Musiał Krzysztof J., Wniosek o wydanie certyfikatu rezydencji

Procedury
Status:  Aktualna
Wersja od: 1 stycznia 2017 r.
Autor:

Wniosek o wydanie certyfikatu rezydencji

Wniosek o wydanie certyfikatu rezydencji

Wniosek o wydanie certyfikatu rezydencji

Procedura dotyczy trybu składania wniosku o wydanie certyfikatu rezydencji.

Wniosek o wydanie certyfikatu rezydencji organ podatkowy organ podatkowy wydanie certyfikatu rezydencji płatnik płatnik konieczność uzyskania certyfikatu rezydencji podatnik podatnik podatnik uzyskuje dochody na terytorium państwa innego niż państwo jego miejsca zamieszkania lub siedziby wniosek o wydanie certyfikatu rezydencji

Krok: podatnik uzyskuje dochody na terytorium państwa innego niż państwo jego miejsca zamieszkania lub siedziby

Obowiązek dostarczenia certyfikatu rezydencji ciąży na podmiocie uzyskującym dochody na terytorium państwa innego niż państwo jego miejsca zamieszkania lub siedziby. Artykuł 306l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.) - dalej o.p., znajduje zastosowanie zarówno do sytuacji, gdy organ podatkowy, na wniosek polskiego podatnika, zobowiązany jest wydać zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium RP, jak również w przypadku uzyskiwania przez podmiot zagraniczny, który uzyskuje dochody ze źródeł polskich.

Definicję certyfikatu rezydencji zawierają przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm.) - dalej u.p.d.o.p., oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.) - dalej u.p.d.o.f. W myśl art. 4a pkt 12 u.p.d.o.p., certyfikatem rezydencji jest zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydawane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika, natomiast zgodnie z art. 5a pkt 21 u.p.d.o.f. certyfikatem rezydencji jest zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydawane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Certyfikat rezydencji jest więc dokumentem potwierdzającym status podatnika.

Podział na rezydentów i nierezydentów ma charakter dychotomiczny i opiera się na jednolitym kryterium, którym jest miejsce zamieszkania lub siedziba. Pojęcia te regulowane są przepisami ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 309 z późn. zm.) - dalej pr. dew. I tak, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 pr. dew. rezydentami są:

a) osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w kraju oraz osoby prawne mające siedzibę w kraju, a także inne podmioty mające siedzibę w kraju, posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu; rezydentami są również znajdujące się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów;

b) polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa oraz misje specjalne, korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych.

Natomiast za nierezydentów, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 pr. dew., uznaje się:

1) osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą oraz osoby prawne mające siedzibę za granicą, a także inne podmioty mające siedzibę za granicą, posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu; nierezydentami są również znajdujące się za granicą oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez rezydentów;

2) obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne obce przedstawicielstwa oraz misje specjalne i organizacje międzynarodowe, korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych

Nierezydentami z krajów trzecich są osoby fizyczne, osoby prawne oraz inne podmioty, posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w krajach trzecich; nierezydentami z krajów trzecich są również znajdujące się w tych krajach oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez rezydentów lub nierezydentów z innych krajów.

W myśl art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.) - dalej k.c., miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Natomiast siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający (art. 41 k.c.).

Krajami trzecimi są państwa niebędące państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a także ich terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone oraz terytoria zależne, autonomiczne i stowarzyszone państw członkowskich Unii Europejskiej.

Krok: konieczność uzyskania certyfikatu rezydencji

Polscy przedsiębiorcy, dokonując płatności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu świadczonych przez te podmioty usług, zobowiązani są przed dokonaniem wypłaty na rzecz takiego podmiotu uzyskać certyfikat rezydencji podatkowej w celu ustalenia, czy w konkretnym przypadku ma zostać zastosowana stawka podatku określona w ustawodawstwie krajowym, czy też będą miały zastosowanie postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jeśli chodzi o moment, w którym podmiot polski wypłacający należność podmiotowi zagranicznemu powinien posiadać certyfikat rezydencji, istotne jest, aby otrzymany certyfikat potwierdzał, że na dzień dokonania płatności kontrahent był rezydentem podatkowym w danym państwie. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu z interpretacji z dnia 8 października 2009 r., ILPB3/423-522/09-5/ŁM, wskazał, że spółka, nie będąc na moment wypłaty dywidendy w posiadaniu certyfikatu rezydencji udziałowca, jeśli uzyska od tego udziałowca certyfikat w terminie późniejszym, z którego będzie wynikać, iż spółka zagraniczna była rezydentem w dniu wypłaty dywidendy, może stosować art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p.

Przywołane stanowisko organu podatkowego znajduje odzwierciedlenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych, z czego wywołania wymaga przykładowo wyrok NSA z dnia 20 maja 2010 r., II FSK 36/09.

Płatnik powinien przedstawić certyfikat rezydencji swoich kontrahentów w oryginale lub w postaci kopii poświadczonej notarialnie na każdorazowe żądanie organów podatkowych. Trzeba bowiem pamiętać, że to płatnik będzie musiał, w razie konieczności, udowodnić, że miał prawo zastosować korzystniejsze regulacje wynikające z dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przeciwnym razie będzie odpowiadał za nieprawidłowo potrącony podatek lub za niepobranie podatku. Podkreślenia wszakże wymaga, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, iż co prawda certyfikat rezydencji to szczególny środek dowodowy, jednakże jest to środek niejedyny, a w przypadku sporu z organami podatkowymi płatnik może wykazać rezydencję podatnika również innymi środkami dowodowymi (m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 957/06).