SPS-023-21709/11, Stanowisko MPiPS w sprawie wysokości najniższego wynagrodzenia - Pismo wydane przez: Ministerstwo Rodziny,... - OpenLEX

SPS-023-21709/11 - Stanowisko MPiPS w sprawie wysokości najniższego wynagrodzenia

Pisma urzędowe
Status: Aktualne

Pismo z dnia 30 marca 2011 r. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej SPS-023-21709/11 Stanowisko MPiPS w sprawie wysokości najniższego wynagrodzenia

W związku z pismem Pana Marszałka z dnia 30 marca br., znak: SPS-023-21709/11, w sprawie interpelacji pani poseł Anny Sobeckiej w sprawie podwyższenia płacy minimalnej uprzejmie przedstawiam następującą informację.

Od 1 stycznia 2003 r. problematykę minimalnego wynagrodzenia za pracę reguluje ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z późn. zm.). Szczegółowo informowałam o tym w piśmie z dnia 22 października 2010 r., znak: DPR-V-0700-99-BW/MP/10 (dot. nr SPS-023-18110/10).

Ustawa wyznacza coroczny obligatoryjny wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę, pozostawiając uzgodnienie maksymalnego wzrostu Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych. W terminie do dnia 15 czerwca każdego roku Rada Ministrów zobowiązana jest przedstawić Trójstronnej Komisji propozycję kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku następnym oraz szereg informacji o charakterze prognostyczno- statystycznym. Proponowana kwota uwzględnia co najmniej wzrost o prognozowany na dany rok stopień inflacji, zwiększany dodatkowo o 2/3 prognozowanego wskaźnika realnego przyrostu produktu krajowego brutto (PKB), jeśli w pierwszym kwartale roku, w którym odbywają się negocjacje, wysokość minimalnego wynagrodzenia jest mniejsza od połowy przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. W celu utrzymania realnej wartości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustawa przewiduje stosowanie wskaźnika weryfikacyjnego w sytuacji, gdy rzeczywisty wskaźnik cen różni się od wskaźnika prognozowanego.

Jeśli Trójstronna Komisja nie osiągnie porozumienia w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia, wówczas decyzję w tym zakresie podejmuje Rada Ministrów. Wysokość minimalnego wynagrodzenia określona przez Radę Ministrów nie może być mniejsza od zaproponowanej Trójstronnej Komisji do negocjacji.

W dniu 19 kwietnia br., na wniosek ministra pracy i polityki społecznej, Rada Ministrów przyjęła minimalne wynagrodzenie za pracę w 2012 r. w wysokości 1500 zł, która została przedstawiona członkom Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych. Kwota ta jest wyższa od obowiązującej kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę o 114 zł, tj. o 8,2%. Dla porównania, minimalne wynagrodzenie za pracę wzrosło w bieżącym roku o 5,2%.

Przy podejmowaniu decyzji o wysokości minimalnego wynagrodzenia należy mieć na względzie także skutki z tego tytułu dla budżetu państwa. Podwyższenie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę powoduje bowiem automatyczny, znaczący wzrost wydatków budżetu państwa z tytułu finansowania następujących wynagrodzeń i składek, których wysokość relacjonowana jest do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę:

1)

składki na ubezpieczenia społeczne osób duchownych,

2)

wynagrodzenia za pracę skazanych,

3)

składki na ubezpieczenie zdrowotne funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej pełniących służbę kandydacką,

4)

naliczanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników

niepełnosprawnych.

Podwyższenie kwoty minimalnego wynagrodzenia z jednej strony zwiększa dochód rozporządzalny pracowników uzyskujących wynagrodzenie za pracę na tym poziomie, z drugiej jednak skutki podwyższenia minimalnego wynagrodzenia często są niekorzystne dla tej grupy osób. Wysokość płacy, jaką otrzymuje pracownik, jest bowiem nierozerwalnie związana z wydajnością jego pracy, zaś firmy nie są skłonne wynagradzać pracowników ponad wartość ich pracy, mierzonej wartością produktu, jaki są w stanie wytworzyć. Tak więc znaczne podwyższenie płacy minimalnej ogranicza legalne zatrudnienie osób, których produktywność pracy jest na tyle niska, że płaca, jaką jest w stanie zaoferować pracodawca, nie przewyższa wysokości płacy minimalnej.

W konsekwencji może prowadzić do powstania bezrobocia, w szczególności wśród osób z niskimi kwalifikacjami zawodowymi. Tak więc próba poprawienia sytuacji osób o najniższych dochodach poprzez postulowane wyraźne podniesienie płacy minimalnej może mieć odwrotne do zamierzonych skutki, gdyż paradoksalnie tego typu działania pogarszają, a nie poprawiają, pozycję osób i tak będących w najtrudniejszej sytuacji na rynku pracy.

Znaczne podwyższenie wynagrodzenia minimalnego może mieć także negatywne skutki dla lokalnych rynków pracy lub sektorów gospodarki, gdzie relacja pomiędzy wynagrodzeniem minimalnym a wynagrodzeniem przeciętnym jest niska. W skali makroekonomicznej zbyt wysoki poziom wynagrodzenia minimalnego może zachęcać do zatrudniania w szarej strefie i prowadzić do wzrostu presji inflacyjnej. Skutkować może także osłabieniem pozycji konkurencyjnej niektórych przedsiębiorstw, w których konieczność podwyżki płac przełoży się na podniesienie cen produktów, zmniejszając tym samym ich atrakcyjność w porównaniu z towarami produkowanymi w innych krajach (np. Chinach) lub powodując spadek sprzedaży w firmach produkujących na eksport.

Wynagrodzenie minimalne w Polsce w 2011 r. kształtuje się na poziomie średnim dla tych krajów UE, w których to rozwiązanie funkcjonuje. Zgodnie z danymi Eurostatu wynagrodzenie minimalne w Polsce w przeliczeniu na euro wyniosło 348,68 euro. Najniższy poziom zanotowano dla Bułgarii (122,71 euro), najwyższy zaś dla Luksemburga (1757,56 euro). Jednocześnie tylko w 7 państwach UE na 20, wynagrodzenie to przekracza wartość 1000 euro. Jednakże porównywanie poziomów wynagrodzenia minimalnego wyrażonego w określonej walucie pomiędzy różnymi krajami nie oddaje rzeczywistej siły nabywczej tego wynagrodzenia. Dlatego też dużo lepszą miarą jest wyrażenie tego wynagrodzenia w PPP (purchasing power parities), parytecie siły nabywczej, a więc uwzględniając także ilość towarów i usług, które za to wynagrodzenie można nabyć w danym państwie.

Dane wskazują, iż siła nabywcza wynagrodzenia minimalnego w Polsce jest znacznie wyższa niż nominalna wartość tego wynagrodzenia. Jednocześnie w państwach, w których wynagrodzenie to jest najwyższe, zachodzi relacja odwrotna, a więc siła nabywcza wynagrodzenia minimalnego jest niższa niż sugerowałaby to jego wartość nominalna. Co więcej, wynagrodzenie minimalne (w PPP) w Polsce jest najwyższe wśród państw Europy Środkowo-Wschodniej - członków UE.

Opublikowano: www.sejm.gov.pl