DI/200000/43/554/2024 - Ustalanie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne.

Pisma urzędowe
Status:  Nieoceniane

Pismo z dnia 19 czerwca 2024 r. Centrala Zakładu Ubezpieczeń Społecznych DI/200000/43/554/2024 Ustalanie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne.

Na podstawie art. 34 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) w związku z art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Zakład) uznaje stanowisko Przedsiębiorcy: (...) Sp. z o.o. (dalej: Przedsiębiorca) przedstawione we wniosku złożonym w dniu 5 czerwca 2024 r. za:

1.

prawidłowe w przedmiocie obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne od dodatków wypłaconych pracownikowi delegowanemu do częściowej pracy w Danii (dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności, dodatek wyrównujący, dodatek na dojazdy do pracy),

2.

odmawia wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej wskazania czy wypłacane pracownikowi bonusy powinny wchodzić do podstawy wynagrodzenia chorobowego/zasiłku chorobowego.

UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu 5 czerwca 2024 r., uzupełnionym w dniu 17 czerwca 2024 r. Przedsiębiorca wystąpił do Zakładu o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy - Prawo przedsiębiorców.

Opis stanu faktycznego Przedsiębiorcy:

Przedsiębiorca przedstawił, że w związku z oddelegowaniem do częściowej pracy pracownika do Danii, zostały przyznane trzy bonusy:

Nazwa bonusu: Temporary responsibility allowance (dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności). Opis bonusu: W związku ze zwiększonym zakresem pracy i odpowiedzialności na tym stanowisku, pracownik otrzyma dodatkowy miesięczny dodatek w wysokości 10% stawki wynagrodzenia z umowy. Dodatek wypłacany będzie przez cały okres trwania umowy.

Nazwa bonusu: Asssignment Allowance (dodatek wyrównujący).

Opis bonusu: W celu spełnienia postanowień Dyrektywy o pracownikach delegowanych i zapewnienia, że poziom wynagrodzenia odpowiada minimalnemu wynagrodzeniu na danym stanowisku w kraju przyjmującym, wypłacany będzie co miesiąc dodatek (brutto). Należy pamiętać, że dodatek ten będzie weryfikowany przy każdym przeglądzie wynagrodzeń i może wzrosnąć lub zmniejszyć się, lub zostać usunięty (bez żadnej rekompensaty) w zależności od poziomów wynagrodzeń w każdym kraju, kursów wymiany walut itp.

Nazwa bonusu: Commuter Allowance (dodatek na dojazdy do pracy).

Opis bonusu: W okresie dojazdów do pracy pracownik otrzyma dodatek na dojazdy do pracy w wysokości 10% stawki wynagrodzenia z umowy. Dodatek będzie podlegał opodatkowaniu i ubezpieczeniu społecznemu za pośrednictwem listy płac w kraju pochodzenia (Polska). Dodatek na dojazdy do pracy będzie wypłacany proporcjonalnie do liczby planowanych dni w kraju przyjmującym. Jeśli z czasem ulegnie to istotnej zmianie, zostanie to zweryfikowane. Pracownik będzie odpowiedzialny za własne koszty utrzymania w Danii, a spółka nie zrekompensuje innych kosztów niż te wyszczególnione w podpisanym kontrakcie. Pracownikowi nie przysługuje również zwrot kosztów dojazdu do kraju przyjmującego, jeśli takie postanowienie istnieje w polityce Sp. z o.o.

Przykładowe wyliczenie dodatku: ((10% * roczne wynagrodzenie brutto): 260 dni roboczych w 2024 r.) * ilość dni roboczych w danym miesiącu.

Pytanie

Czy bonus powinien podlegać składkom społecznym, składce zdrowotnej i opodatkowaniu oraz czy powinien wchodzić do podstawy wynagrodzenia chorobowego/zasiłku chorobowego?

Pismem z dnia 11 czerwca 2024 r. Zakład wezwał Przedsiębiorcę o uzupełnienie przedstawionego stanu faktycznego poprzez wskazanie, czy kwota wypłaconych pracownikowi bonusów w związku z oddelegowaniem do częściowej pracy do Danii (dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności, dodatek wyrównujący, dodatek na dojazdy do pracy), będzie stanowiła przychód ze stosunku pracy, w myśl przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 17 czerwca 2024 r. Przedsiębiorca poinformował, że kwota wypłaconych pracownikowi bonusów w związku z oddelegowaniem do częściowej pracy do Danii (dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności, dodatek wyrównujący, dodatek na dojazdy do pracy), stanowi przychód ze stosunku pracy. Stanowisko Przedsiębiorcy

Według pracodawcy wszystkie ww. bonusy powinny podlegać składkom społecznym; składce zdrowotnej oraz opodatkowaniu.

Absencje chorobowe mają nie pomniejszać kwot bonusów, dlatego nie powinny być wliczane do podstawy wynagrodzenia chorobowego/zasiłku chorobowego.

Analiza stanu faktycznego w świetle stanu prawnego:

Zagadnienia dotyczące ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne regulowane są za pośrednictwem przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 728 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 9 ww. ustawy oraz § 1 wskazanego rozporządzenia, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe, wypadkowe i chorobowe) pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226) z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy.

W podstawie wymiaru składek nie uwzględnia się:

- wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków z ubezpieczeń społecznych, jak również

- przychodów wymienionych w § 2 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dna 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Za przychody ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznaje się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Natomiast zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146) do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne pracowników stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób. Zatem, jeśli uzyskiwany przez pracownika przychód stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, to również stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w myśl art. 83d ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, Zakład wydaje interpretacje indywidualne, wyłącznie w ściśle określonym katalogu spraw. Kwestia kwalifikacji określonego świadczenia jako przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wskazania źródła takiego przychodu, nie mieści się w ustawowo wskazanym zakresie, gdyż sprawy te w myśl przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.) należą do wyłącznej kompetencji organów podatkowych. W konsekwencji, w niniejszej decyzji Zakład dokonał interpretacji przepisów sfery ubezpieczeń społecznych, opierając się na wskazaniu Przedsiębiorcy, że wypłacane pracownikowi dodatki (wymienione we wniosku) są przychodem dla pracownika ze stosunku pracy na podstawie ww. ustawy.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że w związku z oddelegowaniem do częściowej pracy pracownika do Danii, zostały przyznane mu trzy bonusy: dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności, dodatek wyrównujący oraz dodatek na dojazdy do pracy. Powyższe bonusy są dla pracownika przychodem ze stosunku pracy w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Przedsiębiorcy, wszystkie ww. bonusy powinny podlegać składkom społecznym i składce zdrowotnej.

Zakład potwierdza prawidłowość stanowiska Przedsiębiorcy. Wypłacane przez Przedsiębiorcę bonusy, jak wskazał Przedsiębiorca, mają na celu wyrównanie wynagrodzenia pracownikowi w związku z częściowym oddelegowaniem go do pracy w państwie członkowskim i jego obowiązkami z tym związanymi, i tak np. dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności związany jest ze zwiększonym zakresem pracy i odpowiedzialności pracownika na stanowisku i będzie stanowił 10% stawki wynagrodzenia z umowy, dodatek wyrównujący ma na celu wyrównanie poziomu wynagrodzenia odpowiadającemu minimalnemu wynagrodzeniu na danym stanowisku w kraju przyjmującym (Danii), natomiast dodatek na dojazdy do pracy jest przyznawany w wysokości 10% stawki wynagrodzenia z umowy, pracownik będzie odpowiedzialny za własne koszty utrzymania w Danii, nie przysługuje mu również zwrot kosztów dojazdu do kraju przyjmującego.

Niezależnie od nazewnictwa przyjętego u Przedsiębiorcy, wypłacane dodatki są częścią wynagrodzenia pracownika zatem stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i tym samym również podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Zapis art. 83d ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskazuje jednoznacznie, że nie każda sprawa leżąca we właściwości organu jest możliwa do rozstrzygnięcia przez wydanie interpretacji w tym trybie. W konsekwencji, w przypadku, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zostanie złożony w sprawie nie odnoszącej się do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę w jego indywidualnej sprawie daniny publicznej, Zakład obowiązany jest odmówić wydania takiej interpretacji. Interpretacja indywidualna nie ma charakteru opinii prawnej, w której analizie poddać można dowolny przepis prawa czy zagadnienie, lecz jej zakres przedmiotowy jest ściśle określony.

Artykuł 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zakreśla ramy przedmiotowe wydawania interpretacji indywidualnej, niewątpliwie poza zasięgiem działania powyższego przepisu są kwestie przedstawione przez Przedsiębiorcę we wniosku, a dotyczące ustalenia podstawy wymiaru wynagrodzenia chorobowego/zasiłku chorobowego. Powyższy przepis nie obejmuje swoim zakresem spraw związanych z przysługującymi ubezpieczonemu świadczeniami w oparciu o ustawę z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W rezultacie brak jest podstaw prawnych, aby w trybie art. 34 ustawy - Prawo przedsiębiorców Zakład potwierdził czy dany składnik wynagrodzenia jest zaliczany do podstawy wymiaru wynagrodzenia chorobowego/zasiłku chorobowego.

W konsekwencji, w tym zakresie Zakład odmawia wydania interpretacji indywidualnej.

Stanowisko Zakładu

W konsekwencji, uwzględniając przedstawiony opis stanu faktycznego, własne stanowisko oraz obowiązujące przepisy prawa należy uznać stanowisko Przedsiębiorcy za:

1.

prawidłowe w przedmiocie obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne od dodatków wypłaconych pracownikowi delegowanemu do częściowej pracy w Danii (dodatek z tytułu tymczasowej odpowiedzialności, dodatek wyrównujący, dodatek na dojazdy do pracy,

2.

odmawia wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej wskazania czy wypłacane pracownikowi bonusy powinny wchodzić do podstawy wynagrodzenia chorobowego/zasiłku chorobowego.

POUCZENIE

Decyzja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Przedsiębiorcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jego zaistnienia.

Wydana decyzja wiąże Zakład wyłącznie w sprawie przedsiębiorcy, na którego wniosek została wydana. Stosownie do art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców niniejsza decyzja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, natomiast jest wiążąca dla Zakładu, do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Od niniejszej decyzji przysługuje, zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w związku z art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, odwołanie do Sądu Okręgowego w (...).

Odwołanie wnosi się na piśmie za pośrednictwem jednostki organizacyjnej ZUS, która wydała decyzję lub do protokołu sporządzonego przez tę jednostkę, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji.

Opublikowano: www.zus.gov.pl