PBB1/421-29/05 - Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wartości zobowiązań z tytułu dostaw towarów i usług w przypadku ich uregulowania po upływie terminu przedawnienia

Pisma urzędowe
Status:  Aktualne

Pismo z dnia 1 sierpnia 2005 r. Izba Skarbowa w Katowicach Ośrodek Zamiejscowy w Bielsku-Białej PBB1/421-29/05 Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wartości zobowiązań z tytułu dostaw towarów i usług w przypadku ich uregulowania po upływie terminu przedawnienia

Pytanie podatnika

Czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości zobowiązań z tytułu dostaw towarów i usług w przypadku ich uregulowania po upływie terminu przedawnienia?

DECYZJA

Na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 16 maja 2005 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach z dnia 9 maja 2005 r. Nr PDI/005-11/415/12/05 stanowiące interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie dotyczącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wartości zobowiązań z tytułu dostaw towarów i usług w przypadku ich uregulowania po upływie terminu przedawnienia - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach odmawia zmiany zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji.

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 1 marca 2004 r. uzupełnionym pismem z 9 lutego 2005 r. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Handlowo Magazynowe zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie dotyczącej m.in. możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zobowiązań z tytułu dostaw towarów i usług w przypadku ich uregulowania po upływie terminu przedawnienia. W ww. piśmie wnioskodawca stanął na stanowisku, że wartości zobowiązań z tytułu dostaw towarów i usług w przypadku ich uregulowania po upływie terminu przedawnienia stanowią koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. - określana dalej skrótem: u.p.d.o.f.).

Postanowieniem z dnia 9 maja 2005 r. Nr PDI/005-11//415/12/05 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione przez podatnika w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 16 maja 2005 r., złożono zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zmianę udzielonej interpretacji.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdza, co następuje:

Wniosek ujęty w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie albowiem interpretacja przepisów prawa podatkowego zawarta w zaskarżonym postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnowskich Górach, w połączeniu z przedstawionym przez podatnika stanem faktycznym jest właściwa.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. i 2005 r.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z tym przepisem pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania zachodzić musi związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że koszt ma lub może mieć wpływ na osiągniecie przychodu.

Jednocześnie przepis art. 22 ust. 5 u.p.d.o.f. odnoszący się do podatników prowadzących księgi rachunkowe (handlowe), a więc mający zastosowanie do wnioskodawcy stanowi, że koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe: w tym wypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

Z powołanego wcześniej przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika jeszcze jedna zasada, a mianowicie, koszt którego wysokość określona została w stosownych dowodach księgowych może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu tylko jeden raz. Zasada ta dotyczy także sytuacji opisanej we wniosku podatnika. Skoro zatem zobowiązania, o których mowa we wniosku podatnika stanowiły koszty uzyskania przychodów lat 2000 i 2001, nie mogą zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodu ponownie po upływie okresu przedawnienia zobowiązań.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (...). Z tak uzyskanym przychodem nie wiążą się jednak żadne koszty uzyskania przychodu o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Uzyskanie przychodu na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f następuje w związku z wystąpieniem pewnego zdarzenia prawnego z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego przychodu. Zapis po stronie przychodu określonych wielkości wynikających z przedawnionych zobowiązań ma na celu urealnienie wskaźników gospodarczych takich jak przychody czy koszty.

Należy jednak zwrócić uwagę, że na podstawie art. 22 ust. 5 u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodów w latach 2000 i 2001 zostały obciążone z tytułu tych zobowiązań mimo, iż w istocie nie zostały zapłacone. Błędne jest przekonanie podatnika, że "(...) biorąc pod uwagę okoliczność, iż przedmiotowy przychód zostaje wygenerowany właśnie w związku z faktem braku zapłaty, to w chwili jego zapłaty podatnik może zaliczyć wartość spłaconego długu do kosztu uzyskania przychodu" (zażalenie str. 2). W opisanym wypadku nie możemy mówić o związku przyczynowo-skutkowym jaki winien zachodzić pomiędzy osiągniętym przychodem a poniesionym kosztem o którym to związku jest mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Tak więc, wobec braku związku przyczynowo skutkowego uiszczone zobowiązanie po okresie jego przedawnienia nie będzie mogło być ujęte w kosztach uzyskania przychodu.

Decyzja niniejsza jest ostateczna.

Na mocy art. 143 Ordynacji podatkowej wydana została z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl