Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 29 kwietnia 2008 r.
Izba Skarbowa w Warszawie
IP-PP2-443-195/08-4/PW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r. (data wpływu 4 lutego 2008 r.), uzupełnionego pismem z dnia 3 marca 2008 r. (data wpływu 5 marca 2008 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług pośrednictwa finansowego i faktoringu - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 4 lutego 2008 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług pośrednictwa finansowego i faktoringu.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W związku z rozwojem działalności banku, planowane jest rozszerzenie działalności banku o świadczenie usług faktoringu na rzecz klientów. Podstawą współpracy z klientami są "Ogólne warunki umów faktoringowych". Oferta banku obejmuje świadczenie następujących usług:

1.

Usługi zarządzania wierzytelnościami polegającą na windykacji wierzytelności, zarządzaniu relacjami z kontrahentami klienta, a także na ewidencji rozrachunków z kontrahentami, a ponadto jedną lub obie (według wyboru klienta) z następujących usług:

2.

Usługi finansowej polegającej na finansowaniu wybranych wierzytelności nabytych przez Bank przed terminem wymagalności zapłaty za te wierzytelności,

3.

Usługi przejęcia ryzyka polegającej na rezygnacji przez Bank z prawa regresu w stosunku do wybranych bezspornych wierzytelności, nawet jeżeli wierzytelności te okażą się nieściągalne ze względu na sytuację finansową kontrahentów klienta.

Za świadczenie ww. usług bank pobiera od klienta wynagrodzenie. Zgodnie z "Ogólnymi warunkami umów faktoringowych" wynagrodzenie za świadczenie usług finansowych jest kalkulowane odrębnie od wynagrodzenia za świadczenie usług zarządzania wierzytelnościami oraz usługi przejęcia ryzyka. Z tytułu świadczenia usługi finansowej bank obciąża klienta odsetkami obliczonymi według stopy procentowej ustalonej indywidualnie z klientem w oparciu o dzienne salda netto konta klienta z uwzględnieniem dat rejestracji transakcji (okresu finansowania klienta). Za świadczenie usług zarządzania wierzytelnościami oraz przejęcia ryzyka bank będzie otrzymywał wynagrodzenie, na które składa się:

1.

prowizja serwisowa,

2.

opłata przygotowawcza.

Prowizja serwisowa jest kalkulowana jako ustalony indywidualnie procent od wartości nominalnej wierzytelności.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wynagrodzenie banku za świadczenie usług finansowych podlega zwolnieniu z podatku VAT jako usługi pośrednictwa finansowego natomiast wynagrodzenie banku za świadczenie usług zarządzania wierzytelnościami oraz przejęcia ryzyka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako usługi faktoringu.

Zdaniem Wnioskodawcy wynagrodzenie banku za świadczenie usług finansowych podlega zwolnieniu z podatku VAT jako usługi pośrednictwa finansowego natomiast wynagrodzenie banku za świadczenie usług zarządzania wierzytelnościami oraz przejęcia ryzyka podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 22% jako usługi faktoringu. Zdaniem Wnioskodawcy świadczenia wykonywane przez bank w ramach "Ogólnych warunków umów faktoringowych" należy traktować jako usługę złożoną. Bank jako faktor wykonuje na rzecz faktoranta (klienta) pakiet usług związanych z wierzytelnościami (tj. w szczególności usługę finansową, usługę przejęcia ryzyka, usługę zarządzania wierzytelnościami, usługę administracyjną itp.). Żadna z usług świadczonych przez bank nie ma charakteru usługi głównej. Pakiet świadczeń wykonywanych przez bank można natomiast, z uwagi na charakter i cel poszczególnych czynności, podzielić na dwie grupy: usługi finansowania, usługi związane z obsługą wierzytelności. Podział pakietu usług świadczonych przez bank zgodnie z "Ogólnymi warunkami umów faktoringowych" na usługi finansowe oraz usługi związane z wierzytelnościami wynika zarówno z ekonomicznego charakteru poszczególnych świadczeń jak również z odmiennego sposobu kalkulacji wynagrodzenia dla wyodrębnionych grup usług. Bank, dokonując przelewu środków na rzecz klienta tytułem spłaty przejętych wierzytelności przed terminem ich wymagalności świadczy na rzecz klienta usługę finansową, gdyż udostępnia klientowi środki pieniężne. Usługa świadczona przez bank w analizowanym przypadku jest, pod względem ekonomicznym, tożsama z usługą udzielenia kredytu bankowego. Wynagrodzeniem banku za świadczenie usług finansowych są otrzymywane od klienta odsetki. Należy podkreślić, iż sam sposób kalkulacji odsetek jako wynagrodzenia banku za świadczenie usług finansowania działalności klienta wskazuje na to, iż usługi finansowe są odrębnym pakietem usług nabywanym przez klienta tożsamym do usługi finansowania za pomocą kredytu bankowego. W stosunku do usług związanych z obsługą wierzytelności Wnioskodawca uważa, iż usługi te należy traktować na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług jako usługi faktoringu, tj. usługi polegające na nabywaniu wierzytelności w celu jego wyegzekwowania (ściągnięcia długu), przejęcia ryzyka niewypłacalności dłużnika (w przypadku factoringu bez regresu), zarządzania wierzytelnościami, administracji rozliczeniami z klientem, w tym obliczaniu limitów, dokonywaniu wypłat, weryfikacji danych w zakresie wierzytelności i ich windykacji. Czynności wykonywane przez bank mieszczą się w definicji usług faktoringu ukształtowanej w praktyce gospodarczej oraz w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Z orzeczenia ETS z dnia 26 czerwca 2003 r. ETS wynika, że podstawową cechą faktoringu jest uwolnienie faktoranta od konieczności egzekwowania długu, a w przypadku faktoringu właściwego także przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika oraz, że z usługą faktoringu mamy do czynienia w przypadku, gdy transakcje cesji wierzytelności są dokonywane w sposób ciągły w ramach zawartej umowy. W przytoczonym wyroku ETS podkreślił również, iż działalność gospodarcza polegająca na skupowaniu przez firmę długów, w związku z czym przejmuje ona na siebie ryzyko niewypłacalności dłużników i w zamian wystawia na swoich klientów faktury na kwotę prowizji, stanowi windykację należności i faktoring w rozumieniu art. 135 lit. d) pkt 3 VI Dyrektywy, co oznacza, iż działalność ta jest wyłączona z zakresu zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. Zgodnie z linią orzeczniczą Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przyjmuje się, że jeżeli określona usługa jest usługą złożoną z kilku usług zasadniczych, z których każda stanowi dla usługobiorcy cel sam w sobie, to w takiej sytuacji, w stosunku do każdej z takich pojedynczych usług powinny być stosowane właściwe dla tej pojedynczej usługi zasady opodatkowania VAT. Przykładowo w wyroku ETS z 25 lutego 1999 r. (sygn. C-349/96) Trybunał stwierdził, że: "każde świadczenie usług musi być zasadniczo uznawane za odrębne i niezależne i, po drugie, świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu VAT; należy określić zasadnicze cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na rzecz klienta, który jest typowym klientem, kilka odrębnych usług zasadniczych czy też jedną usługę (...) Pojedyncze świadczenie

ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jak usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę można uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej." W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, iż dla wyodrębnionych w analizowanym przypadku grup usług świadczonych przez bank, tj. usług finansowania oraz usług związanych z obsługą wierzytelności należy zastosować właściwe dla tych usług zasady opodatkowania podatkiem VAT. W odniesieniu do usług finansowania zastosowanie znajdzie zwolnienie przewidziane w poz. 3 załącznika 4 do ustawy o VAT. Zgodnie z poz. 3 załącznika 4 do ustawy o VAT zwolnione z podatku VAT są usługi pośrednictwa finansowego z wyłączeniem usług ściągania długów oraz faktoringu. Reasumując Wnioskodawca uważa, iż usługi finansowania, jako usługi tożsame z udzieleniem kredytu są zwolnione z podatku VAT, natomiast pozostałe usługi świadczone przez bank (tj. w szczególności usługi przejęcia ryzyka, zarządzania wierzytelnościami, administracyjne) jako usługi faktoringu podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 22%. Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę potwierdzają również organy podatkowe. Przykładowo Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w piśmie z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. 1471/NTR1/443-563/05/AM) stwierdził, że: " fakt, iż w przypadku wykupu wierzytelności niewymagalnych pobieranie odsetek w formie dyskonta stanowi wynagrodzenie za finansowanie faktoranta, co upodabnia faktoring w tej części do usług kredytowych, pozostaje bez znaczenia dla oceny, iż mamy do czynienia z jedną acz kompleksową usługą, określoną mianem faktoringu, w ramach której finansowanie ma charakter uboczny. Niemniej jeżeli w zawartej umowie zostało ono wyraźnie wyodrębnione, także w części dotyczącej wynagrodzenia, za możliwe uznać należy traktowanie go jako odrębnej usługi kredytowej, zwolnionej od podatku zgodnie z powołanym wyżej art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy." Podobny wniosek wyraził Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w piśmie z dnia 20 lutego 2006 (sygn. 1471/NTR1/443-582/05/AM) oraz w piśmie z dnia 14 grudnia 2005 r. (sygn. 1471/NUR1/443-475/05/AP)

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Pojęcie świadczenia, składającego się na istotę usługi, należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. Jak wskazuje art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), świadczenie może polegać na działaniu albo zaniechaniu. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem. Przy czym usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Mając na uwadze powyższy zakres pojęcia odpłatnego świadczenia usługi w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, stwierdzić należy, iż mieszczą się w nim działania polegające na nabyciu wierzytelności, uwalniające ich zbywcę od operacji windykacji długu oraz od ryzyka jego niespłacenia, w zamian za określone wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług usługi pośrednictwa finansowego, co do zasady, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w podatku od towarów i usług w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy (sekcja J ex 65-67). Jednakże należy mieć na uwadze, że przy symbolu PKWiU przedmiotowych "usług pośrednictwa finansowego znajduje się oznaczenie "ex". Oznaczenie "ex" uprawnia do stosowania zwolnień w zakresie ściśle określonym w ustawie, z wyłączeniem usług wymienionych w punktach 1-9 poz. 3 tego załącznika. W katalogu usług, w odniesieniu do których nie stosuje się zwolnienia od podatku wymieniono między innymi usługi ściągania długów oraz faktoringu, przy czym nie wskazano symbolu PKWiU identyfikującego usługi zawierające się w tej kategorii.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wyłączenie z ustawowego zwolnienia od podatku od towarów i usług transakcji odzyskiwania długów i faktoringu zawierał art. 13B lit. d) pkt 3 VI Dyrektywy 77/388/EWG Rady Unii Europejskiej z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (Dz. U. UE L z dnia 13 czerwca 1977 r.). Również przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/19), która zastąpiła VI Dyrektywę, w art. 135 ust. 1 lit. d) zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych nie zawierają definicji faktoringu. W doktrynie prawa cywilnego przez umowę faktoringu rozumie się umowę, przy pomocy której faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora, a także świadczyć na jego rzecz dodatkowe czynności, takie jak np. sprawdzanie wypłacalności dłużnika, bieżące zarządzanie wierzytelnością, windykację i monitoring należności. Mając na uwadze, iż opodatkowanie podatkiem od towarów i usług stanowi część wspólnotowego systemu opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, ze względu na brak definicji "faktoringu" w ustawodawstwie polskim, zasadnym jest posiłkowanie się w tym zakresie przepisami wspólnotowymi i orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Prawidłowość sposobu definiowania usługi faktoringu przez pryzmat prawa wspólnotowego potwierdza orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01, Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że działalność ekonomiczna, w ramach której podmiot gospodarczy nabywa długi, ponosząc ryzyko zwłoki, i który w zamian pobiera od swych klientów prowizję (prawdziwy faktoring), stanowi odzyskiwanie długów i faktoring w znaczeniu art. 13B lit. d) pkt 3 zdanie ostatnie szóstej dyrektywy (77/388) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych i dlatego jest wyłączony ze zwolnienia ustanowionego tym przepisem. Według Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, zasadniczym celem faktoringu jest odzyskanie długów, które strona trzecia ma wobec faktoranta. Dlatego faktoring uznaje się za stanowiący jedynie wariant bardziej ogólnego pojęcia odzyskiwania długów, niezależnie od sposobu jego przeprowadzania. Faktor świadczy usługę klientowi polegającą zasadniczo na uwolnieniu go od przeprowadzanej operacji odzyskiwania długów i od ryzyka niespłacenia długów, a w zamian za tę otrzymaną usługę klient winien jest faktorowi zapłatę odpowiadającą różnicy między wartością nominalną długów, które przeniósł na faktora, a kwotą którą faktor płaci mu za przejęte długi. W świetle powyższego, podmiot gospodarczy, który nabywa wierzytelności w celu jej windykacji (odzyskania długu), ponosząc ryzyko niewypłacalności oraz zwłoki dłużnika i który w zamian pobiera prowizję (wynagrodzenie) świadczy usługę faktoringu (tzw. prawdziwy faktoring lub faktoring właściwy). Świadczona przez faktora usługa polega wtedy zasadniczo na uwolnieniu swego klienta od przeprowadzenia operacji odzyskiwania długów i od ryzyka ich niespłacenia. W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktoring na gruncie ustawy winien być traktowany analogicznie jak cesja wierzytelności.

W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę interpretacje treści przepisu artykułu 2 ust. 1 VI Dyrektywy (obecnie art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej), zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT (wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96). Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej (...). Zatem w przedstawionym przez Podatnika zdarzeniu przyszłym, uznać należy, że świadczy on jedną niepodzielną usługę faktoringu, mającą na celu odzyskanie długów, które podmiot trzeci (dłużnik) ma wobec faktoranta, a nie jak wskazuje Podatnik dwie odmienne rodzajowo grupy usług: o charakterze kredytowym (usługi finansowania) oraz o charakterze administracyjnym (usługi związane z obsługą wierzytelności). Zapewnienie finansowania (pozyskania kapitału) faktorantowi należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do zasadniczej usługi faktoringu, ponieważ nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest częścią składową usługi zasadniczej. W przeciwnym wypadku, gdyby zasadniczym celem klienta Podatnika było pozyskanie kapitału, zostałaby zawarta umowa kredytu, pożyczki lub inna podobna umowa z zabezpieczeniem spłaty kredytu lub pożyczki w postaci cesji wierzytelności.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W przypadku usług factoringu za świadczenie należne faktorowi, stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należy więc uznać zarówno kwotę odsetek, jak również kwotę otrzymanego wynagrodzenia prowizyjnego pomniejszone o kwotę podatku należnego. Określona we wskazany wyżej sposób kwota należna od faktoranta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - wynosi 22%. Dodatkowo, mając na uwadze orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 21 maja 2002 r., sygn. akt III RN66/01), należy stwierdzić, że "podział jednorodnej, kompleksowej usługi na dwa odrębne rodzaje jest podziałem sztucznym i nie może stanowić podstawy do podziału kwoty należnej za tę usługę na dwie części, z czego każda jest objęta inną stawką VAT".

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl