Procedury
Status: Aktualna
Wersja od: 1 stycznia 2012 r.
Autorzy:

Placówka jako zakład zagraniczny

Placówka jako zakład zagraniczny

Placówka jako zakład zagraniczny

Procedura ma na celu przedstawienie przesłanek skutkujących uznaniem placówki zagranicznej za „zakład” podatnika.

Krok: obecność zagranicą

Dla opodatkowania dochodów osiąganych za granicą z wykonywania działalności gospodarczej, istotne znaczenie ma określenie tego, czy jest to zakład, czy też nie.

Krok: placówka?

Zakładem jest stała placówka zlokalizowana za granicą.

Po pierwsze, zatem musi istnieć „placówka”.

Uważa się, że pojęcie „placówka” jest nieco nieszczęśliwe, gdyż sugeruje konieczność istnienia pewnego budynku, czy też pomieszczenia, w którym prowadzona jest działalność. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że za „placówkę może być potraktowana sama przestrzeń będąca w dyspozycji podatnika” (W. Morawski, Komentarz do art. 5 ust. 1, (w:) B. Brzeziński (red.), Model Konwencji OECD. Komentarz, Warszawa 2010, s. 321). Komentarz do Konwencji Modelowej OECD wskazuje z kolei, że „określenie «placówka» obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa (…) Placówka - jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej - może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji” (Modelowa konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku. Wersja skrócona. Lipiec 2010, Warszawa 2011, s. 116).

Podatnik musi przy tym mieć możliwość dysponowania takim miejscem, w którym prowadzi działalność. Nie musi być jej właścicielem, nie musi mieć nawet formalnego tytułu do zajmowania tego miejsca, istotna jest sama faktyczna możliwość dysponowania takim miejscem (W. Morawski, Komentarz do art. 5 ust. 1, (w:) B. Brzeziński (red.), Model Konwencji OECD. Komentarz, Warszawa 2010, s. 322).

Krok: stała?

Po drugie, placówka znajdująca się zagranicą - aby była zakładem - powinna być „stała”.

W tym kontekście podkreśla się, że wykonywanie działalności w danym miejscu (w danej placówce) nie może mieć charakteru jednorazowego, incydentalnego. Placówka nie może być tymczasowa, musi mieć cechę pewnej stałości (W. Morawski, Komentarz do art. 5 ust. 1, (w:) B. Brzeziński (red.), Model Konwencji OECD. Komentarz, Warszawa 2010, s. 324–327). W niektórych polskich umowach UPO wskazuje się wyraźnie na okres, który powoduje ukonstytuowanie się zakładu w danym państwie; wszakże w wielu umowach takich regulacji brak.

Krok: działalność pomocnicza?

W polskich umowach UPO znajdują się regulacje, w myśl których stałe placówki zajmujące się określonego rodzaju działalnością, nie stanowią „zakładu”. Zgodnie z przepisami typowych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, określenie „zakład” nie obejmuje:

a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostawy;

c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w celu przetworzenia przez inne przedsiębiorstwo;

d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów, albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którychkolwiek rodzajów działalności, o jakich mowa w pkt a do e, pod warunkiem, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Krok: zakład zagraniczny

Obecność podatnika w innym państwie stanowi dla niego „zakład”.

Krok: brak zakładu zagranicą

Obecność podatnika w innym państwie nie stanowi dla niego „zakładu”.