Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 12 grudnia 2007 r.
Izba Skarbowa w Warszawie
IPPB1/415-190/07-2/JB

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 21 września 2007 r. (data wpływu 21 września 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup wyposażenia - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup wyposażenia.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest małym podatnikiem, który rozlicza się z podatku dochodowego według 19% stawki liniowej.

Do tej pory wnioskodawca wynajmował tylko lokale na działalność gospodarczą tj. na biura.

W nowo wybudowanych lokalach, które zostały odebrane i przekazane do użytkowania prawomocną decyzją nadzoru budowlanego, strona zamierza rozszerzyć swoją działalność o wynajem mieszkań.

Zaczynając taką działalność wnioskodawca wskazuje, iż ponosi znaczne koszty. Musi wyposażyć kuchnię, łazienkę oraz pokoje, które zamierza wynająć.

Poza meblami będzie nabywał całe wyposażenie gospodarstwa domowego oraz wszystkie artykuły gospodarcze i przedmioty potrzebne w domu. Są one niezbędne do przystosowania lokalu do wymagań tych, którzy zechcą je wynajmować.

Według wnioskodawcy w takim przypadku należy uważać, że zakup tych wszystkich urządzeń można zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów z tej działalności. Są to rzeczy, które nie są przypisane trwale do danego lokalu.

Wnioskodawca podkreśla, iż klient może zażyczyć sobie innego wyposażenia lub z części zrezygnować uznając, że jest mu nie potrzebne.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy zakup wyposażenia do mieszkań przeznaczonych na wynajem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej należy zaliczyć w koszty uzyskania przychodów.

Zdaniem wnioskodawcy jednostkowe wartości przedmiotów wyposażenia, o które pyta, nie przekraczają 3.500,00 zł. Okres użytkowania trudny jest przy tego rodzaju działalności do ustalenia, bo może się zdarzyć, iż po rozwiązaniu umowy z danym klientem trzeba będzie wymienić wszystko lub znaczną część z powodu uszkodzeń, zniszczeń.

Dlatego wnioskodawca uważa, że zakup całego wyposażenia do mieszkań przeznaczonych na wynajem powinien być uznany za bezpośredni koszt z tej działalności. Z taką interpretacją wnioskodawca spotkał się przeglądając opracowania prawników z Gazety Prawnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23

W powołanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo - skutkowego tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.

A zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają następujące warunki: zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodu, tzn. pozostają w racjonalnym związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Należy podkreślić, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.

budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością

2.

maszyny, urządzenia i środki transportu,

3.

inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22d ust. 1 ww. ustawy, podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g nie przekracza 3.500 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Trzeba przy tym pamiętać, że składniki majątku, które nie zostały uznane za środki trwałe, ale ich wartość początkowa przekracza 1.500 zł, muszą być ujęte w ewidencji wyposażenia, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Zgodnie z § 18 ust. 4 ww. rozporządzenia podatnik jest obowiązany dokonać zapisów w ewidencjach, o których mowa w § 4 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych oraz wyposażenia do używania.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż zamierza Pan rozszerzyć działalność gospodarczą o wynajem mieszkań. W tym celu będzie Pan ponosił koszty związane z przystosowaniem lokali mieszkalnych dla potrzeb najemców, a wartość jednostkowa poszczególnych przedmiotów wyposażenia nie przekroczy 3.500, 00 zł.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż pomiędzy wyposażeniem lokalu a uzyskiwanym przychodem z jego wynajmu istnieje związek przyczynowo-skutkowy, a zatem wydatki te mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych z najmu.

Zaznacza się, że jeżeli przedmiotem najmu jest mieszkanie wyposażone w meble, sprzęty AGD i RTV to dobrze by było (dla celów dowodowych), gdyby umowa najmu zawierała listę wszystkich składników wyposażenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl