Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 16 lipca 2008 r.
Izba Skarbowa w Warszawie
IP-PP2-443-681/08-2/IK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2008 r. (data wpływu 21 kwietnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku VAT z faktury dotyczącej naprawy samochodu osobowego - prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 21 kwietnia 2008 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku VAT z faktury dotyczącej naprawy samochodu osobowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca użytkuje w działalności gospodarczej samochód osobowy na podstawie umowy leasingu. Samochód jest objęty ubezpieczeniem dobrowolnym AC. Podatnik uczestniczył w kolizji, w której samochód został uszkodzony. Firma ubezpieczeniowa obciąża Wnioskodawcę podatkiem VAT wynikającym z faktury dotyczącej naprawy samochodu. Faktura została wystawiona na Podatnika firmę w styczniu 2008 r. podatnik wykonuje usługi wyłącznie opodatkowane podatkiem VAT. Faktura dotycząca naprawy samochodu wyodrębnia usługę i poszczególne części samochodowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy Wnioskodawca może odliczyć podatek VAT od faktury dotyczącej naprawy samochodu osobowego w całości, tj. od usługi naprawy i części do niej użytych.

Zdaniem Wnioskodawcy, może On odliczyć podatek VAT w całości, na podstawie art. 86 ust. 1. Podatnik uważa, że ograniczenie zawarte w art. 86 ust. 7 ogranicza podatek naliczony jedynie od czynszu (rat). Usługa naprawy samochodu - obejmująca również części nie jest związana przepisem z art. 86 ust. 7.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ustawowe uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego podlega ograniczeniom wskazanym w art. 88 cyt. ustawy. W myśl art. 88 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Zatem Podatnik podatku od towarów i usług ma prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego od nabytych towarów i usług związanych z naprawą pojazdu o podatek VAT zawarty w fakturach dostawców i wykonawców usług, gdy wydatki te mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Zgodnie z generalną zasadą, wyrażoną w treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 48 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym. Z treści powołanych powyżej przepisów wynika więc, iż ustawodawca uzależnił możliwość uznania wydatków na remont powypadkowy samochodu za koszt podatkowy od objęcia go dobrowolnym ubezpieczeniem AC.

Z przytoczonych zatem regulacji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wynika, iż decydującym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: wydatek ten musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu, oraz nie może być on wymieniony w zamkniętym katalogu negatywnym, nie uznawanym ustawowo za koszt uzyskania przychodu. Zatem jedynym kryterium wyłączającym możliwość zaliczenia wydatków związanych z remontem powypadkowym samochodu do kosztów uzyskania przychodów jest brak dobrowolnego ubezpieczenia samochodu. Realizacja powyższego prawa nie została ograniczona żadnymi dodatkowymi warunkami.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż samochód był objęty zarówno ubezpieczeniem w zakresie odpowiedzialności cywilnej jak i ubezpieczeniem dobrowolnym AC. Zatem skoro przepisy umożliwiają zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu powypadkowej naprawy samochodu objętego ubezpieczeniem dobrowolnym AC, w sytuacji opisanej przez Podatnika nie ma zastosowania ograniczenie zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Uregulowania art. 86 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług wskazują terminy w jakich podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W myśl art. 86 ust. 10 pkt 1 cyt. ustawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-4 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Zgodnie z art. 86 ust. 11 cyt. ustawy jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za następny okres rozliczeniowy. Ust. 13 art. 86 cyt. ustawy wskazuje, że jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.

Zatem w świetle powyższych uregulowań prawnych, należy uznać, iż Podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w całości, wynikającego z faktury VAT dotyczącej naprawy samochodu osobowego (usługa naprawy i części zużytych do tej naprawy) objętego ubezpieczeniem dobrowolnym, który został uszkodzony w wyniku kolizji. Wnioskodawca może zrealizować przysługujące mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w terminach wskazanych w art. 86 ustawy.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie informuje, że wskazany przez Podatnika art. 86. ust. 7 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, nie ma zastosowania w przypadku odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze dotyczącej naprawy przedmiotowego samochodu. Powyższy przepis dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 60% od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartych umów np. leasingowych, a nie dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego od wykonanej usługi naprawy samochodu.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10,09-402 Płock.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl