WKN 22/99 - Postanowienie Sądu Najwyższego - OpenLEX

WKN 22/99 - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 569455

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1999 r. WKN 22/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN płk Edward Matwijów (spr.).

Sędziowie SN: płk Wiesław Maciak, płk Bogdan Rychlicki.

Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Jan Żak.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 1999 r. sprawy Edwarda K. oskarżonego z art. 124 § 1 d.k.k. z powodu kasacji wniesionej przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego na korzyść od postanowienia Sądu Okręgu Wojskowego z dnia 27 lipca 1988 r.,

postanowił:

1.

uchylić postanowienie Sądu Okręgu Wojskowego z dnia 27 lipca 1988 r., w części dotyczącej przepadku na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1020 DM tytułem środka zabezpieczającego,

2.

zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Bohdana P. kwoty 500 zł (pięćset) tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed Sądem Najwyższym, a to na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r., "Prawo o adwokaturze".

Uzasadnienie faktyczne

W latach 1986 - 1988 r. w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej prowadzone było śledztwo przeciwko Edwardowi K. podejrzanemu o popełnienie przestępstwa z art. 124 § 1 k.k. i art. 137 § 1 k.k. w zw. z art. 136 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. z 1969 r.

Podczas toczącego się postępowania przygotowawczego okazało się, że Edward K. cierpi na chorobę psychiczną w postaci schizofrenii i w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów miał zniesioną poczytalność w rozumieniu art. 25 § 1 k.k. z 1969 r.

Sąd Okręgu Wojskowego postanowieniem z dnia 27 lipca 1998 r. umieścił Edwarda K. tytułem środka zabezpieczającego w szpitalu psychiatrycznym oraz orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1020 DM.

Kasację od tego prawomocnego postanowienia na zasadzie ar. 521 k.p.k. na korzyść wniósł Naczelny Prokurator Wojskowy, który zarzucając rażącą obrazę prawa materialnego - art. 48 § 1 k.k. z 1969 r. wskutek bezzasadnego orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1020 DM tytułem środka zabezpieczającego podczas, gdy brak było podstaw do przyjęcia by pieniądze te pochodziły bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa - na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej orzeczenia o przepadku 1020 DM.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Naczelnego Prokuratora Wojskowego jest zasadna.

Wnikliwa analiza całokształtu okoliczności sprawy jak trafnie zauważa autor kasacji nie dawała żadnych podstaw do przyjęcia tezy, że zakwestionowanie u Edwarda K. w dniu jego powrotu do kraju 1020 DM stanowiły wynagrodzenie, które otrzymał on od obcego wywiadu za przekazane informacje, co w konsekwencji uzasadniałoby postępowanie w myśl art. 48 § 1 k.k. z 1969 r.

Z wyjaśnień Edwarda K., które nie zostały podważone innymi dowodami wynika, że marki niemieckie pochodziły z tytułu wynagrodzenia za dorywczą pracę oraz z zasiłku socjalnego, który otrzymywał jako bezrobotny w związku z nasilającą się chorobą psychiczną.

Skoro podejrzanemu Edwardowi K. nie zostało dowiedzione, że otrzymane marki niemieckie pochodziły z przestępstwa, przeto orzekając ich przepadek na rzec Skarbu Państwa, sąd uczynił to z rażącą obrazą art. 48 § 1 k.k. z 1969 r., co uzasadniało zgodnie z wnioskiem kasacji uchylenie prawomocnego rozstrzygnięcia Sąd w części dotyczącej wadliwego orzeczenia o przepadku.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.