0113-KDIPT2-1.4011.475.2022.1.MGR

Pisma urzędowe
Status:  Nieoceniane

Pismo z dnia 14 lipca 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0113-KDIPT2-1.4011.475.2022.1.MGR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2022 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą w przedmiocie transportu drogowego towarów, świadcząc osobiście usługi prowadzenia pojazdu na rzecz polskich firm transportowych. Wykonuje Pan czynności prowadzenia pojazdu poza terytorium Polski, m.in.: Austria, Belgia, Bułgaria, Czechy, Dania, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy, Rumunia, Słowacja, Szwecja, Węgry, Wielka Brytania.

Wskazał Pan, że:

- ma stałe miejsce zamieszkania w Polsce;

- jest zarejestrowany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;

- rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach ogólnych, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W związku z wyjazdami za granicę w celu świadczenia usług, zamierza Pan rozliczać diety z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i zaliczać w koszty uzyskania przychodów równowartość w złotych polskich, według kursu przeliczonego zgodnie z art. 11a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, następujących diet za każdą dobę podróży służbowych:

- w Austrii: 52 EUR;

- w Belgii: 48 EUR;

- w Bułgarii: 40 EUR;

- w Czechach: 41 EUR;

- w Danii: 406 DKK;

- we Francji: 50 EUR;

- w Holandii (Niderlandach): 50 EUR;

- w Luksemburgu: jak w Belgii;

- w Niemczech: 49 EUR;

- w Rumunii: 38 EUR;

- w Słowacji: 43 EUR;

- w Szwecji: 459 SEK;

- na Węgrzech: 44 EUR;

- w Wielkiej Brytanii: 35 GBP,

gdzie: EUR oznacza euro, DKK oznacza koronę duńską, SEK oznacza koronę szwedzką, GBP oznacza funta szterlinga.

Natomiast za każdą niepełną dobę zaliczy Pan w koszty odpowiednio:

- dla podróży do 8 godzin - 1/3 wysokości diety;

- dla podróży ponad 8 do 12 godzin - 50% wysokości diety;

- dla podróży ponad 12 godzin - wartość diety w pełnej wysokości.

Wartość diet ustali Pan każdorazowo w wysokości wynikającej z przepisów wydanych przez właściwego ministra, które na dzień składania wniosku są objęte rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167).

Pytanie

Czy wartość diet z tytułu podróży służbowych, w wysokości wskazanej w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tj. określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, stanowi dla Pana koszt uzyskania przychodu z tytułu usług (czynności prowadzenia pojazdu), za okresy, w których znajduje się Pan w podróży służbowej, wykonując czynności poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, wartość diet z tytułu podróży służbowych, w wysokości wskazanej w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, tj. określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, stanowi koszt uzyskania przychodu z tytułu usług (czynności prowadzenia pojazdu), za okresy, w których znajduje się Pan w podróży służbowej, wykonując czynności poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Wysokość tych diet określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (dalej jako: "Rozporządzenie"). Z przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika zatem a contrario, że wartość diet - według stawek ograniczonych Rozporządzeniem - stanowi dla przedsiębiorcy koszt uzyskania przychodów.

W związku z wejściem w życie od 2 lutego 2022 r. tzw. pakietu mobilności, powstały wątpliwości, czy dokonane tym pakietem zmiany przepisów w zakresie podróży służbowych kierowców pozostających w stosunku pracy, mają wpływ na sposób ustalania kosztów uzyskania przychodów przez osoby prowadzące działalność gospodarczą. Analiza nowych przepisów prowadzi jednak do wniosku, że zmiany te nie dotyczą przedsiębiorców.

Ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412 z późn. zm., dalej jako: "Ustawa o czasie pracy kierowców") nie reguluje kwestii podróży służbowych przedsiębiorców.

Zgodnie z art. 1 pkt 1a ww. ustawy, określającym zakres przedmiotowy, ustawa określa czas pracy przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe.

Natomiast wprowadzony tzw. pakietem mobilności przepis art. 21b ust. 1 i 2 Ustawy o czasie pracy kierowców, dodany 2 lutego 2022 r. przez art. 2 pkt 3 ustawy z 26 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 209 z późn. zm.), dotyczy kierowców pozostających w stosunku pracy (rozdział 2 - Czas pracy kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy). Przepis ten stanowi, że:

1. Kierowca wykonujący zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

2. Do kierowcy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się w zakresie ustalania podstawy wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych - przepisy dotyczące osób zatrudnionych w kraju i przebywających czasowo za granicą, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.).

Jednocześnie w rozdziale 3a Ustawy o czasie pracy kierowców (Czas pracy kierowców niepozostających w stosunku pracy) brak jest przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania art. 21b tej ustawy w celu rozliczania kosztów z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a rozdział ten - zgodnie z zakresem przedmiotowym ustawy - dotyczy jedynie czasu pracy przedsiębiorców. Nie ma zatem podstaw, aby art. 21b ww. ustawy stosować do przedsiębiorców, którzy znajdują się w podróży służbowej. Zadania przedsiębiorców wykonywane poza granicami RP nie stanowią podróży służbowej w rozumieniu Kodeksu pracy, ponieważ przedsiębiorca nie pozostaje w stosunku pracy. Nie jest to również podróż służbowa w rozumieniu Ustawy o czasie pracy kierowców, bowiem zgodnie z art. 2 pkt 7 Ustawy o czasie pracy kierowców, podróż służbowa to zadanie służbowe wykonywane na polecenie pracodawcy (czyli również w stosunku pracy). Podróż służbowa osób prowadzących działalność gospodarczą, której dotyczy art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odbywana w ramach tzw. swobody działalności i nie jest określona żadną definicją legalną, ani ustawą szczególną.

Stosownie do art. 8 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 z późn. zm.), przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa.

Przedsiębiorca będący w podróży służbowej nie uzyskuje statusu pracownika i nie przysługują mu od nikogo żadne diety, gdyż de facto samodzielnie ją finansuje. Natomiast na gruncie podatku dochodowego wartość diet (w maksymalnej wysokości określonej dla pracowników), stanowi koszt uzyskania przychodów. Jest to regulacja autonomiczna z zakresu prawa podatkowego, a mając na względzie, że stanowi ona wyjątek od prawa do rozpoznania kosztów (art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), należy do niej stosować wykładnię ścisłą.

Artykuł 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że z kosztu wykluczona jest wartość diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Nie ma tu mowy o podróżach służbowych w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy - Kodeks pracy, lecz o podróżach służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracującymi. Ograniczeniu (wykluczeniu z kosztów) podlega wartość (nadwyżka) ustalana za pomocą przepisów wykonawczych, tj. przepisów Rozporządzenia. Art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma więc charakter częściowo blankietowy, przy czym blankietowość dotyczy wartości diet, a nie kwestii, czy są one należne (wszak przedsiębiorcy żadne świadczenia z tytułu diet faktycznie nie przysługują). Tak ukształtowany przepis ograniczający koszty, odsyłający wyraźnie do przepisów wykonawczych (a nie ogólnie - do przepisów obowiązujących powszechnie), nie pozwala na rozszerzającą interpretację za pomocą wykładni przepisów innej ustawy administracyjnej, która ani nie jest ustawą podatkową, ani nie reguluje kwestii podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą.

Jednocześnie przepisy Rozporządzenia, które stanowią wypełnienie normy art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie różnicują stawek przysługujących poszczególnym grupom pracowników, a przedsiębiorcy rozliczający koszty delegacji stosują jedną wysokość diet. Co istotne, żadne przepisy ustawy podatkowej, a w szczególności art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy, nie wykluczają przedsiębiorców - kierowców z odbywania podróży służbowych, ani nie zrównują tych przedsiębiorców na potrzeby podatku dochodowego (rozliczania kosztów podróży służbowych) z pracownikami - kierowcami. W ustawie podatkowej i Rozporządzeniu nie ma żadnej podstawy prawnej, na mocy której przedsiębiorca świadczący usługi prowadzenia pojazdu byłby - na potrzeby rozliczania kosztów podróży służbowych uznawany za kierowcę pozostającego w stosunku pracy. Takiego zrównania nie dokonuje również Ustawa o czasie pracy kierowców, która, jak wykazano wyżej, nie obejmuje tej kwestii swoim zakresem, regulując jedynie czas pracy przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe. Skoro przepis art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych traktuje o wszystkich pracownikach, odsyłając wyraźnie do przepisów wydanych przez właściwego ministra, to każdy przedsiębiorca odbywający podróż służbową, bez względu na profil działalności, jest uprawniony do rozpoznania wartości diet jako kosztów uzyskania przychodów z tytułu podróży służbowych. Pakiet mobilności zawierający przepisy podatkowe dla pracowników, kwestii tej dla przedsiębiorców nie zmodyfikował.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

UZASADNIENIE interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.

Regulacje prawne dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą zawarte zostały w art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Odrębnymi przepisami, o których mowa w ww. regulacji, jest rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167).

Należy jednak podkreślić odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do przedsiębiorcy, istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być ustalenie, czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Należy zatem wskazać, że odesłanie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do pojęcia pracownika może mieć zastosowanie jedynie w kontekście ograniczenia wysokości diety z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, nie zaś samej zasady dopuszczalności zastosowania tego przepisu do wymienionych w nim podmiotów.

Z powyższej regulacji prawnej wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości diet przysługujących pracownikom.

Powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmując swoją dyspozycją sytuacje odbywania podróży służbowych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie przewidują do tej kategorii podatników żadnych wyłączeń o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym, wobec tego nieuprawnione jest różnicowanie osób prowadzących działalność gospodarczą według rodzaju tej działalności.

W szczególności przepisy te nie przewidują żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej, ani też nie rozróżniają wyjazdu służbowego w celu zawarcia umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego, czy świadczenia usług w wykonaniu zawartej umowy.

Jednocześnie należy podkreślić, że problematyka dotycząca podróży służbowych, odbywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej znalazła odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Orzecznictwo ukształtowało w tym zakresie jednolitą linię rozstrzygnięć wskazując, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko, że jedynie podróże mające na celu czynności incydentalne spełniają wymogi podróży służbowych, natomiast realizowanie zasadniczego przedmiotu działalności nie wchodzi w zakres podróży służbowych.

W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że podróżą służbową jest również realizowanie przedmiotu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę poza stałym miejscem działalności.

Wobec tego należy stwierdzić, że przedsiębiorca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, do wysokości określonej w odrębnych przepisach.

Na powyższe nie ma wpływu dodanie - na podstawie art. 2 pkt 3 ustawy z 26 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 209) - do ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412) art. 21b, zgodnie z którym kierowca wykonujący zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

Przepis ten bowiem nie dotyczy przedsiębiorców prowadzących osobiście działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, lecz pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy.

Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że jeżeli wydatki z tytułu diet za czas przebywania Pana w podróży służbowej poza granicami Polski, spełniają przesłanki zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z tej działalności, to ma Pan prawo zaliczyć poniesione z tego tytułu wydatki do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wyłącznie w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, tj. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja indywidualna wywoła skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji będzie pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Dodatkowo informujemy, że ewentualne przeliczenia, jakich należałoby dokonać przy odpowiedzi na zadane pytanie, nie należą do naszych kompetencji, prawidłowość takiego rozliczenia podlega bowiem weryfikacji przez inny organ podatkowy - naczelnika właściwego urzędu skarbowego.

Końcowo zaznaczyć należy, że wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy - Ordynacja podatkowa jesteśmy związani wyłącznie opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana oraz Pana stanowiskiem, tym samym dokonaliśmy wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest/będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis spray różnić się będzie od stanu/zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

POUCZENIE o funkcji ochronnej interpretacji

* Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

* Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)

z zastosowaniem art. 119a;

2)

w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)

z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

* Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

POUCZENIE o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.").

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 p.p.s.a.):

* w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 p.p.s.a.), albo

* w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a p.p.s.a.).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny

co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a p.p.s.a.).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.).

Opublikowano: http://sip.mf.gov.pl