Pisma urzędowe
Status: Aktualne

Pismo
z dnia 7 września 2007 r.
Izba Skarbowa w Warszawie
1401/BP-I/4210-59/07/RM

DECYZJA

Na podstawie art. 233 w zw. z art. 239 oraz art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2007 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia "P" Sp. z o. o. z dnia 31 lipca 2007 r. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie Nr 1471/DPR2/423-70/07/AB/2 z dnia 20 lipca 2007 r. wydane w odpowiedzi na pytanie 2 zawarte we wniosku Spółki o wydanie pisemnej interpretacji co do sposobu oraz zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych z dnia 9 maja 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

orzeka

- zmienić postanowienie Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie Nr 1471/DPR2/423-70/07/AB/2 z dnia 20 lipca 2007 r. i uznać stanowisko Podatnika zawarte w pkt 2 wniosku z dnia 9 maja 2007 r. za prawidłowe.

UZASADNIENIE

Ze stanu faktycznego zawartego w ww. wniosku wynika, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka uzyskuje przychody oraz ponosi koszty w walutach obcych. Przychody będące przedmiotem zapytania zawartego we wniosku pochodzą z częściowego wykonania usługi budowlanej, natomiast koszty ponoszone przez Podatnika dotyczą wynagrodzenia wypłacanego przez Spółkę podwykonawcom, którzy wykonują część przyjętych przez Spółkę do wykonania robót budowlanych.

W związku z powyższym Podatnik zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z następującymi pytaniami:

1.

Z którego dnia należy zastosować kurs średni NBP w celu przeliczenia kwoty przychodów wyrażonych w walucie obcej na złote?

2.

Z którego dnia należy zastosować kurs średni NBP w celu przeliczenia kwoty kosztów uzyskania przychodów?

W odpowiedzi na pierwsze z ww. pytań Spółka w oparciu o art. 12 ust. 2, 3 oraz 3a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. - o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) w przedstawionym przez siebie stanowisku wskazała, iż przychód podatkowy wyrażony w walucie obcej będzie dla niej powstawał w momencie częściowego wykonania usługi, zatem kursem wykorzystanym do wykazania tego przychodu, będzie średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego jego uzyskanie.

W przedmiocie pytania drugiego Spółka stanęła natomiast na stanowisku, że zgodnie z art. 15 ust. 1 oraz art. 15a ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przeliczenia kosztu wyrażonego w walucie obcej na złote należy zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury VAT lub innego dowodu zewnętrznego. Spółka na potwierdzenie swojego stanowiska powołała się na pismo Ministerstwa Finansów Nr MB8/102/2007 z dnia 8 marca 2007 r.

Postanowieniem Nr 1471/DPR2/423-70/07/AB/2 z dnia 20 lipca 2007 r. Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie uznał stanowisko Spółki w zakresie ww. pytania 2 za nieprawidłowe.

W przedmiotowym postanowieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Jednocześnie Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za dzień poniesienia kosztu należy rozumieć dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych spółki (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujęcia jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Zdaniem Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie o dacie poniesienia kosztu dla celów podatkowych, decyduje data ujęcia tego kosztu w księgach rachunkowych Spółki.

Organ I instancji poinformował Stronę, że zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 29 września 1994 r. - o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 694 z późn. zm.) do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić w postaci zapisu każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Wskazał, iż podstawą zapisów w księgach są między innymi dowody księgowe zewnętrzne otrzymane od kontrahentów. Tym samym uznał, iż w świetle art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych to księgowanie kosztu przesądza o momencie jego poniesienia dla celów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednocześnie Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie wskazał, że przywołane przez Stronę pismo Ministerstwa Finansów Nr MB8/102/2007 z dnia 8 marca 2007 r. potwierdza rozstrzygnięcie zawarte z zażalonym postanowieniu.

Na przedmiotowe postanowienie Spółka złożyła zażalenie, w którym zarzuciła organowi I instancji, iż wydając interpretację co do zakresu oraz sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Podatnika niewłaściwie zinterpretował oraz zastosował art. 15 ust. 1 i 4e oraz art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Na poparcie swoich argumentów Spółka ponownie przytacza pismo Ministerstwa Finansów Nr MB8/102/2007 z dnia 8 marca 2007 r., skierowane do Wydawnictwa Podatkowego GOFIN oraz postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu Nr PSUS/PB-RI-PDP/423-39/P/101/07/MK/46676 z dnia 27 kwietnia 2007 r.

Tym samym Spółka zwróciła się do organu odwoławczego o zmianę postanowienia Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie Nr 1471/DPR2/423-70/07/AB/2 i wydanie decyzji zgodnej ze stanowiskiem Spółki.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy, uznając zażalenie za zasadne, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wyjaśnia co następuje:

W celu prawidłowego wykazywania dla celów podatku dochodowego od osób prawnych kosztów uzyskania przychodów wyrażonych w walutach obcych, należy prawidłowo zinterpretować art. 15 ust. 1 oraz 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. - o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Artykuł 15 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Aby zatem prawidłowo wykazać koszt uzyskania przychodów wyrażony w walucie obcej, należy najpierw prawidłowo określić dzień jego poniesienia, a następnie zastosować stosowny kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski. Dzień poniesienia kosztu został zdefiniowany w art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z tym przepisem za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, uważa się dzień na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie informuje, że stanowisko Spółki w którym wskazuje ona, że do przeliczenia kosztu wyrażonego w walucie obcej na złote należy zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury VAT lub innego dowodu księgowego zewnętrznego zasługuje na uwzględnienie. Spółka wskazuje bowiem, że dniem na który ujmuje koszt w księgach rachunkowych jest dzień wystawienia faktury lub rachunku. W ocenie organu odwoławczego przepis art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dopuszcza takie rozwiązanie. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, że dniem poniesienia kosztu jest dzień na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) lub też innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) wskazuje, że dniem tym może być data wystawienia faktury (rachunku). Tym samym stanowisko Spółki zawarte we wniosku z dnia 9 maja 2007 r. powinno zostać w ocenie organu odwoławczego uznane za prawidłowe. Jak słusznie zauważyła Strona, w przepisie art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych użyto sformułowania "dzień na który ujęto koszt", a nie "dzień w którym ujęto koszt".

Jednym z argumentów przytoczonych przez Stronę na poparcie swojego stanowiska jest pismo Ministerstwa Finansów Nr MB8/102/2007 z dnia 8 marca 2007 r. Spółka wskazuje, że treść tego pisma potwierdza jej stanowisko.

Przy rozpatrywaniu zażalenia Spółki na ww. postanowienie Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego organ odwoławczy nie może opierać się na treści powyższego pisma. Zgodnie bowiem z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Tym samym udzielając wiążącej interpretacji co do zakresu oraz sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego organy podatkowe I i II instancji są zobowiązane kierować się przepisami prawa. Jednym z zadań Ministra właściwego do spraw finansów publicznych zgodnie z art. 14 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest:

-

sprawowanie nadzoru w sprawach podatkowych oraz

-

dążenie do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Zgodnie zaś z art. 14 § 3 ww. ustawy Ordynacja podatkowa zastosowanie się przez podatnika do ww. interpretacji nie może mu szkodzić.

Ww. pismo zostało skierowane w odpowiedzi na zapytanie Wydawnictwa Podatkowego GOFIN, nie stanowi natomiast interpretacji o której mowa w art. 14 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym podobnie jak interpretacje innych organów podatkowych, nie jest wiążąca dla pozostałych organów podatkowych.

Z treści zażalenia wynika, że w ocenie Strony organ podatkowy I instancji nie dokonał pełnej interpretacji znajdujących zastosowanie w zawartym we wniosku stanie faktycznym przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. - o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 694 z późn. zm.). W przedmiocie pominięcia przez Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego przy wydawaniu przez niego zażalonego postanowienia przepisów ustawy o rachunkowości, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie informuje, że zgodnie z art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa organy podatkowe mają obowiązek udzielać interpretacji co do zakresu oraz sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Definicja przepisów podatkowych została zawarta w art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć między innymi teksty ustaw podatkowych, czyli tak jak to stanowi art. 3 pkt 1 tej ustawy, ustaw dotyczących podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Ponieważ ustawa o rachunkowości nie jest ustawą podatkową, organ podatkowy I instancji nie miał obowiązku (ani prawa) udzielenia szczegółowych wyjaśnień dotyczących zakresu oraz sposobu zastosowania przepisów tejże ustawy.

Przytaczanie przez Stronę przepisów dotyczących różnic kursowych w szczególności art. 15a ust. 6 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zasługuje w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie na uwzględnienie. W art. 15a ust. 6 ww. ustawy jest mowa o zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Natomiast art. 15a ust. 7 ustawy stanowi między innymi, że za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

Przepis art. 15a ust. 6 ustawy odwołuje się do terminu poniesienie kosztu, jednak nie definiuje momentu jego poniesienia. Podobnie momentu poniesienia kosztu nie definiuje art. 15a ust. 7 ustawy. Dlatego też organ odwoławczy w niniejszej decyzji ograniczył się do wykładni art. 15 ust. 1 oraz ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które jak wskazano powyżej, wyczerpująco regulują sposób wykazywania kosztów uzyskania przychodów wyrażonych w walutach obcych.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną okoliczność. Na stronie 6 zażalenia Spółka wskazuje, że nie zawsze zakup towarów, otrzymanie i zaksięgowanie faktury będzie się wiązało z kosztem. Zdaniem Spółki w przypadku zakupu towarów (w sytuacji gdy faktura wyrażona jest w walucie obcej), które zostaną przekazane do magazynu i zużyte w przyszłości trudno jest przyjąć, że do przeliczenia kwoty z faktury VAT należy zastosować kurs średni NBP z dnia poniesienia kosztu, o którym mowa w art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż dniem tym będzie dzień rozchodu materiałów, który nastąpi w przyszłości.

Powyższą uwagę należy uznać za nieprawidłową. Konieczne jest bowiem odróżnienie momentu poniesienia kosztu jako operacji zaksięgowania kosztu w księgach rachunkowych od momentu jego potrącenia, tj. momentu który uprawnia Spółkę do zmniejszenia przychodów o kwotę odpowiadających im kosztów ich uzyskania zgodnie z art. 15 ust. 4-4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Tym samym twierdzenie Spółki, iż przepis ten w przypadku kosztów potrącanych w momencie uzyskania odpowiadających im przychodów, nie znajduje zastosowania, w ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie.

Postanowieniem Nr 1401/BP-I/4210-59/07/RM z dnia 14 sierpnia 2007 r. wyznaczono Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z powyższego uprawnienia Strona nie skorzystała.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie orzeka jak na wstępie.

Opublikowano: www.izba-skarbowa.waw.pl