Procedury
Status: Nieaktualna
Wersja od: 1 stycznia 2014 r. do: 31 grudnia 2017 r.
Autorzy:

Zastosowanie środka przymusu bezpośredniego w podmiocie leczniczym

Zastosowanie środka przymusu bezpośredniego w podmiocie leczniczym

Zastosowanie środka przymusu bezpośredniego w podmiocie leczniczym

Procedura opisuje sposób stosowania i dokumentowania zastosowania dozwolonego przymusu bezpośredniego w podmiotach wykonujących działalność leczniczą.

Nie dotyczy ona natomiast środków przymusu i zasad ich stosowania wobec osadzonych, do których stosuje się ustawę z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób.

Krok: zaburzenia psychiczne

Zaistnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie przymusu bezpośredniego wobec osób z zaburzeniami psychicznymi (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego; tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375, z późn. zm.) - dalej u.o.z.p.:

1. dopuszczenie się zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub bezpieczeństwu powszechnemu, lub

2. niszczenie lub uszkadzanie, w sposób gwałtowny, przedmiotów znajdujących się w ich otoczeniu, lub

3. poważne zakłócanie lub uniemożliwianie funkcjonowania podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej,

4. potrzeba bezzwłocznego przewiezienia badanego do szpitala celem poddania przymusowemu badaniu psychiatrycznemu osoby, której zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób bądź nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych,

5. potrzeba zatrzymania i przymusowego doprowadzenia przez Policję celem wykonania postanowień sądowych o przyjęciu do domu pomocy społecznej lub szpitala psychiatrycznego.

Krok: odmowa wykonania szczepień

Zaistnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie przymusu bezpośredniego wobec osoby, która nie poddaje się obowiązkowi szczepienia, badaniom sanitarno-epidemiologicznym, zabiegom sanitarnym, kwarantannie lub izolacji, a u której podejrzewa się lub rozpoznano chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób.

Obowiązek poddawania się ww. zabiegom lub świadczeniom zdrowotnym wynika z ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 947) - dalej u.z.z.z. - i dotyczy każdej osoby przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec osoby, która nie poddaje się obowiązkowi dobrowolnie, a u której podejrzewa się lub rozpoznano chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób, na podstawie art. 36 u.z.z.z. może być zastosowany środek przymusu bezpośredniego. O pomoc w zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego lekarz może zwrócić się do Policji, Straży Granicznej lub Żandarmerii Wojskowej, przy czym udzielenie pomocy następuje pod warunkiem wyposażenia funkcjonariuszy lub żołnierzy w środki chroniące przed chorobami zakaźnymi przez tego lekarza lub felczera (art. 36 ust. 3 u.z.z.z.).

Uwaga: wobec takiej osoby może być zastosowany tylko środek przymusu bezpośredniego polegający na przytrzymywaniu, unieruchomieniu lub przymusowym podaniu leków (art. 36 u.z.z.z.).

Krok: inne przypadki

W praktyce sporna pozostaje kwestia dopuszczalności stosowania przymusu bezpośredniego w szpitalu (na oddziale) niebędącym szpitalem (oddziałem) psychiatrycznym bądź z przyczyn innych niż zaburzenia psychiczne. Większość doktryny opowiada się jednak za taką możliwością (por. D. Karkowska, Prawo ochrony zdrowia w pytaniach i odpowiedziach, Warszawa 2008, s. 84; M. Balicki, Przymus w psychiatrii - regulacje i praktyka, PiM 1999, nr 1).

Stosowanie przymusu bezpośredniego wobec osób cierpiących na zaburzenia o podłożu somatycznym odbywa się w oparciu o przepis art. 33 w związku z art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634, z późn. zm.) - dalej u.z.l.l.d. - które stanowią, że lekarz może udzielić pacjentowi świadczenia zdrowotnego bez jego zgody, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym. Przepisy te nie regulują procedury stosowania przymusu, stąd odpowiednio można stosować art. 18 u.o.z.p. oraz wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze (por. (por. D. Karkowska, Prawo ochrony zdrowia w pytaniach i odpowiedziach, Warszawa 2008, s. 84).

Krok: decyzja o zastosowaniu przymusu

Osoby uprawnione do stosowania przymusu:

1) zasadą jest, że o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie (art. 18 ust. 2 in principio u.o.z.p.);

2) w szpitalach psychiatrycznych, jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz w trakcie wykonywania czynności:

a) o których mowa w art. 21 ust. 3 u.o.z.p., tj. w czasie wykonywania przymusowego badania psychiatrycznego osoby, której zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób bądź nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych,

b) art. 46a ust. 3 u.o.z.p., tj. w razie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia przez Policję w wykonaniu postanowień sądowych o przyjęciu do domu pomocy społecznej lub szpitala psychiatrycznego,

jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka , która jest obowiązana niezwłocznie zawiadomić o tym lekarza (art. 18 ust. 2 in fine u.o.z.p.). W szpitalu psychiatrycznym lekarz niezwłocznie zatwierdza zastosowanie przymusu bezpośredniego zleconego przez pielęgniarkę lub nakazuje zaprzestanie jego stosowania (art. 18 ust. 4 u.o.z.p.). W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza, pielęgniarka przekazuje informację kierownikowi jednostki, który niezwłocznie informuje o tym upoważnionego przez marszałka województwa lekarza specjalistę w dziedzinie psychiatrii (art. 18 ust. 3 u.o.z.p.);

3) jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza w trakcie wykonywania czynności:

a) o których mowa w art. 21 ust. 3 u.o.z.p., tj. w czasie wykonywania przymusowego badania psychiatrycznego osoby, której zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych,

b) oraz art. 46a ust. 3 u.o.z.p., tj. w razie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia przez Policję w wykonaniu postanowień sądowych o przyjęciu do domu pomocy społecznej lub szpitala psychiatrycznego,

c) lub wobec osoby, której pomocy udziela zespół ratownictwa medycznego,

o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i nadzoruje osobiście kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, który jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym dyspozytora medycznego. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej (art. 18 ust. 5 u.o.z.p.). Zastosowanie przymusu bezpośredniego polega na przytrzymaniu lub unieruchomieniu. Przymus bezpośredni stosuje się nie dłużej niż przez czas niezbędny do uzyskania pomocy lekarskiej, a w przypadku, gdy jej uzyskanie jest utrudnione, na czas niezbędny do przewiezienia osoby do podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego. Przewiezienie osoby z zastosowaniem przymusu bezpośredniego następuje w obecności zespołu ratownictwa medycznego (art. 18 ust. 7 u.o.z.p.).

Sposób stosowania przymusu bezpośredniego wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie sposobu stosowania i dokumentowania zastosowania przymusu bezpośredniego oraz dokonywania oceny zasadności jego zastosowania (Dz. U. z 2012 r. poz. 740) - dalej r.s.p.b. Zastosowanie przymusu bezpośredniego może nastąpić z użyciem więcej niż jednego środka.

Krok: dobór środka przymusu

Rodzaje środków przymusu:

– przytrzymanie - doraźne, krótkotrwałe unieruchomienie osoby z użyciem siły fizycznej;

– przymusowe zastosowanie leków - doraźne lub przewidziane w planie postępowania leczniczego wprowadzenie leków do organizmu osoby - bez jej zgody;

– unieruchomienie - obezwładnienie osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł, kaftana bezpieczeństwa lub innych urządzeń technicznych;

– izolacja - umieszczenie osoby, pojedynczo, w zamkniętym i odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu.

Uwaga : przy wyborze środka przymusu należy wybierać środek możliwie dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu przymusu należy zachować szczególną ostrożność i dbałość o dobro tej osoby (art. 18 ust. 8 u.o.z.p.).

Ponadto, zasadą jest, że:

– zastosowanie przymusu wobec osoby, która poważnie zakłóca lub uniemożliwia funkcjonowanie podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej może polegać na przytrzymaniu lub przymusowym podaniu leku (art. 18 ust. 6 u.o.z.p.);

– zastosowanie przymusu bezpośredniego przez kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, polega na przytrzymaniu lub unieruchomieniu (art. 18 ust. 7 u.o.z.p.).

Krok: uprzedzenie osoby przymuszanej

Uprzedzenie o zastosowaniu przymusu bezpośredniego osoby, wobec której środek ten ma być podjęty (art. 18 ust. 8 u.o.z.p.).

Krok: zastosowanie środka przymusu

Przymusowe podanie leku jest doraźnym lub przewidzianym w planie postępowania leczniczego wprowadzeniem leków do organizmu osoby, względem której przymus jest stosowany - bez jej zgody.

Krok: odebranie przymuszonemu przedmiotów niebezpiecznych

Odebranie osobie, wobec której jest stosowany przymus bezpośredni przedmiotów, które mogą być niebezpieczne dla życia lub zdrowia tej osoby albo innych osób, w szczególności przedmiotów ostrych, okularów, protez zębowych, pasa, szelek, sznurowadeł i źródeł ognia.

