Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663747

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 18 listopada 2010 r.
WSP 16/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Marian Buliński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marek Pietruszyński, Jan Bogdan Rychlicki.

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej: Leszka Weremczuka.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie skargi Elżbiety K. na przewlekłość postępowania w sprawie (...) prowadzonej przez prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 18 listopada 2010 r. skargi Elżbiety K., po wysłuchaniu prokuratora

postanowił:

skargę Elżbiety K. na przewlekłość postępowania przygotowawczego w sprawie (...) oddalić.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 28 września 2010 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego w P. wpłynęła, sporządzona w dniu 21 września 2010 r., skarga Elżbiety K. na przewlekłość postępowania przygotowawczego o sygn. akt (...), prowadzonego przez prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P.. W konkluzji, poza wnioskiem o stwierdzenie przewlekłości, wniosła o przyznanie jej od Skarbu Państwa kwoty 5.000 zł.

W uzasadnieniu skargi Elżbieta K. wskazała, że w dniu 20 stycznia 2009 r. w czasie przesłuchania jej męża Piotra K. w charakterze świadka w sprawie (...), prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w P., organy ścigania uzyskały informację o tym, że jej mąż podejrzewa osoby funkcyjne z Wojskowego Sądu Okręgowego w W. i Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. o popełnienie szeregu przestępstw na jej szkodę, polegających na nieudostępnieniu informacji publicznych i poświadczeniu nieprawdy. Zdaniem skarżącej od powzięcia przez prokuraturę wojskową wiadomości o przestępstwach minął rok i 8 miesięcy, a postępowanie nadal się toczy, co uzasadnia skargę na przewlekłość postępowania.

W toku postępowania przed Sądem Najwyższym ustalono, że Elżbieta K. nie złożyła zawiadomienia o popełnieniu przestępstw na jej szkodę. Prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. postanowieniem z dnia 7 grudnia 2009 r. ((...)) wszczął śledztwo w sprawie naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz poświadczenia nieprawdy przez osoby funkcyjne z Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości w Warszawie, z Wojskowego Sądu Okręgowego w W., z Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. W ramach tego śledztwa przesłuchano kilkunastu świadków, zgromadzono szereg dokumentów, dwukrotnie przedłużano czas trwania śledztwa, a w dniu 19 kwietnia 2010 r. prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. postanowił umorzyć śledztwo ((...)) o wszystkie czyny z uwagi na niepopełnienie czynu zabronionego bądź z uwagi na brak znamion czynu zabronionego.

Zażalenie na to postanowienie (odnośnie pkt 2, 3, 4 i 8) złożyła w dniu 18 maja 2010 r. Elżbieta K. Postępowanie dotyczące rozpoznania tego zażalenia nadal się toczy. W piśmie przesyłającym skargę Wojskowy Prokurator Okręgowy w P. wniósł o pozostawienie skargi bez rozpoznania, jako wniesionej po terminie, gdyż wniesienie skargi nastąpiło po wydaniu przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w P. orzeczenia merytorycznie rozstrzygającego, co do przedmiotu tego postępowania. Podczas posiedzenia uczestniczący w nim w charakterze przedstawiciela Skarbu Państwa prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniósł o pozostawienie skargi bez rozpoznania, jako wniesionej po terminie.

Uzasadnienie prawne

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sąd Najwyższy podziela dominujący w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 z późn. zm.) skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego jest wniesiona w terminie, czyli w toku postępowania, jeżeli złożona zostanie do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania albo skierowania do sądu aktu oskarżenia, bądź wniosków określonych w art. 324 § 2 i art. 336 § 1 k.p.k., w tym również po uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia dokonanego po zwrocie sprawy prokuratorowi w tych sytuacjach, w których staje się on ponownie jej gospodarzem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 21 lipca 2009 r., WSP 1/09, OSNKW 2009, z. 9, poz. 79; 14 kwietnia 2010 r., WSP 4/10; 7 października 2010 r., WSP 11/10; zdanie odrębne do postanowienia z dnia 13 października 2010 r., WSP 14/10, odmiennie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 8 września 2010 r., WSP 9/10 i WSP 12/10; 13 października 2010 r., WSP 14/10 - niepubl.).

Skoro tak, należało skargę Elżbiety K. rozpoznać merytorycznie.

Zauważyć należy, że postępowanie przygotowawcze w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 7 grudnia 2009 r. a w dniu 19 kwietnia 2010 r. prokurator wydał nieprawomocne postanowienie o umorzeniu tego postępowania o wszystkie czyny z uwagi na niepopełnienie czynu zabronionego bądź z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. W tym okresie czas trwania śledztwa był dwukrotnie przedłużany (w dniu 5 marca i 2 kwietnia 2010 r.).

Zakres tego śledztwa dotyczący 11 czynów 6 osób, potrzeba uzyskania szeregu dokumentów i przesłuchania kilkunastu świadków nie pozwala uznać, że postępowanie trwające cztery i pół miesiąca było prowadzone przewlekle.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną należało ją oddalić i tak też Sąd Najwyższy uczynił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.