Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 27 września 2011 r.
Izba Skarbowa w Bydgoszczy
ITPP2/443-963/11/AF

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 czerwca 2011 r. (data wpływu 5 lipca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania usług świadczonych na rzecz kontrahenta mającego w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 5 lipca 2011 r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania usług świadczonych na rzecz kontrahenta mającego w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka jest producentem odzieży roboczej. Świadczy usługi przerobu uszlachetniającego i jednocześnie składuje powierzone materiały do produkcji dla klienta zagranicznego z siedzibą na terytorium Niemiec. Spółka zleca wykonanie usług przerobu uszlachetniającego firmom podwykonawczym w Polsce, Mołdawii i na Ukrainie. Wszystkie formalności celne i podatkowe, związane ze zleceniem usług firmom podwykonawczym, są załatwiane przez Spółkę. Z tytułu świadczenia usług na rzecz kontrahenta niemieckiego, Spółka wystawia faktury VAT, naliczając podatek należny przy zastosowaniu stawki 23%. Wystawiane faktury dokumentują wynagrodzenie za świadczenie usług przerobu uszlachetniającego. Przyjęto taki sposób fakturowania, ponieważ Spółka stoi na stanowisku, że kontrahent niemiecki posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce. Powyższe rozumowanie wynika z następujących okoliczności:

* kontrahent niemiecki jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i podatnikiem VAT UE w Polsce (we wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego kontrahent wskazał jako miejsce działalności Z., Polska);

* gotowe wyroby uzyskiwane w wyniku przerobu uszlachetniającego są czasowo składowane w magazynie udostępnionym przez Spółkę w ramach zawartej umowy współpracy. Kontrahent sprzedaje te wyroby innemu podmiotowi zarejestrowanemu w Polsce, jako czynny podatnik VAT;

* wszystkie decyzje dotyczące zarządzania obrotem magazynowym tkanin, dodatków krawieckich i gotowych wyrobów, znajdujących się w Polsce, podejmowane są przez kontrahenta niemieckiego (zarówno materiały używane do produkcji odzieży, jak i wyroby gotowe stanowią własność kontrahenta);.

* program ewidencji, będący systemem informatycznym klasy ERP II do obsługi przedsiębiorstwa oraz pozyskiwania danych do podejmowania decyzji biznesowych, jak i sprzęt służący jego obsłudze, stanowią własność kontrahenta (program ewidencji służy wyłącznie kontrahentowi - obsługiwany na jego rzecz przez pracowników Spółki w ramach odpłatnej usługi);

* kontrahent posiada rachunek bankowy w oddziale polskiego banku, a księgowość podatkową prowadzi dla niego polska firma G.

W związku z tym kontrahent niemiecki posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy od dnia 1 stycznia 2010 r. Spółka prawidłowo wystawia faktury VAT naliczając podatek od towarów i usług należny z tytułu sprzedaży usług kontrahentowi niemieckiemu z uwagi na posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce przez tego kontrahenta.

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na fakt posiadania przez kontrahenta niemieckiego stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, Spółka od dnia 1 stycznia 2010 r. prawidłowo wystawiała faktury z tytułu świadczonych usług przerobu uszlachetniającego naliczając podatek należny.

Powyższe stanowisko Spółka oparła na treści art. 28b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 11 ust. 1 i art. 21 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

W opinii Spółki, o posiadaniu przez kontrahenta niemieckiego stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce świadczy:

* konsumpcja usług przez kontrahenta następuje w Polsce (nie dokonuje przemieszczenia wyrobów gotowych, ale zbywa je innemu podmiotowi, zarejestrowanemu w Polsce);

* działalność kontrahenta w Polsce ma charakter stały (posiada w Polsce materiały, wykorzystywane do przerobu uszlachetniającego, sprzęt komputerowy oraz oprogramowanie, umożliwiające zarządzanie działalnością w Polsce);

* kontrahent, w ramach zawartej umowy, wykorzystuje udostępniony magazyn na terytorium Polski (materiały oraz wyroby gotowe tam się znajdujące pozostają do wyłącznej dyspozycji kontrahenta), a zatem posiada odpowiednią i wystarczają infrastrukturę techniczną;

* kontrahent jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zasada ogólna dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podatnika zawarta jest w art. 28b ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n.

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 28b ust. 2 ustawy).

Na potrzeby stosowania przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług, w art. 28a ustawy ustawodawca zdefiniował pojęcie podatnika. Zgodnie z punktem 1 tego artykułu, ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a.

podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b.

osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a), która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej.

Definicję pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawiera art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 77/1). Zgodnie z tym przepisem, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, wprowadzonym art. 19 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), zmienionym, w zakresie zdania wstępnego, art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Biorąc pod uwagę treść wniosku oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że o ile opisane usługi świadczone są dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta niemieckiego, które znajduje się w Polsce, miejscem ich świadczenia i opodatkowania jest terytorium kraju. W związku z powyższym Spółka postępuje prawidłowo naliczając podatek należny z tytułu dokonywanej sprzedaży, stosując stawkę podatku 23%.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl