IBPBI/2/423-1039/09/SD

Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo z dnia 7 grudnia 2009 r. Izba Skarbowa w Katowicach IBPBI/2/423-1039/09/SD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2009 r. (data wpływu do tut. BKIP 7 września 2009 r.), uzupełnionym w dniu 2 listopada 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na dzierżawę gruntów (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1) - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2009 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na dzierżawę gruntów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 28 października 2009 r. znak: IBPBI/2/423-1039/09/SD wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano w dniu 2 listopada 2009 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wydobycia i przetwórstwa kamienia wapiennego oraz produkcji mączki wapiennej na potrzeby przemysłu i rolnictwa.

Spółka dla zapewnienia zasobów surowca do produkcji oraz dla sprawnego przemieszczania surowca z kopalni na produkcję podejmuje szereg działań mających na celu pozyskanie gruntów dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Są to grunty, pod którymi zgodnie z przeprowadzanymi ekspertyzami znajdują się pokłady surowca, który może być wykorzystywany przez Spółką w produkcji oraz grunty przeznaczone pod budowę drogi z kopalni do zakładu produkcyjnego.

Dnia 30 kwietnia 2008 r. Spółka zawarła ze Spółką Z w formie aktu notarialnego umowę dzierżawy części działki o powierzchni 1,40ha, stanowiącej nieruchomość rolną. Zgodnie z treścią aktu notarialnego nieruchomość wykorzystywana będzie przez Spółkę zgodnie z przedmiotem działalności Spółki, w tym na budowę drogi technologicznej do przewozu kamienia z kopalni na teren zakładu produkcyjnego Spółki. Umowa dzierżawy została zawarta na 50 lat, jednakże przewidziano możliwość jej rozwiązania w sytuacji gdyby Spółka nie zawarła umów kupna lub dzierżawy dwóch innych działek, stanowiących integralną całość pod planowaną inwestycję w postaci drogi technologicznej.

Czynsz dzierżawny został określony w wysokości 2.660 PLN brutto rocznie przez cały okres obowiązywania umowy. Spółka ponosi koszt podatku lokalnego od wydzierżawionej nieruchomości za okres dzierżawy.

W dniu 28 maja 2008 r. Spółka uiściła na rzecz Wydzierżawiającego, na podstawie faktury VAT, czynsz dzierżawny za 2008 rok w wysokości 2.660 PLN.

Czynsz dzierżawny za 2009 r. został uiszczony w dniu 17 lutego 2009 r. na podstawie faktury VAT.

Prace koncepcyjne związane z budową drogi technologicznej zostały zainicjowane w roku 2007. W 2008 r. Spółka przeprowadziła prace związane z budową drogi technologicznej z kopalni do zakładu produkcyjnego. W tym samym roku prace związane z realizacją tej inwestycji zostały zakończone i droga została przyjęta na stan środków trwałych w dniu 31 grudnia 2008 r.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy Spółka ma prawo zaliczyć wydatki ponoszone na dzierżawę gruntów, na których wybudowana została droga technologiczna do kosztów uzyskania przychodów w momencie poniesienia wydatku tj. odpowiednio w 2008 r. (w trakcie trwania budowy drogi technologicznej) i w latach kolejnych (kiedy droga znajduje się na stanie środków trwałych)... (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1)

Zdaniem Spółki, wydatek na czynsz dzierżawny poniesiony w roku 2008, a więc w okresie realizacji inwestycji pn. droga na kopalnię nie wpływa w żaden sposób na wartość inwestycji, jest ponoszony bez względu na to, czy inwestycja jest realizowana, jest określony w stałej wysokości na okres kolejnych 50 lat, dlatego też Spółka uważa, że wydatek na czynsz dzierżawny, poniesiony zarówno w okresie realizacji inwestycji jak i po zakończeniu inwestycji i przyjęciu środka trwałego w postaci drogi na stan środków trwałych, powinien być kosztem uzyskania przychodów bezpośrednio w dacie poniesienia wydatku.

Na poparcie swojego stanowiska, wskazała interpretacje organów podatkowych:

* interpretację indywidualną z dnia 23 kwietnia 2009 r., znak ITPB3/423-74/09/DK, Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy,

* interpretację indywidualną z dnia 22 stycznia 2009 r., znak IPPB5/423-160/08-2/IŚ, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm., dalej ustawa o p.d.o.p.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Stosownie do przepisów art. 15 ust. 4d tej ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Artykuł 15 ust. 4e ustawy o p.d.o.p. stanowi, iż za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Zgodnie z art. 16g ust. 7 ustawy o p.d.o.p., wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się stosując odpowiednio ust. 3-5.

Natomiast w myśl art. 16g ust. 4 ustawy o p.d.o.p., za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

W świetle powyższych przepisów oraz w oparciu o przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, iż wydatki ponoszone na dzierżawę gruntów (czynsz dzierżawny) nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego, bowiem nie mieszczą się w katalogu wydatków stanowiących koszt jego wytworzenia (art. 16g ust. 4 ustawy o p.d.o.p.).

Ponoszone wydatki są należne właścicielowi nieruchomości i wynikają z zawartej umowy dzierżawy, są kosztem jaki Spółka musi ponieść by prowadzić swoją działalność.

Przedmiotowe wydatki stanowią koszty pośrednie i winny być rozpatrywane jako koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, wynikających z art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

Reasumując, wydatki ponoszone przez Spółkę na dzierżawę gruntów, mają charakter kosztów pośrednich, a zatem są potrącane w dacie ich poniesienia (art. 15 ust. 4d ustawy o p.d.o.p.).

Stanowisko Spółki należy uznać zatem za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie informuje się, iż wydając niniejszą interpretację nie wzięto pod uwagę powołanych przez Wnioskodawcę pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, potwierdzających, jego zdaniem, prezentowane przez niego stanowisko. Interpretacje te nie stanowią bowiem źródła prawa i zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podatników.

Nadmienia się, iż w sprawie będącej przedmiotem pytań oznaczonych we wniosku Nr 2 i 3 wydano odrębne interpretacje indywidualne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl