Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211813

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 8 czerwca 1999 r.
II CZ 48/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN S. Dąbrowski.

Sędziowie SN: L. Walentynowicz (spraw.), M. Wysocka.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Elizy W. przeciwko P. S A w Warszawie - o zapłatę i rentę, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 3 lutego 1999 r., postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki odrzucił kasację powódki z uwagi na niedopuszczalność tego środka odwoławczego (art. 3935 k.p.c.). Sąd przyjął mianowicie, iż wartość zaskarżenia kasacyjnego jest niższa aniżeli 5.000 zł (art. 393 pkt 1 k.p.c.).

W zażaleniu powódka zarzuciła, iż decydująca jest wartość wskazana przez nią w kasacji, w rozmiarze 8.470 zł (art. 19 § 1 k.p.c.).

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem zaskarżenia, zarówno w apelacji jak i w kasacji, było roszczenie rentowe powódki (po 300 zł miesięcznie). W takiej też wysokości roszczenie to zostało określone w pozwie. O wartości przedmiotu sporu (i zaskarżenia) decydują przepisy ustawy. W sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się nie ma zastosowania art. 19 § 1 k.p.c., lecz art. 22 k.p.c., określający wartość sporu sumą świadczeń za okres roczny. Powódka prawidłowo określiła wartość przedmiotu sporu oraz wartość zaskarżenia apelacyjnego kwotą 3.600 zł (12 x 300 zł), natomiast podana wartość zaskarżenia kasacyjnego (8.470 zł) nie znajduje oparcia w ustawie.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, iż wartość zaskarżenia kasacyjnego nie może być wyższa niż wartość przedmiotu sporu i wartość zaskarżenia apelacyjnego, chyba że doszło do rozszerzenia powództwa w toku procesu (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 21/96 - OSNC 1997, z.4, poz. 42, z dnia 9 kwietnia 1997 r., III CKN 49/97, z dnia 17 lipca 1997 r., III CKN 135/97, z dnia 14 listopada 1997 r., III CZ 82/97...).

Roszczenie rentowe powódki nie uległo modyfikacji w toku procesu, zatem Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, że kwota 3.600 zł (12 x 300 zł) jest miarodajna dla określenia wartości zaskarżenia kasacyjnego i dopuszczalności kasacji (art. 393 pkt 1 k.p.c.). Odmienne stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego też należało oddalić jej zażalenie (art. 385 k.p.c. w związku z art. 39319 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.