Krok: zastosowanie środka przymusu

Przymus bezpośredni w formie izolacji jest stosowany w pomieszczeniu urządzonym w sposób zabezpieczający przed uszkodzeniem ciała osoby z zaburzeniami psychicznymi oraz w sposób odpowiadający pod względem warunków bytowych i sanitarnych innym pomieszczeniom szpitala psychiatrycznego lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Pomieszczenie przeznaczone do izolacji wyposaża się w instalację monitoringu umożliwiającą stały nadzór. Dostęp do urządzeń oraz zapisu z monitoringu musi być kontrolowany, możliwy tylko dla osób uprawnionych, a zapis z przechowuje się przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednak nie krócej niż przez 3 miesiące od dnia zakończenia stosowania przymusu bezpośredniego w formie izolacji. Po upływie terminu przechowywania zapis z monitoringu usuwa się w sposób uniemożliwiający jego odzyskanie i z czynności tych sporządza się protokół (§ 8 r.s.p.b.).

Krok: wypełnienie karty izolacji

Niezwłoczne wypełnienie karty izolacji, uzasadniającej przyczyny zastosowania przymusu bezpośredniego, wybór środka przymusu bezpośredniego i czas jego stosowania.

Wzór karty izolacji określa załącznik nr 5 do r.s.p.b.

Uwaga: środka przymusu w postaci izolacji nie stosuje się, jeżeli zlecającym zastosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia jest kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych.

Krok: załączenie karty do dokumentacji medycznej

Załączenie karty izolacji do historii choroby lub historii zdrowia i choroby.

Krok: kontrolowanie stanu osoby izolowanej

Kontrolowanie przez pielęgniarkę, nie rzadziej niż co 15 minut, stanu fizycznego osoby, wobec której jest stosowany przymus bezpośredni - także w czasie jej snu, w tym (§ 1011 r.s.p.b.):

a) ocena prawidłowości unieruchomienia, w szczególności sprawdzenie, czy pasy, uchwyty, prześcieradła, kaftan bezpieczeństwa lub inne urządzenia techniczne nie są założone zbyt luźno albo zbyt ciasno;

b) zapewnienie krótkotrwałego częściowego albo całkowitego uwolnienia osoby z zaburzeniami psychicznymi od unieruchomienia w celu zmiany jej pozycji lub zaspokojenia potrzeb fizjologicznych i higienicznych - nie rzadziej niż co 4 godziny.

Uwaga: w przypadku wystąpienia zagrożenia dla zdrowia lub życia osoby z zaburzeniami psychicznymi unieruchomionej lub izolowanej pielęgniarka jest obowiązana natychmiast zawiadomić o tym:

– lekarza;

– jednostkę systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne - jeżeli przymus bezpośredni jest stosowany w jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza.

Uwaga: zastosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji zleca się na czas nie dłuższy niż 4 godziny. Lekarz, po osobistym badaniu osoby z zaburzeniami psychicznymi, może przedłużyć stosowanie przymusu bezpośredniego na następne dwa okresy nie dłuższe niż 6-godzinne. Po dwukrotnym przedłużeniu dalsze przedłużenie stosowania tych środków przymusu bezpośredniego na kolejne okresy nie dłuższe niż 6-godzinne jest dopuszczalne wyłącznie po każdorazowym osobistym badaniu osoby z zaburzeniami psychicznymi oraz uzyskaniu opinii innego lekarza będącego lekarzem psychiatrą. Po upływie 24 godzin lekarz powiadamia również ordynatora (lekarza kierującego oddziałem albo jednostką lub komórką organizacyjną, w której zastosowano przymus bezpośredni). W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, w przypadku braku możliwości uzyskania zlecenia lekarza, pielęgniarka może przedłużyć stosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji na okres nie dłuższy niż 4 godziny. Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

Krok: odebranie unieruchamianemu przedmiotów niebezpiecznych

Przymus bezpośredni w formie unieruchomienia jest stosowany w pomieszczeniu jednoosobowym. W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby z zaburzeniami psychicznymi w pomieszczeniu jednoosobowym przymus bezpośredni w formie unieruchomienia jest stosowany w sposób umożliwiający oddzielenie tej osoby od innych osób przebywających w tym samym pomieszczeniu oraz zapewniający poszanowanie jej godności i intymności, w szczególności przez wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych bez obecności innych osób (§ 7 r.s.p.b.).

Odebranie osobie, wobec której jest stosowany przymus bezpośredni przedmiotów, które mogą być niebezpieczne dla życia lub zdrowia tej osoby albo innych osób, w szczególności przedmiotów ostrych, okularów, protez zębowych, pasa, szelek, sznurowadeł i źródeł ognia.

Krok: wypełnienie karty

Niezwłoczne wypełnienie karty unieruchomienia, uzasadniając przyczyny zastosowania przymusu bezpośredniego, wybór środka przymusu bezpośredniego i czas jego stosowania.

Wzór karty unieruchomienia określa załącznik nr 5 do r.s.p.b.

Krok: załączenie karty do dokumentacji medycznej

Załączenie karty unieruchomienia do historii choroby lub historii zdrowia i choroby.

Krok: kontrola stanu unieruchomionego

Kontrolowanie przez pielęgniarkę, nie rzadziej niż co 15 minut, stanu fizycznego osoby, wobec której jest stosowany przymus bezpośredni - także w czasie jej snu, w tym (§ 1011 r.s.p.b.):

a) ocena prawidłowości unieruchomienia, w szczególności sprawdzenie, czy pasy, uchwyty, prześcieradła, kaftan bezpieczeństwa lub inne urządzenia techniczne nie są założone zbyt luźno albo zbyt ciasno;

b) zapewnienie krótkotrwałego częściowego albo całkowitego uwolnienia osoby z zaburzeniami psychicznymi od unieruchomienia w celu zmiany jej pozycji lub zaspokojenia potrzeb fizjologicznych i higienicznych - nie rzadziej niż co 4 godziny.

Uwaga: w przypadku wystąpienia zagrożenia dla zdrowia lub życia osoby z zaburzeniami psychicznymi unieruchomionej lub izolowanej pielęgniarka jest obowiązana natychmiast zawiadomić o tym:

– lekarza;

– jednostkę systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne - jeżeli przymus bezpośredni jest stosowany w jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza.

Uwaga: zastosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji zleca się na czas nie dłuższy niż 4 godziny.  Lekarz, po osobistym badaniu osoby z zaburzeniami psychicznymi, może przedłużyć stosowanie przymusu bezpośredniego na następne dwa okresy nie dłuższe niż 6-godzinne. Po dwukrotnym przedłużeniu dalsze przedłużenie stosowania tych środków przymusu bezpośredniego na kolejne okresy nie dłuższe niż 6-godzinne jest dopuszczalne wyłącznie po każdorazowym osobistym badaniu osoby z zaburzeniami psychicznymi oraz uzyskaniu opinii innego lekarza będącego lekarzem psychiatrą. Po upływie 24 godzin lekarz powiadamia również ordynatora (lekarza kierującego oddziałem albo jednostką lub komórką organizacyjną, w której zastosowano przymus bezpośredni). W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, w przypadku braku możliwości uzyskania zlecenia lekarza, pielęgniarka może przedłużyć stosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji na okres nie dłuższy niż 4 godziny. Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

Krok: wpis w dokumentacji zbiorczej i indywidualnej

W dokumentacji medycznej zbiorczej - odnotowanie w księdze raportów pielęgniarskich informacji o zastosowaniu przymusu bezpośredniego, w tym informacji o (§ 13 ust. 2 r.s.p.b.):

a) zastosowanym środku przymusu bezpośredniego;

b) przyczynach zastosowania przymusu bezpośredniego, w tym uzasadniających wybór środka przymusu bezpośredniego;

c) czasie stosowania przymusu bezpośredniego oraz przyczyny jego ewentualnego przedłużenia;

d) uprzedzeniu osoby z zaburzeniami psychicznymi przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego, że środek ten ma zostać wobec niej podjęty;

e) osobie zlecającej zastosowanie przymusu bezpośredniego;

f) osobach wykonujących przymus bezpośredni;

g) przebiegu stosowania przymusu bezpośredniego, w tym o skutkach stosowania przymusu bezpośredniego dla zdrowia osoby z zaburzeniami psychicznymi, wobec której został on podjęty.

W dokumentacji medycznej indywidualnej - odnotowanie w historii choroby informacji o zastosowaniu przymusu bezpośredniego, w tym informacji o (§ 13 ust. 1 r.s.p.b.):

a) zastosowanym środku przymusu bezpośredniego;

b) przyczynach zastosowania przymusu bezpośredniego, w tym uzasadniających wybór środka przymusu bezpośredniego;

c) czasie stosowania przymusu bezpośredniego oraz przyczyny jego ewentualnego przedłużenia;

d) uprzedzeniu osoby z zaburzeniami psychicznymi przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego, że środek ten ma zostać wobec niej podjęty.

Krok: wpis w dokumentacji indywidualnej

W dokumentacji medycznej indywidualnej - odnotowanie w historii choroby lub w historii zdrowia i choroby informacji o zastosowaniu przymusu bezpośredniego, w tym informacji o (§ 14 r.s.p.b.):

a) zastosowanym środku przymusu bezpośredniego;

b) przyczynach zastosowania przymusu bezpośredniego, w tym uzasadniających wybór środka przymusu bezpośredniego;

c) czasie stosowania przymusu bezpośredniego oraz przyczyny jego ewentualnego przedłużenia;

d) uprzedzeniu osoby z zaburzeniami psychicznymi przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego, że środek ten ma zostać wobec niej podjęty;

e) osobie zlecającej zastosowanie przymusu bezpośredniego;

f) osobach wykonujących przymus bezpośredni;

g) przebiegu stosowania przymusu bezpośredniego, w tym o skutkach stosowania przymusu bezpośredniego dla zdrowia osoby z zaburzeniami psychicznymi, wobec której został on podjęty.

Krok: wpis w rejestrze

Zamieszczenie informacji o zastosowaniu przymusu bezpośredniego w prowadzonym przez kierownika tej jednostki rejestrze (§ 15 r.s.p.b.).

Wzór rejestru określa załącznik nr 1 do r.s.p.b.

Krok: zawiadomienie o zastosowaniu środka

O zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego należy zawiadomić:

1. kierownika podmiotu leczniczego - jeżeli zlecającym jest lekarz tego podmiotu;

Zawiadomienie jest dokonywane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 2 do r.s.p.b.

2. lekarza podmiotu leczniczego - jeżeli zlecającym jest pielęgniarka podmiotu leczniczego;

Zawiadomienie jest dokonywane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 2 do r.s.p.b.

3. lekarza upoważnionego przez marszałka województwa - jeżeli zlecającym jest inny lekarz niż lekarz podmiotu leczniczego;

Zawiadomienie jest dokonywane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do r.s.p.b.

4. lekarza - jeżeli zlecającym jest pielęgniarka jednostki organizacyjnej pomocy społecznej;

Zawiadomienie jest dokonywane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do r.s.p.b.

5. kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej - jeżeli zlecającym jest pielęgniarka jednostki organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza. Kierownik informuje upoważnionego przez marszałka województwa lekarza specjalisty w dziedzinie psychiatrii;

Zawiadomienie jest dokonywane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do r.s.p.b.

6. dysponenta zespołów ratownictwa medycznego właściwego dla danego zespołu - jeżeli zlecającym jest kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych;

Zawiadomienie jest dokonywane zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 4 do r.s.p.b.

7. lekarza podmiotu leczniczego, do którego została przewieziona osoba z zaburzeniami psychicznymi.

Uwaga: do zawiadomienia dołącza się:

1. kopię karty unieruchomienia lub izolacji

– po zakończeniu stosowania przymusu bezpośredniego,

– w przypadku przedłużenia jego stosowania - nie później niż po upływie każdych kolejnych 24 godzin jego stosowania.

2. egzemplarz pierwszej strony zawiadomienia - w razie przewiezienia osoby z zaburzeniami psychicznymi do podmiotu leczniczego, jeżeli zlecającym jest kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych. Zawiadomienie załącza się do historii choroby lub historii zdrowia i choroby.

Krok: ocena zasadności zastosowania środka przymusu

Ocena zastosowania przymusu, zgodnie z art. 18 ust. 10 u.o.z.p., powinna nastąpić w ciągu 3 dni i dokonuje jej w przypadku:

– przymusu zastosowanego przez lekarza podmiotu leczniczego, w tym lekarza, który zatwierdził stosowanie środka przymusu bezpośredniego zleconego przez inną osobę - kierownik tego podmiotu, jeżeli jest lekarzem, lub lekarz przez niego upoważniony;

– przymusu zastosowanego przez innego lekarza, pielęgniarkę jednostki organizacyjnej pomocy społecznej lub kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych - upoważniony przez marszałka województwa lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii.

Krok: odnotowanie w dokumentacji oceny

Odnotowanie w zawiadomieniu informacji o pozytywnej albo negatywnej ocenie zasadności zastosowania przymusu bezpośredniego.

Krok: przekazanie kopii zawiadomienia

Przekazanie kopii zawiadomienia powiadamiającemu o zastosowaniu przymusu.

Krok: dołączenie kopii do dokumentacji medycznej

Dołączenie przez zawiadamiającego kopii zawiadomienia do historii choroby lub historii zdrowia i choroby.