Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 15 września 2008 r.
Izba Skarbowa w Katowicach
IBPP2/443-563/08/EJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. S., przedstawione we wniosku z dnia 4 czerwca 2008 r. (data wpływu 18 czerwca 2008 r.), uzupełnionym pismem z dnia 4 sierpnia 2008 r. (data wpływu 11 sierpnia 2008 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania zużywanych przez pracowników towarów jak i prawa do odliczenia podatku, naliczonego przy zakupie tych towarów - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania zużywanych przez pracowników towarów jak i prawa do odliczenia podatku, naliczonego przy zakupie tych towarów. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 4 sierpnia 2008 r. (data wpływu 11 sierpnia 2008 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 24 lipca 2008 r. znak: IBPP2/443-563/08/EJ.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zatrudnia pracowników. Ponosi koszty związane z zakupem wody, kawy, herbaty i innych napojów (soki, mleko). Kupuje ponadto śmietankę do kawy, cukier, ciasteczka itp. Wszystkie zakupione produkty nieodpłatnie udostępnia w wyznaczonym i ogólnodostępnym miejscu w siedzibie firmy. Pracownicy korzystają z zakupionych towarów w godzinach swojej pracy na zasadzie dobrowolności.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca ma prawo odliczyć VAT naliczony przy nabyciu produktów dla pracowników i czy ma obowiązek naliczenia VAT należnego.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem produktów spożywczych wydawanych na potrzeby pracowników. Wydatki na zakup tych produktów stanowią jej zdaniem koszt uzyskania przychodu i nie zostały wymienione w katalogu wydatków nieuprawniających do odliczenia podatku. Zakup artykułów spożywczych pozostaje w związku z bieżącą działalnością podobnie jak zakup materiałów biurowych, środków czystości itp. Ponieważ działalność Spółki jest opodatkowana podatkiem VAT (usługi transportowe) istnieje zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego pozostającego w związku z tą działalnością. Zdaniem Wnioskodawcy przekazanie artykułów spożywczych pracownikom nie wymaga naliczania podatku należnego od takiego przekazania. Nie mamy tutaj bowiem do czynienia z nieodpłatnym przekazaniem towarów na cele osobiste pracowników, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Artykuły spożywcze zakupione przez Spółkę przeznaczone są do spożycia wyłącznie na terenie zakładu pracy w godzinach pracy. Udostępnienie pracownikom produktów spożywczych ma na celu podniesienie komfortu pracy i zwiększenie efektywności jej wykonywania. Ponieważ następuje ono w związku z wypełnianiem obowiązków służbowych trudno uznać, że stanowi świadczenie na cele osobiste, podobnie jak nie stanowi go np. wydanie pracownikom materiałów biurowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów - w myśl art. 7 ust. 1 ustawy - rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1.

przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2.

wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Zgodnie z art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych. Przepisy wykonawcze regulujące powyższy obowiązek to:

* rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 1996 r. Nr 60, poz. 279),

* rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 169, poz. 1650).

Pierwsze z wymienionych rozporządzeń dotyczy obowiązków pracodawcy względem pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnie uciążliwych. Natomiast drugie z zacytowanych rozporządzeń stanowi o obowiązku pracodawcy dostarczania wszystkim pracownikom wody zdatnej do picia lub innych napojów. Powołane przepisy nie precyzują jakiego rodzaju mają to być napoje, zatem można uznać, że ustawodawca pozostawił to w gestii pracodawcy, pod warunkiem, iż woda i napoje będą dostępne w ilościach zaspakajających potrzeby pracownika w ciągu całej zmiany roboczej.Zasadą zatem jest, iż wydawanie napojów pracownikom przez pracodawcę w ramach wypełnienia obowiązków nałożonych cyt. wyżej przepisami nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.W każdej innej sytuacji pracodawca wydając artykuły spożywcze - z uwagi na treść art. 7 ust. 2 ustawy o VAT - jest zobowiązany opodatkować podatkiem od towarów i usług wartość tych towarów, pod warunkiem, że przysługiwało mu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od tych czynności w całości lub w części.Analizując sprawę tylko pod kątem związku wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności z prowadzonym przedsiębiorstwem, poczęstunek pracowników (jako podmiotów wymienionych w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT) rodzi w skutkach obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług zużywanych towarów.Należy jednak podkreślić, iż innym, nie mniej istotnym elementem mającym wpływ na obowiązek opodatkowania przez Wnioskodawcę przekazanych lub zużywanych towarów (art. spożywczych) jest zagadnienie dotyczące prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.Jednakże stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Stosownie zaś do art. 88 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT przepis ust. 1 pkt 2 nie dotyczy wydatków związanych z dostawą towarów oraz świadczeniem usług w przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, jeżeli czynności te zostały opodatkowane.Wnioskodawca stwierdził, iż zakup art. spożywczych pozostaje w związku z bieżącą działalnością, a wydatki na zakup tych produktów stanowią, zdaniem Spółki, koszt uzyskania przychodu.Sprawa kosztów uzyskania przychodów została rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 12 września 2008 r. znak: IPB3/423-505/08/JS.W ww. interpretacji wskazano, że w sytuacji gdy pracodawca, ponosząc wydatki na rzecz pracownika, realizuje ciążący na nim ustawowy obowiązek zapewnienia pracownikom napojów, wydatki takie będą stanowiły koszt uzyskania przychodów. Z kolei wydatki na zakup artykułów spożywczych dla pracowników, do których ponoszenia pracodawca nie jest zobowiązany, mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu, pod warunkiem, że pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskiwanymi przychodami.

Jeżeli więc zakup napojów jest realizowany na podstawie ciążącego na pracodawcy obowiązku zapewnienia pracownikom napojów i wydatki na ich zakup stanowią koszt uzyskania przychodu Spółki, tym samym w świetle wyżej powołanych przepisów ustawy o VAT Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek, naliczony przy zakupie tych towarów.Natomiast, o ile wydatki na zakup art. spożywczych dla pracowników, do których ponoszenia Wnioskodawca nie jest zobowiązany, mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu, wówczas przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego przy ich zakupie. W związku z powyższym, mając na względzie przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT Wnioskodawca jest obowiązany opodatkować podatkiem VAT czynności przekazania pracownikom art. spożywczych.Należy nadmienić, iż w przypadku towarów, których przekazanie zostanie opodatkowane na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy, warunek dotyczący konieczności zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu nie musi być spełniony (art. 88 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT).

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl