Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 27 października 2010 r.
Izba Skarbowa w Bydgoszczy
ITPB3/423-414/10/PS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 2 sierpnia 2010 r. (data wpływu 9 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów powstałej straty w inwestycji w obcym środku trwałym - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 9 sierpnia 2010 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów powstałej straty w inwestycji w obcym środku trwałym.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 14 lipca 2000 r. pomiędzy Jednostką Wojskową, a Spółką została zawarta umowa. Przedmiotem umowy było:

1.

Przyjęcie w eksploatację systemu ciepłowniczego kompleksu wojskowego. W skład systemu ciepłowniczego podlegającego przejęciu zalicza się: wszystkie budynki i pomieszczenia posiadające wewnętrzną instalacje c. o., c. w. u., źródła ciepła, sieci przemysłowe (wysoko i niskoparametrowe), instalacje wewnętrzne w budynkach wraz z grzejnikami.

2.

Dostawa energii cieplnej na potrzeby c. o., c. w. u. i pary dla całego kompleksu.

3.

Wykonanie dokumentacji modernizacji systemu ciepłowniczego kompleksu zgodnie z wymogami zawartymi w załączniku nr 4 SIWZ, warunkami technicznymi - zał. nr 6 do SIWZ, wymogami w zakresie rozwiązań technologicznych - załącznik nr 5 do SIWZ.

4.

Wykonanie modernizacji systemu ciepłowniczego kompleksu zgodnie z opracowaną dokumentacją projektową. Wykonanie modernizacji polegało na:

I.

w części kompleksu zasilanej z lokalnych kotłowni:

* likwidacji 6 lokalnych kotłowni na paliwo stałe, która polegała na:

a.

demontażu wszystkich urządzeń znajdujących się w pomieszczeniach przekazanych protokólarnie obiektów,

b.

wszystkie zdemontowane urządzenia wraz z armaturą kotłowni zostaną przekazane protokólarnie do dyspozycji Zamawiającego,

c.

wykonaniu prac budowlanych w pomieszczeniach przekazanych obiektów w zakresie wynikającym z dokumentacji technicznej na modernizację systemu ciepłowniczego,

* wykonaniu nowych źródeł ciepła na bazie miejskiej sieci ciepłowniczej lub własnych źródeł ciepła, które zabezpieczają potrzeby cieplne kompleksu oraz spełniają wymagania RN w zakresie normatywnych temperatur w pomieszczeniach budynków oraz potrzebne ilości c.w.u. do celów bytowych i gospodarczych,

* zasileniu obiektów z nowego źródła ciepła poprzez nowe sieci c.o. oraz budowa przyłączy c.o. do budynków ogrzewanych obecnie z lokalnych kotłowni wykonanie w technologii rur preizolowanych,

* dostosowaniu parowych instalacji wewnętrznych do czynnika wodnego w budynkach,

* wykonaniu instalacji wewnętrznych c.o. w budynkach,

* wykonaniu instalacji wewnętrznych c.w.u. w budynkach,

* zapewnieniu potrzeb c.w.u. dla kompl. na bazie nowych zmodernizowanych źródeł ciepła,

II.

w części kompleksu zasilanej z m.s.c. poprzez węzeł c.o. w budynku:

* montaż zaworów termostatycznych,

* montaż zaworów podpionowych,

* regulacja instalacji wewnętrznej c.o.,

* odcinkowej wymianie instalacji wewnętrznej c.o. w zależności od stanu technicznego określonego po przeprowadzonym przeglądzie,

* zapewnieniu potrzeb c.w.u. dla kompleksu na bazie nowych zmodernizowanych źródeł ciepła.

Umowa została zawarta na okres 10 lat, tj. od dnia 1 sierpnia 2000 r. do dnia 31 lipca 2010 r. Wykonane instalacje wewnętrzne c.o. zostały zaliczone do środków trwałych grupa 2 Obiekty inżynierii lądowej i wodnej ze stawką amortyzacji 10%. Do użytkowania zostały oddane w dniu 31 października 2001 r., a amortyzacja powyższych środków zakończy się w dniu 31 października 2011 r. Umowa na użytkowanie i eksploatację zakończyła się 31 lipca 2010 r. Zgodnie z umową urządzenia zainstalowane przez Wykonawcę zostaną przekazane Zamawiającemu za 0,5% wartości poniesionych nakładów inwestycyjnych na podstawie protokołu przekazania i faktury VAT.

W związku z faktem, iż wartość księgowa netto sprzedawanych składników inwestycji w obcym środku trwałym będzie wyższa niż wartość netto na fakturze sprzedażowej, powstanie strata na danej operacji gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Firma nie zmieni rodzaju działalności gospodarczej, zatem sprzedawane środki nie utracą przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności prowadzonej przez Firmę, w rozumieniu art. 16. ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy w takim przypadku możliwe jest przyjęcie, że utrata przydatności danego środka trwałego z innej przyczyny niż zmiana rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez Firmę skutkuje uznaniem straty z tego tytułu za koszty podatkowe.

Spółka ocenia, iż w jej przypadku nie nastąpiło żadne ze zdarzeń określonych w art. 16 ust. 1 pkt 6, w świetle którego nie uważa się za koszty uzyskania strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. W związku z tym zdaniem Wnioskodawcy strata powstała w wyniku zakończenia umowy i odsprzedaży środków trwałych jest kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

III.

wydatek został poniesiony przez podatnika,

IV.

jest definitywny, a więc bezzwrotny,

V.

pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

VI.

poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

VII.

został właściwie udokumentowany,

VIII.

nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Co do zasady wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są kosztem uzyskania przychodów, chyba że dochodzi do odpłatnego zbycia tych wartości (art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Wydatki te mogą być odniesione w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami podatkowymi (art. 15 ust. 6 wskazanej ustawy).

Zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają również niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji "inwestycji w obcych środkach trwałych", ale przyjmuje się, że stanowią je np. wszelkie nakłady poniesione w wykorzystywanym na potrzeby działalności gospodarczej budynku (lokalu), którego podatnik nie jest właścicielem, lecz najemcą lub dzierżawcą. Jest to zatem swego rodzaju środek trwały.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, iż pomiędzy Jednostką Wojskową, a Spółką została zawarta umowa, której przedmiotem było wykonanie modernizacji systemu ciepłowniczego kompleksu wojskowego zgodnie z opracowaną dokumentacją projektową, dostawa energii cieplnej na potrzeby c. o., c. w. u. i pary dla całego kompleksu, wykonanie dokumentacji modernizacji systemu ciepłowniczego kompleksu oraz przyjęcie w eksploatację systemu ciepłowniczego kompleksu wojskowego. Umowa została zawarta na okres 10 lat, a wykonane instalacje wewnętrzne c.o. zostały zaliczone do środków trwałych Wnioskodawcy (inwestycji w obcych środkach trwałych). Do użytkowania zostały oddane w dniu 31 października 2001 r., a amortyzacja powyższych środków zakończy się w dniu 31 października 2011 r. Umowa na użytkowanie i eksploatację zakończyła się natomiast w dniu 31 lipca 2010 r. Zgodnie z umową urządzenia zainstalowane przez Spółkę zostaną przekazane Zamawiającemu za 0,5% wartości poniesionych nakładów inwestycyjnych. W związku z tym, iż wartość sprzedawanych składników inwestycji w obcym środku trwałym będzie wyższa niż kwota uzyskana na sprzedaży, powstanie strata na tej operacji gospodarczej.

Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przedmiotowej straty.

W związku z powyższym wskazać należy, iż stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

A contrario kosztami uzyskania przychodów będą zatem straty w środkach trwałych i wartościach niematerialnych i prawnych w części niepokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

A contrario kosztami uzyskania przychodów stosownie do treści art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy podatkowej będą więc straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych z innych przyczyn aniżeli wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 6 (tekst jedn.: utraty przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności), w części nie pokrytej odpisami amortyzacyjnymi.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż pojęcie straty jako kosztu uzyskania przychodu nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych zdefiniowała jedynie stratę jako wynik działalności, stwierdzając, że jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, to różnica jest stratą (art. 7 ust. 2). Przytoczona definicja nie ma jednak nic wspólnego ze stratą, jako kosztem. Jeżeli bowiem strata w przytoczonym znaczeniu oznacza wynik odejmowania, to nie może jednocześnie oznaczać odejmowanego elementu. Znaczenia straty, jako kosztu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy poszukiwać zatem należy w drodze wykładni językowej. Oczywiście można pomocniczo posłużyć się w tej materii definicją tego pojęcia zawartą w opracowaniach słownikowych, ale nie można zapominać o zobiektywizowanych kryteriach mających wpływ na powstanie i wielkość obowiązku podatkowego. Stratę o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy raczej ujmować jako szkodę w cywilistycznym rozumieniu tego pojęcia, a więc ubytek na majątku spowodowany okolicznościami niezależnymi od podatnika, który stratę tę (szkodę) poniósł.

Strata, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy podatkowej to różnica pomiędzy wartością początkową inwestycji w obcym środku trwałym nie pokryta odpisami amortyzacyjnymi. Nie jest to natomiast jak wskazuje Wnioskodawca różnica pomiędzy wartością tej inwestycji na dzień sprzedaży (a więc niezamortyzowaną jej częścią), a ceną uzyskaną w wyniku odsprzedaży tej inwestycji.

W konsekwencji w przedstawionym zdarzeniu przyszłym kwestią do rozstrzygnięcia będą skutki podatkowe związane z zakończeniem przedmiotowej umowy na użytkowanie i eksploatację, a dotyczące możliwości zaliczenia niezamortyzowanych na dzień odsprzedaży tej inwestycji nakładów poniesionych w obcym środku trwałym do kosztów uzyskania przychodów oraz możliwością zaliczenia do przychodów uzyskanej ceny z tytułu tej sprzedaży.

Powstanie straty może mieć charakter obiektywny jak i subiektywny. Wykładnia językowa ww. przepisów prowadzi do wniosku, że kosztem uzyskania przychodów będzie jedynie strata w środkach trwałych, w części nie pokrytej odpisami amortyzacyjnymi. Natomiast zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku nie wskazuje na to, że chodzi rzeczywiście o stratę w środkach trwałych nie pokrytą odpisami amortyzacyjnymi. Powodem rezygnacji z eksploatacji systemu ciepłowniczego było zakończenie umowy łączącej strony, której przedmiotem było korzystanie z obcego środka trwałego. W takim wypadku, wskutek zakończenia umowy (rozwiązania), bądź każdej innej umowy cywilnoprawnej, w wyniku której podatnik nie ma już tytułu prawnego do władania rzeczą, to jest obcym środkiem trwałym, nie zamortyzowane nakłady poniesione na ten środek pomniejszając podstawę opodatkowania uszczuplałyby w każdym wypadku, a więc bez względu na przyczynę zmiany lub rozwiązania umowy, dochody podatkowe. Za stratę w środkach trwałych nie pokrytą odpisami amortyzacyjnymi nie można zatem uznać nie zamortyzowanych nakładów inwestycyjnych poniesionych w obcych środkach trwałych w wyniku rozwiązania (zakończenia) umowy najmu.

Do takiego wniosku prowadzi również wykładnia celowościowa przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jak wskazano bowiem na wstępie, zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 tej ustawy zawierającą ogólną zasadę kształtowania kosztów uzyskania przychodów, ponoszone przez osoby prawne wydatki mogą być zaliczone do tych kosztów jeżeli ponoszone są w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Jak już wspomniano wydatki o charakterze inwestycyjnym, w tym w inwestycje w obcych środkach trwałych wyłączone zostały co prawda z kosztów uzyskania przychodów. Wydatki te stają się jednak kosztem uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Aby jednak wydatek taki mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów pomiędzy tym wydatkiem a osiągniętym przychodem musi istnieć związek. Rozwiązanie umowy najmu powoduje natomiast skutek w postaci braku związku pomiędzy poniesionymi przez Spółkę wydatkami inwestycyjnymi, a jej przychodami.

Wskazać należy również na przepis art. 16c pkt 5 powołanej ustawy, który stanowi, że amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. Tak więc po zakończeniu (rozwiązaniu) umowy najmu, Spółka nie może kontynuować amortyzacji, ponieważ środek trwały w postaci inwestycji nie będzie już wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej.

Reasumując, z przedstawionych okoliczności nie wynika, iż doszło do powstania straty w środku trwałym (inwestycji w obcym środku trwałym). Z uwagi natomiast na utratę racjonalnego związku przyczynowo - skutkowego między wydatkami związanymi z tym środkiem trwałym (inwestycją w obcym środku trwałym), a przychodami, a zatem nie spełnienia generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż środek trwały przestaje być wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie zamortyzowana wartość przedmiotowej inwestycji w obcym środku trwałym nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów zarówno jednorazowo, jak i w ogóle.

Po drugie wskazać należy, iż warunkiem zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc możliwością zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (oczywiście z innych przyczyn aniżeli wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 6, tj. utraty przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, w części nie pokrytej odpisami amortyzacyjnymi), jest ich likwidacja. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie zostało zdefiniowane pojęcie "likwidacji" środka trwałego. Natomiast w języku potocznym pojęcie "likwidacja" - w kontekście omawianego przypadku oznacza zniesienie, usunięcie lub rozwiązanie czegoś (vide: Słownik Języka (Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, http://sjp.pwn.pl). Wychodząc zatem od pojęcia słownikowego wskazać należy, iż sytuacja utraty prawa do amortyzacji w wyniku rozwiązania przedmiotowej umowy nie będzie mieściła się w pojęciu "straty powstałej w wyniku likwidacji środka trwałego", gdyż w odniesieniu do poczynionych przez Spółkę inwestycji w obcym środku trwałym nie można zastosować określenia: zniesienie, usunięcie lub rozwiązanie. W szczególności rozwiązanie stosunku prawnego łączącego Spółkę z Jednostka Wojskową nie może być odnoszone do samej inwestycji w obcym środku trwałym, która stanowi niejako odrębny byt, tymczasem likwidacja ma dotyczyć nie zamortyzowanego środka trwałego, nie zaś danego stosunku prawnego.

Wskazać należy również, iż w piśmiennictwie ukształtowany jest pogląd, iż likwidacja to fizyczne zniszczenie nie w pełni zamortyzowanego środka trwałego. W Komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pod red. Prof. Dr. Hab. W. Nykiela oraz dr. A. Mariańskiego, Stan prawny na dzień 1 marca 2009 r., Wydanie IV uaktualnione, Gdańsk 2009) wskazano, iż: "Ustawa nie definiuje pojęcia "likwidacja". Zgodnie z językowym znaczeniem tego zwrotu likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś (Słownik Języka Polskiego PWN, t. II, Warszawa 1981, s. 35). Niewątpliwie będzie to wiec fizyczne zniszczenie nie w pełni umorzonego środka trwałego".

Warunkiem więc zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości środka trwałego jest jego faktyczna likwidacja, np. w formie demontażu poniesionych nakładów. Natomiast samo rozwiązanie umowy, jak również wycofanie z ewidencji środka trwałego nie oznacza, że miała miejsce fizyczna likwidacja środka trwałego. Jednocześnie należy zauważyć, iż z momentem postawienia środka trwałego w stan likwidacji (wycofania z ewidencji bilansowej) u podatnika amortyzującego dotychczas taki środek trwały nie dochodzi do jego likwidacji, rozumianej jako jego zużycie (zniszczenie), lecz do zaprzestania jego użytkowania dla celów prowadzonej działalności. W tym momencie, jak już wcześniej wskazano, następuje utrata związku przyczynowo - skutkowego między wydatkami związanymi z tym środkiem trwałym, a przychodami.

Zauważyć należy więc, iż zgodnie z przedstawionym przez Spółkę zdarzeniem przyszłym przedmiotowy środek trwały (inwestycja w obcym środku trwałym) nie traci ustawowych przymiotów środka trwałego - kompletności i przydatności do użytku (funkcjonalności użytkowej) w wyniku np. zniszczenia, uszkodzenia (którego koszt naprawy przewyższa wartość urządzenia), demontażu, złomowania itp. W konsekwencji nie można w tym przypadku mówić o likwidacji środka trwałego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W ocenie organu ww. sytuacja, gdy przed pełnym zamortyzowaniem inwestycji w obcym środku trwałym dochodzi do rozwiązania (zakończenia) umowy łączącej strony i sprzedaży tej inwestycji, niezamortyzowana część tej inwestycji nie stanowi kosztów uzyskania przychodów u podatnika amortyzującego dotychczas taki środek trwały, nie dochodzi bowiem do likwidacji środka trwałego, rozumianej jako jego zużycie (zniszczenie), lecz do zaprzestania jego użytkowania dla celów prowadzonej działalności.

Dodatkowo zauważyć należy, iż taka interpretacja wynika również z wykładni systemowej przedmiotowych przepisów. W szczególności jak już uprzednio wskazano w świetle obowiązującego stanu prawnego przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidują amortyzację przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, zwanych także środkami trwałymi (art. 16a ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy). W stosunku do tych środków trwałych podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne, z tym że np. dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (art. 16j ust. 4 pkt 1 ww. ustawy). Dla tych inwestycji budowlanych przyjęto stosunkowo krótki okres amortyzacji, który nie może być przez podatnika skracany w drodze indywidualnej decyzji, np. w wyniku zakończenia umowy najmu.

W przypadku używania przez podatnika inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach w okresie krótszym niż 10 lat, nie dochodzi do zaliczenia pełnej wartości wytworzonej inwestycji poprzez odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów. Poniesione koszty może mu zrekompensować, np. właściciel nieruchomości, dokonując zwrotu części kwoty poniesionych wydatków. Rekompensatą będzie również sprzedaż tych nakładów osobie trzeciej. Kwota ta, w części nie przekraczającej niezamortyzowanej wartości inwestycji, nie będzie stanowiła jednak przychodu podatkowego (art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Reasumując stwierdzić należy, iż art. 16 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 cytowanej ustawy nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, a z uwagi na utratę związku przyczynowo - skutkowego między wydatkami związanymi z inwestycją w obcym środku trwałym, a przychodami, w związku z art. 15 ust. 1 ustawy, niezamortyzowana wartość przedmiotowej inwestycji w obcym środku trwałym nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl