Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo
z dnia 30 października 2008 r.
Izba Skarbowa w Katowicach
IBPB2/415-1329/08/MK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana J.R., przedstawione we wniosku z dnia 28 lipca 2008 r. (data wpływu do tut. Biura - 30 lipca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wynajęcia spółce cywilnej lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z mieszkaniami na wynajem - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2008 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wynajęcia spółce cywilnej lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z mieszkaniami na wynajem.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca zamierza wynająć spółce cywilnej, utworzonej ze swoim pełnoletnim dzieckiem będącym na własnym utrzymaniu, nieruchomości mieszkaniowe, których jest właścicielem, wybudowane z wykorzystaniem ulgi mieszkaniowej z tytułu budowy mieszkań na wynajem, oddanych do użytkowania w 2001 r. Spółka ta będzie podnajmowała wyżej wymienione mieszkania na cele mieszkalne fizycznym osobom trzecim, prowadząc działalność gospodarczą, w zakresie której będzie między innymi wynajem lokali mieszkalnych i usługowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wynajmując wyżej wymienione lokale mieszkalne spółce opisanej powyżej wnioskodawca nie utraci ulgi mieszkaniowej, z której korzystał finansując budowę nieruchomości mieszkalnej.

Wnioskodawca uważa, że wynajęcie lokali mieszkalnych spółce nie zmienia przeznaczenia tych lokali, gdyż nadal są przeznaczone dla potrzeb mieszkalnych ludności i nie zaspakajają potrzeb mieszkalnych jego dziecka, z którym utworzy spółkę.

Zgodnie z art. 26 ust. 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2001 r. jest numeratywnie w trzech punktach podane w jakich przypadkach podatnik traci prawo do ulgi z tytułu budowy mieszkań na wynajem.

Według wnioskodawcy żaden z wyżej wymienionych punktów nie zostanie naruszony przy wynajęciu przez niego na cele mieszkalne spółce wyżej opisanej mieszkań wynajmowanych dalej przez spółkę osobom fizycznym w ramach jej działalności gospodarczej.

W związku z czym w wyżej opisanej sytuacji nie utraci ulgi z tytułu budowy nieruchomości na wynajem.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2001 r., podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-7 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem, oraz wydatków na zakup działki pod budowę tego budynku. Za lokale przeznaczone na wynajem nie uważa się lokali mieszkalnych wynajętych osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Przesłanki utraty nabytego prawa do ww. ulgi określał przepis zawarty w art. 26 ust. 10 ww. ustawy, który stanowił, iż jeżeli przed upływem dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń na podstawie ust. 1 pkt 8:

1.

nastąpiło zbycie budynku, lokalu mieszkalnego, udziału we współwłasności lub

2.

wynajęto budynek albo lokal mieszkalny osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, lub

3.

dokonano zmiany przeznaczenia budynku lub lokalu z mieszkalnego na użytkowy albo przeznaczono budynek lub lokal mieszkalny na potrzeby właściciela lub współwłaściciela

- podatnik jest obowiązany wykazać w zeznaniu i doliczyć do dochodów roku podatkowego, w którym zaistniały te okoliczności, uprzednio odliczone kwoty w części przypadającej na ten budynek lub lokal. Kwoty doliczone do dochodu zwiększa się o 10% za każdy rok kalendarzowy brakujący do upływu okresu, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym.

Przy obliczaniu liczby lat brakujących do upływu okresu dziesięcioletniego wlicza się rok, w którym nastąpiły zdarzenia wymienione w ust. 10 pkt 1-3 (art. 26 ust. 11 ww. ustawy).

W razie wystąpienia zdarzeń, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, przed otrzymaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, z którymi były związane odliczenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć dochód o kwotę odliczoną od dochodu w części przypadającej na budynek lub lokale (art. 26 ust. 12 ww. ustawy).

Ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 104, poz. 1104 z późn. zm.) uchylono przepisy uprawniające do ulgi określonej w przepisie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. polegającej na odliczaniu od dochodu wydatków ponoszonych m.in. na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem. Skreśleniu uległy także przepisy wiążące się z tą ulgą, tj. między innymi art. 26 ust. 2-4 oraz 8-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 7 ust. 14 ww. ustawy zmieniającej z dnia 9 listopada 2000 r. podatnicy, którzy korzystali z odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w latach 1997-2000 i przed upływem dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym:

1.

nastąpiło zbycie budynku, lokalu mieszkalnego, udziału we współwłasności, lub

2.

wynajęto budynek albo lokal mieszkalny osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, lub

3.

dokonano zmiany przeznaczenia budynku lub lokalu mieszkalnego na użytkowy albo przeznaczono budynek lub lokal mieszkalny na potrzeby właściciela lub współwłaściciela lub

4.

zbyto działkę lub prawo wieczystego użytkowania gruntu pod budowę tego budynku

- są obowiązani doliczyć do dochodów roku podatkowego, w którym nastąpiły te okoliczności, uprzednio odliczone kwoty.

Z przepisu art. 7 ust. 14a ww. ustawy wynika, iż dziesięcioletni okres, o którym mowa w ust. 14:

1.

w pkt 1-3 liczy się od końca roku podatkowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń,

2.

w pkt 4 - liczy się od końca roku podatkowego, w którym nabyto działkę lub prawo wieczystego użytkowania gruntu pod budowę tego budynku.

Ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż wnioskodawca korzystał z ulgi podatkowej z tytułu budowy własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem. Oddanie do użytku mieszkań na wynajem nastąpiło w 2001 r. Zamierza mieszkania te wynająć spółce cywilnej utworzonej ze swoim pełnoletnim dzieckiem, natomiast spółka mieszkania podnajmować będzie na cele mieszkalne fizycznym osobom trzecim.

Należy zauważyć, iż spółka cywilna jest osobową spółką prawa cywilnego.

Podmiotem praw i obowiązków spółki cywilnej są poszczególni wspólnicy, czyli wnioskodawca i jego pełnoletnie dziecko.

Zatem wynajęcie lokali mieszkalnych wybudowanych przez wnioskodawcę na wynajem spółce cywilnej, której wspólnikami jest wnioskodawca i jego pełnoletnie dziecko, jest jednocześnie wynajęciem tych lokali pełnoletniemu dziecku, które zaliczane jest do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 z późn. zm.) do grupy I zalicza się - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Z tego też względu, wynajęcie przedmiotowych lokali mieszkalnych spółce cywilnej, której wspólnikami są wnioskodawca i jego pełnoletnie dziecko, będzie skutkowało w efekcie zastosowaniem uregulowań zawartych w wyżej powołanym art. 7 ust. 14 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Bez znaczenia jest tutaj twierdzenie, że wynajmowane spółce lokale mieszkalne nie będą zaspokajały potrzeb mieszkaniowych pełnoletniego dziecka.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy, że wynajęcie lokali mieszkalnych spółce cywilnej, której wspólnikami jest wnioskodawca i jego pełnoletnie dziecko nie spowoduje utraty ulgi z tytułu budowy nieruchomości pod wynajem jest nieprawidłowe.

Zaznaczyć przy tym należy, iż podnajem przez ww. spółkę cywilną lokali mieszkalnych budowanych na wynajem osobom trzecim na cele mieszkalne nie spowoduje zmiany charakteru tych lokali. Lokale te nadal będą lokalami mieszkalnymi. Jednak fakt ten nie może mieć wpływu na uznanie przez organ podatkowy stanowiska wnioskodawcy jako prawidłowego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl