Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 10 listopada 2008 r.
Izba Skarbowa w Katowicach
IBPP2/443-778/08/BM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko M., przedstawione we wniosku z dnia 19 sierpnia 2008 r. (data wpływu 22 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży mieszkania wraz z komórkami lokatorskimi, garażami, miejscami postojowymi, udziałami we współwłasności wielostanowiskowego wyodrębnionego parkingu, a także współudziałami w pomieszczeniach, takich jak sauna, siłownia, pralnia - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 22 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży mieszkania wraz z komórkami lokatorskimi, garażami, miejscami postojowymi, udziałami we współwłasności wielostanowiskowego wyodrębnionego parkingu, a także współudziałami w pomieszczeniach, takich jak sauna, siłownia, pralnia.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca sprzedaje lokale mieszkalne. Wraz z mieszkaniami sprzedaje następujące pomieszczenia: komórki lokatorskie jako pomieszczenia przynależne, garaże jako pomieszczenia przynależne, garaże jako odrębne lokale, udziały we współwłasności wielostanowiskowego wyodrębnionego parkingu, udziały we współwłasności wielostanowiskowego parkingu stanowiącego część wspólną nieruchomości, udziały we współwłasności pomieszczeń typu sauna, siłownia, pralnia, będące lokalami wyodrębnionymi bądź stanowiące część nieruchomości wspólnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jaką stawką podatku od towarów i usług należy opodatkować sprzedaż wyżej wskazanych nieruchomości.

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedawane wraz z lokalami mieszkalnymi pomieszczenia, jako części składowe tych lokali, podlegają opodatkowaniu stawką VAT właściwą dla lokalu mieszkalnego, czyli stawką 7%. Z kolei pomieszczenia będące odrębnymi lokalami i mogące stanowić przedmiot oddzielnego obrotu podlegają opodatkowaniu stawką 22%.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, zwanej dalej ustawą o VAT, stawkę podatku 7% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W myśl ust. 12a powołanego przepisu przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale niemieszkalne sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania związanych z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Ponadto zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy o VAT do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się:

1.

budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m 2;

2.

lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m 2.

Z kolei przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Należy wskazać, iż prawo podatkowe nie definiuje pojęcia lokal mieszkalny, dlatego też konieczne jest odwołanie się do definicji "samodzielnego lokalu mieszkalnego" sformułowanej w ustawie o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). W rozumieniu tej ustawy lokal mieszkalny jest to wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynków izba lub zespół izb przeznaczonych na pobyt ludzi, wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służącymi zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych (art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali).

Z kolei w myśl art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Z cytowanego przepisu wynika, iż garaż, piwnica, miejsce parkingowe lub inne pomieszczenie przeznaczone do wspólnego użytku mieszkańców, nawet jeśli bezpośrednio do niego nie przylegają lub są położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, mogą stanowić część składową lokalu mieszkalnego.W przedstawionym stanie faktycznym Podatnik sprzedaje mieszkania wraz z przyporządkowanymi do nich komórkami lokatorskimi, garażami, miejscami postojowymi, a także współudziały w pomieszczeniach mających zaspakajać potrzeby mieszkaniowe nabywców, jak sauna, siłownia, pralnia. Sprzedawane wraz z lokalami mieszkalnymi wymienione pomieszczenia, niestanowiące odrębnych lokali, należy uznać za przynależne do nich części składowe. Wszystkie te pomieszczenia pełnią bowiem podobne funkcje pomocnicze służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych związanych z użytkowaniem konkretnego lokalu. Ponadto, zgodnie z przytoczoną definicją zawartą w ustawie o własności lokali, częścią składową lokalu mieszkalnego mogą być pomieszczenia, choćby do niego bezpośrednio nie przylegały, jak również pomieszczenia położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem.Zatem za część składową należy uznać również pomieszczenia nieznajdujące się w tym samym budynku co lokal mieszkalny, ale w granicach nieruchomości gruntowej, jeżeli pełnią one funkcje pomocnicze i służą zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, np. miejsce parkingowe położone obok budynku.

Ponadto w świetle przepisów prawa cywilnego sprzedaż pomieszczeń przynależnych stanowiących części składowe lokali mieszkalnych nie może być przedmiotem samodzielnego obrotu. Zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego (k.c.) częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Jednakże, według art. 50 k.c. za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością. Przykładem takiego prawa jest między innymi udział właściciela lokalu we współwłasności nieruchomości wspólnej w wypadku odrębnej własności lokali (S. Dmowski, S. Pudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego. Warszawa 2007 r.). Część składowa nieruchomości nie może być przedmiotem samodzielnego obrotu, podlega bowiem przeniesieniu wraz z przeniesieniem prawa głównego jakim jest prawo własności lokalu mieszkalnego. Mamy tu do czynienia z jednym przedmiotem umowy, którą stanowi lokal mieszkalny wraz z częściami składowymi. W tym miejscu Wnioskodawca wskazał, za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2007 r. sygn. III SA/Wa 1052/07, iż "nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży." Wnioskodawca wskazał, iż w opisanej sytuacji przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkaniowego jest przede wszystkim prawo do korzystania z komórki lokatorskiej, pomieszczeń typu sauna, siłownia pralnia, czy też z miejsca parkingowego albo garażu. Prawa te są co do zasady integralnie związane z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego. W sytuacji zatem, gdy przedmiotowe lokale jako pomieszczenia przynależne są sprzedawane razem z lokalem mieszkalnym, nie można traktować ich jako oddzielne przedmioty umowy sprzedaży i stosować w stosunku do nich różnych stawek podatku. Możliwość taka występuje jedynie w sytuacji, gdy sprzedawane pomieszczenia będą stanowić odrębne lokale, które mogą być oddzielnie przedmiotem obrotu.

Tym samym stawka podatku w wysokości 22% powinna być stosowana jedynie w przypadku sprzedaży przez Wnioskodawcę wskazanych w stanie faktycznym pomieszczeń posiadających status odrębnych lokali, a więc niebędących pomieszczeniami przynależnymi.Mając na uwadze powyższe rozważania, Wnioskodawca stwierdził, iż sprzedaż przez Podatnika lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniami niebędącymi odrębnymi lokalami, lecz przynależnymi do mieszkania, stanowi sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z częściami składowymi, a tym samym powinna być opodatkowana jednolitą stawką 7%. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż podobne stanowisko zostało wyrażone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Radomiu w postanowieniu z dnia 21 września 2007 r. (sygn. 1473/WVO/443-74/2007/AN) oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2007 r. (sygn. PP II 443/1/549/15758/06). Identyczny pogląd został również zaprezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. FSK 2480/04 oraz 1 PSK 103/05.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług jest m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez odpłatną dostawę - w myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy - rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towar należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy). Co do zasady stawka podatku VAT, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, wynosi 22%. Jednakże ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi. W myśl art. 2 pkt 2 ww. ustawy przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: 111- Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112-Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113-Budynki zbiorowego zamieszkania - wyłącznie: budynki kościołów i innych związków wyznaniowych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, dodanym od dnia 1 stycznia 2008 r. na podstawie ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 192, poz. 1382), stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Obiektami budownictwa mieszkaniowego, według definicji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2008 r. są budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 (art. 2 pkt 12 ustawy o VAT). Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, w myśl art. 41 ust. 12a ustawy o VAT rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, w wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Ust. 12b artykułu 41 ustawy stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się:

1.

budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m 2;

2.

lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m 2.

Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 249, poz. 1861 z późn. zm.) w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) dodano ust. 1a pkt 2 w którym dokonano rozszerzenia zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 7% do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy. Z unormowań zawartych w przytoczonych przepisach wynika zatem, iż 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem.

Z uwagi na fakt, iż przepisy prawa podatkowego (ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej) nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego ani lokalu użytkowego, należy odnieść się do definicji zawartych w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2 ww. ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto ust. 4 powołanego wyżej artykułu stanowi, iż do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakim obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału. Według art. 3 ust. 1 powyższej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Jednakże stosownie do ust. 2 ww. artykułu nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli.

Definiując pojęcie prawne "samodzielnego lokalu mieszkalnego", ustawodawca czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy dwoma pojęciami normatywnymi:

* po pierwsze - pojęciem pomieszczenia pomocniczego, czyli takiego pomieszczenia, które wraz z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w danym wypadku chodzi więc wyraźnie o taki funkcjonalny związek tych pomieszczeń z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, który polega na wykorzystywaniu całej tej przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkalnych potrzeb ludzi; oraz

* po drugie - pojęciem pomieszczenia przynależnego, które w sensie prawnym stanowi wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym nie jest przestrzenią przeznaczoną dla bezpośredniego zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, lecz służyć ma zaspokojeniu innych potrzeb tych osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego.

Jednocześnie Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) określił, że lokalem użytkowym jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, niebędących mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym, natomiast pomieszczeniem gospodarczym w budynku jest pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku oraz przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, a także opału lub odpadów stałych.

Ponadto zgodnie z objaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Przedstawiona analiza przepisów prawnych prowadzi do wniosku, iż 7% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali służących zaspokajaniu właśnie "mieszkaniowych" potrzeb społeczeństwa. Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma więc zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkalnych. Nie jest nią również objęte, stanowiące część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego, prawo do użytkowania pomieszczeń typu sauna, siłownia, pralnia, które w świetle ww. przepisów nie sposób zaliczyć do tzw. pomieszczeń pomocniczych do lokalu mieszkalnego, lecz należy je traktować jako prawo przynależne do tego lokalu. Trzeba też podkreślić, iż obniżone stawki mają charakter wyjątkowy i winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Wyłączenie sprzedaży lokali użytkowych spod działania przepisu art. 41 ust. 12 ww. ustawy, w powiązaniu z ust. 12a-12c tego artykułu oraz zapisu § 5 ust. 1a ww. rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wskazuje, że intencją ustawodawcy było objęcie preferencyjną stawką wyłącznie tych obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, które spełniają funkcje mieszkaniowe.

Ponadto należy zauważyć, iż pojedyncze miejsce postojowe, jako wyodrębniona jedynie liniami część większego pomieszczenia, nie może stanowić samo w sobie pomieszczenia przynależnego, o którym mowa powyżej. Pomieszczeniem tym jest hala garażowa, jako całe pomieszczenie, w którym znajdują się poszczególne miejsca postojowe. Jedno miejsce postojowe stanowi więc ułamkową część pomieszczenia przynależnego. Biorąc pod uwagę fakt, iż sprzedaż pomieszczenia przynależnego, służącego funkcjom innym niż mieszkaniowe podlega wyłączeniu z opodatkowania stawką 7%, to sprzedaż jego części ułamkowej również podlega temu wyłączeniu, a w efekcie podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22%. Bez znaczenia przy tym jest fakt, iż sprzedaż przedmiotowego miejsca postojowego w garażu podziemnym stanowi jeden z elementów przedmiotu umowy, który ma charakter kompleksowy. Natomiast komórki lokatorskie (piwnice), które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, gdyż stanowią pomieszczenie gospodarcze lokalu mieszkalnego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, dla przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu.

Mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku oraz treść powołanych przepisów, sprzedaż wraz z lokalem mieszkalnym garażu bądź miejsca postojowego, udziału we współwłasności wielostanowiskowego parkingu, oraz udziały we współwłasności pomieszczeń typu sauna, siłownia, pralnia podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż lokalu mieszkalnego mieszczącego się w definicji budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wraz z przynależną komórką lokatorską (piwnicą) - 7% stawką tego podatku.Odnośnie wskazanych we wniosku postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w Radomiu oraz we Wrocławiu oraz orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wyjaśnić, iż interpretacje organów podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika, natomiast powołane wyroki są rozstrzygnięciami w konkretnej sprawie osadzonymi w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się zawęża. Interpretacje te a także wyroki nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa. Zatem tut. organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnej nie ma obowiązku kierować się stanowiskiem w nich wyrażonym.

Tym samym oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy należało uznać je za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl