcia sprawy, co nie oznacza, że rozstrzygnięcie takie może nosić cechy dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego, wynika z przepisu prawa materialnego, jakim jest art. 30 ust. 9 ustawy, a ograniczony jest ogólnymi regułami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach k.p.a. Mając to na uwadze - aby móc uznać podjętą na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy decyzję za zgodną z przepisami prawa, jej wydanie musi być poprzedzone zgromadzeniem materiału dowodowego, pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 k.p.a.) przez pryzmat ustalenia "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących rodziny" osoby wnioskującej, a następnie oceny tych okoliczności z punktu widzenia zastosowania jednej z "ulg" w spłacie nienależnie pobranego świadczenia, o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy.

Należy podkreślić, że ocena istnienia "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących rodziny" dających organom możliwość do umorzenia, odroczenia terminu płatności, czy rozłożenia na raty nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego, winna być dokonywana w odniesieniu do aktualnej sytuacji życiowej (materialnej, dochodowej, zdrowotnej) rodziny wnioskodawcy. Organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę administracyjną, ma bowiem obowiązek każdorazowo brać pod uwagę zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny istniejący w chwili podejmowania decyzji, co jest szczególnie istotne właśnie w przypadku rozstrzygnięć wydawanych w przedmiocie "ulg" w spłacie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego. Podstawą bowiem dla podjęcia decyzji w tym zakresie musi być ustalenie faktycznie istniejących ważnych powodów, mających wpływ na funkcjonowanie rodziny i skonfrontowanie ich z konkretną (realną i aktualną) możliwością spłaty nienależnie pobranych świadczeń.

Organy administracji publicznej w uzasadnieniu swoich decyzji wskazały, iż umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych dopuszczalne jest wyjątkowo i tylko wtedy, gdy zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji materialnej, w tym dochodowej rodziny zobowiązanego, przez którą należy rozumieć ogólnie sytuację finansową rodziny.

Tym samym orzekające w sprawie organy administracji, zarówno I jak i II instancji, ciężar postępowania wyjaśniającego skoncentrowały na ustaleniu sytuacji dochodowej wnioskodawczyni, lakonicznie i wybiórczo odnosząc się do pozostałych aspektów jej sytuacji rodzinnej, a przede wszystkim zdrowotnej. Skarżąca bowiem od początku postępowania w sprawie zwracała uwagę na okoliczność stanu jej zdrowia oraz syna, konieczność ciągłego leczenia, wielu wydatków z tym związanych, które stanowią poważny udział w stałych miesięcznych wydatkach rodziny.

Zdaniem orzekających w sprawie organów administracji, po uregulowaniu stałych opłat, rodzinie pozostaje kwota (...) zł na jej utrzymanie, a względy zdrowotne czynią sytuację rodziny bez wątpienia trudną, przy czym sytuacja bytowa rodziny jest ustabilizowana, a opisanych okoliczności nie można uznać za "szczególne" w rozumieniu art. 30 ust. 9 ustawy, gdyż rodzina skarżącej posiada stałe źródło dochodu i na bieżąco reguluje zobowiązania.

Taka zawężająca wykładnia art. 30 ust. 9 ustawy musi być uznana za wykraczającą poza zakres uznania administracyjnego. Nie ma żadnych podstaw prawnych, by pojęcie "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny" zawężać do sytuacji materialnej, abstrahując lub pobieżnie analizując pozostałe aspekty aktualnej sytuacji życiowej zainteresowanej strony. Zważyć należy, że skarżąca przedstawiła dokładnie swoją pogarszającą się sytuację zdrowotną, na którą składa się choroba tarczycy (leczona operacyjnie) oraz choroba nowotworowa (również leczona operacyjnie), jak też sytuację zdrowotną niepełnosprawnego syna, którym bezpośrednio się opiekuje. W związku z koniecznością leczenia jej oraz niepełnosprawnego syna, ponoszone są znaczne wydatki związane z konsultacjami lekarskimi, zakupem leków, dojazdów, które to okoliczności nie zostały wystarczająco wyjaśnione w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje wyłącznie badanie prawidłowości postępowania prowadzonego przez organy administracji oraz badanie formalnej prawidłowości decyzji, a zatem sprowadza się do oceny, czy organ podejmujący decyzję, prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia świadczeń mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Istotą decyzji uznaniowej jest pozostawienie organowi swobody wyboru określonego rozwiązania w ramach tzw. luzu decyzyjnego, z zastrzeżeniem, że wybór ten jednak powinien być odpowiednio uzasadniony. Z uzasadnienia wyboru jednego z kilku możliwych rozwiązań wynikać powinno, dlaczego organ zdecydował się na zajęcie określonego stanowiska, w szczególności w sytuacji, w której przyjmuje się rozwiązanie negatywne dla strony. Decyzje odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i co do prawa, w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów, wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że argumentacja organu odwoławczego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz argumentacja organu I instancji - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - nie jest przekonująca, co uniemożliwia Sądowi ocenę, czy odmawiając umorzenia skarżącej nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, organy nie przekroczyły granic przysługującego mu uznania.

Wskazać bowiem należy, że odmowę umorzenia należności uzasadniono uzyskiwaniem przez skarżącą stałego dochodu, którego wysokość - zdaniem organów administracji - umożliwia jej spłatę zadłużenia. W ocenie organów, w sytuacji materialnej skarżącej nie występuje wyjątkowa sytuacja uniemożliwiająca jej zwrot nienależnie pobranego świadczenia, w szczególności nie może być uznany za taką szczególną okoliczność fakt ponoszenia przez skarżącą stałych wydatków na koszty leczenia oraz leki. Z treści uzasadnienia wynika, że - mając na względzie fakt ustabilizowanej sytuacji finansowej - nie ma znaczenia dla oceny sytuacji życiowej skarżącej okoliczność jej poważnej choroby oraz niepełnosprawności syna, ani przedkładane przez stronę dokumenty dotyczące zakresu i kosztów leczenia.

Oceniając powyższe rozstrzygnięcie, przypomnieć należy, że obowiązkiem orzekającego w sprawie organu jest odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy, ich pełne wyjaśnienie, czego obrazem powinno być merytoryczne uzasadnienie decyzji. Z uzasadnienia decyzji strona powinna dowiedzieć się między innymi, jak organ ocenił podniesione przez nią wnioski, zarzuty, a stanowisko w tym zakresie powinno być umotywowane. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie orzekające organy administracji uznały, że skoro skarżąca posiada stały dochód, to będzie w stanie spłacić zadłużenie z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. Organy I i II instancji w sposób lakoniczny ustosunkowały się do opisywanej przez skarżącą (zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu) sytuacji zdrowotnej jej oraz niepełnosprawnego syna, uznając, że opisanych okoliczności nie można uznać za "szczególne" w rozumieniu art. 30 ust. 9 ustawy, gdyż rodzina skarżącej posiada stałe źródło dochodu i na bieżąco reguluje zobowiązania. Pominięto natomiast wpływ choroby skarżącej i skutków jej leczenia na obciążenia związane z dodatkowymi, niezbędnymi wydatkami na rehabilitację i możliwościami właściwego sprawowania opieki nad synem.

Z uwagi na powyższe należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Uchybienia te, które w istocie polegały na niepełnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy są na tyle istotne, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uniemożliwiają one bowiem ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.