DI/100000/43/721/2017 - Pismo wydane przez: Centrala Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - OpenLEX

DI/100000/43/721/2017

Pisma urzędowe
Status: Nieoceniane

Pismo z dnia 20 czerwca 2017 r. Centrala Zakładu Ubezpieczeń Społecznych DI/100000/43/721/2017

Na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 z późn. zm.) w związku z art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 963 z późn. zm.), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku uznaje za prawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku przedsiębiorcy (...) z siedzibą w (...) z dnia 31 maja 2017 r., złożonym w dniu 1 czerwca 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wartości korzyści materialnej pracowników w postaci dofinansowania przez pracodawcę dojazdów do pracy.

UZASADNIENIE

Dnia 1 czerwca 2017 r. do Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wpłynął wniosek z dnia 31 maja 2017 r. złożony przez przedsiębiorcę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) o wydanie pisemnej interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Wnioskodawca w treści wniosku wskazał, że chce zorganizować pracownikom dowóz do pracy na trasach wcześniej uzgodnionych.- Obecnie jest w trakcie zbierania listy chętnych. Przewozy realizowane będą 16-osobowym busem od przewoźnika prywatnego.

Przedsiębiorca zaznacza, że łączny miesięczny koszt przypadający na jednego pracownika będzie kształtował się na poziomie (...) zł - świadczenie będzie częściowo odpłatne przez pracownika. Wysokość powyższej kwoty uzależniona będzie od ilości dni korzystania z tego uprawnienia przez pracownika.

Każdy pracownik, który będzie korzystał z zapewnionego dojazdu płacić będzie miesięcznie kwotę (...) zł. Kwota ta, będzie proporcjonalnie zmniejszana odpowiednio do pokonanego odcinka danej trasy przez pracownika oraz na podstawie dostarczonej pisemnej zgody przez pracownika będzie ona potrącana z wynagrodzenia.

Wnioskodawca podkreśla, że powyższe świadczenie z tytułu zapewnienia dojazdów do pracy na uzgodnionych trasach będzie stanowiło dla pracownika przychód w ramach stosunku pracy w myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto uprawnienie pracowników do korzystania z częściowo dofinansowanych dojazdów do pracy na uzgodnionych trasach, o których mowa we wniosku, wynikać będzie z regulaminu wynagradzania.

Zdaniem pracodawcy korzyść materialna w postaci zapewnienia przez pracodawcę dojazdu do pracy nie stanowi podstawy wymiaru składek zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18. 12. 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe.

Pracodawca zapewnia częściowo odpłatny przejazd środkiem lokomocji - autobusem. Wnioskodawca uznaje, że za środek lokomocji uznawane jest wszystko to, co służy do przemieszczania się na odległość.

Przedsiębiorca zaznacza, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolniona od podatku jest wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika z tytułu organizowanego przez pracodawcę dowozu pracowników autobusem w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, czyli pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Wnioskodawca podkreśla, że uprawnienie pracowników do korzystania z częściowo dofinansowanych dojazdów do pracy na uzgodnionych trasach, o których mowa we wniosku, wynikać będzie z regulaminu wynagradzania. Każdy pracownik korzystający z tego dojazdu będzie miał, za pisemną zgodą, potrącane z wynagrodzenia (co miesiąc) maksymalnie kwotą (...) zł pozostała część finansowana będzie ze środków pracodawcy.

Wobec powyższego wnioskodawca kieruje pytanie czy słuszne jest stanowisko pracodawcy, iż od pozostałej części finansowanej przez pracodawcę nie należy naliczać składek na ubezpieczenia społeczne.

Mając na uwadze treść wniosku oraz obowiązujące przepisy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku zważył co następuje:

Stanowisko przedsiębiorcy przedstawione we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji w przedmiocie dotyczącym nieuwzględnienia w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne korzyści materialnej pracowników w postaci dofinansowania przez pracodawcę, dojazdów do pracy uznać należy za prawidłowe.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie.

Doprecyzowanie zakresu przedmiotowego spraw, w których przedsiębiorca może żądać od Zakładu wydania pisemnej interpretacji nastąpiło w art. 83d ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z tym przepisem Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż we wskazanym powyżej trybie Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie dokonuje interpretacji przepisów wewnętrznych obowiązujących u przedsiębiorcy (nie wynika z nich bowiem obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne), jak również nie ocenia przyjętych rozwiązań oraz zachowań płatnika składek pod kątem ich poprawności. Wynika to z braku możliwości prowadzenia postępowania dowodowego czy wyjaśniającego. W trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Zakład nie kształtuje prawa, nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia składek na ubezpieczenia społeczne i jest związany okolicznościami przedstawionymi przez wnioskodawcę we wniosku.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy z wyłączeniem przychodów wymienionych w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 2236 z późn. zm.), jak również wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz zasiłków z ubezpieczeń społecznych.

Z treści § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia wynika natomiast, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, osiągany przez pracowników u pracodawcy z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy.

Zgodnie z przywołanym przez wnioskodawcę § 2 ust. 1 pkt 26 ww. rozporządzenia podstawy wymiaru składek nie stanowią korzyści materialne wynikające z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu, a polegające na uprawnieniu do zakupu po cenach niższych niż detaliczne niektórych artykułów, przedmiotów lub usług oraz korzystaniu z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji. Wyłączenie z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, określonych kategorii przychodów zawarte w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowi wyjątek od ogólnej zasady, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi przychód, dlatego przepisy te muszą być interpretowane ściśle.

Z powyższego przepisu wynika iż z wyłączenia z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne korzystają jedynie te przychody, które;

- wynikają z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu,

- przybierają postać niepieniężną,

- mają charakter materialny, a więc nie stanowią ekwiwalentu w formie pieniężnej,

- umożliwiają korzystanie z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji (transportu publicznego lub transportu organizowanego przez pracodawcę).

W sytuacji, gdy pracodawca zorganizuje pracownikom dojazd do pracy pokrywając w całości lub częściowo jego koszty, co będzie znajdowało odzwierciedlenie w przepisach Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, Regulaminie wynagradzania lub przepisach o wynagradzaniu obowiązujących w spółce, to wartość tego świadczenia podlegać będzie wyłączeniu z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników.

W odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że zostaną spełnione wymagania przewidziane w § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia, a zatem wartość korzyści w postaci dofinansowania pracownikom dojazdów do pracy przez pracodawcę nie będzie podlegać uwzględnieniu w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.

POUCZENIE

Decyzja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Stosownie do art. 10a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej niniejsza decyzja nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, natomiast jest wiążąca dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Od niniejszej decyzji przysługuje, zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w związku z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, odwołanie do właściwego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Okręgowego w (...)

Odwołanie wnosi się na piśmie za pośrednictwem jednostki organizacyjnej ZUS, która wydała decyzję lub do protokołu sporządzonego przez tę jednostkę, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji. <

Opublikowano: www.zus.gov.pl