Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1252

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 22 czerwca 2010 r.
WA 14/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia E. Matwijów.

Sędziowie: M. Buliński, J. B. Rychlicki (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie: płk. rez. J. K., płk. rez. S. P., D. A. P., oskarżonych z art. 271 § 1 k.k. i in. k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora, na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt So. 28/06,

1.

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2.

zasądza na rzecz Skarbu Państwa:

a)

od oskarżonego płk. rez. J. K. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem opłaty oraz 1/3 kosztów sądowych postępowania odwoławczego,

b)

od oskarżonego płk. rez. S. P. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem opłaty oraz 1/3 kosztów sądowych postępowania odwoławczego,

3.

obciąża Skarb Państwa 1/3 kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

Uzasadnienie faktyczne

Płk rez. J. K. został oskarżony o to, że:

1. "w bliżej nieustalonym dniu 1999 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej, polecił chor. J. C. pełniącemu zawodową służbę wojskową w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G. zakupić alkohol na przyjęcie organizowane z okazji 55-lecia Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., za kwotę 250 zł, która to kwota pochodziła w całości z przyznanej chor. J. C. nagrody, czym działał na szkodę chor. J. C.,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k.;

2. w bliżej nieustalonym okresie 1999 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że:

-

w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 26 listopada 1999 r., nie wypłacił J. G. - pracownicy Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - kwoty 150 zł z tytułu jednorazowej zapomogi z funduszu socjalnego, o którą to zapomogę J. G. wystąpiła na jego polecenie, przekazane przez nieustalonego podoficera gospodarczego Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., przywłaszczając wskazaną sumę pieniędzy, czym działał na szkodę J. G.,

-

w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 26 listopada 1999 r., nie wypłacił R. K. - pracownicy Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - kwoty 150 zł z tytułu jednorazowej zapomogi z funduszu socjalnego, o którą to zapomogę R. K. wystąpiła na jego polecenie, przywłaszczając wskazaną sumą pieniędzy, czym działał na szkodę R. K.,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 w zw. z art. 12 k.k.;

w okresie od czerwca 2001 r. do grudnia 2002 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że:

-

w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 8 czerwca 2001 r., udzielił J. G. - pracownicy Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - jednorazowej zapomogi z funduszu socjalnego w wysokości 400 zł, o którą to zapomogę J. G. wystąpiła na jego polecenie, przekazane przez plut. H. W., przywłaszczając następnie za pośrednictwem plut. H. W. wskazaną kwotę 400 zł, czym działał na szkodę J. G.,

-

w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 28 września 2001 r., nie wypłacił K. P. - pracownikowi cywilnemu Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - kwoty 1.600 zł pochodzącej z udzielonej mu jednorazowej zapomogi z funduszu socjalnego, o którą to zapomogę K. P. wystąpił na jego polecenie, przywłaszczając wskazaną kwotę 1.600 zł, czym działał na szkodę K. P.,

-

w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 7 czerwca 2002 r., nie wypłacił E. G. - pracownicy Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - jednorazowej zapomogi z funduszu socjalnego w wysokości 600 zł, o którą to zapomogę E. G. wystąpiła na jego polecenie, przywłaszczając wskazaną kwotę 600 zł, czym działał na szkodę E. G.,

-

w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 9 grudnia 2002 r., nie wypłacił R. K. - pracownicy Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - jednorazowej zapomogi z funduszu socjalnego w wysokości 400 zł, o którą to zapomogę R. K. wystąpiła na jego polecenie, przywłaszczając wskazaną kwotę 400 zł, czym działał na szkodę R. K.,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

4. w bliżej nieustalonym okresie do dnia 16 kwietnia 2004 r. posiadał w miejscu zamieszkania przy ulicy (...) w G. bez wymaganego zezwolenia amunicję w postaci dwóch nabojów kalibru 7,62 mm do kbk AK,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 263 § 2 k.k.;

5. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej i majątkowej na szkodę interesu publicznego i niżej wymienionych osób, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że:

A.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 29 czerwca 1998 r. a 29 kwietnia 1999 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - st. szer. K. K. wykonanie prac polegających na dostarczaniu kluczy i otwieraniu bramy na jego posesji w G. oraz jeden raz polecił mu rozładowanie na tej posesji samochodu z nieustalonymi materiałami budowlanymi,

B.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 8 marca 1999 r. a 27 stycznia 2000 r., polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. J. P. wykonanie prac polegających na: pielęgnacji ogródka na jego prywatnej posesji w G., czyszczeniu metalowej bramy przed jej pomalowaniem, wymianie kół z letnich na zimowe w jego samochodzie oraz wielokrotnym kierowaniu tym samochodem w czasie różnych wyjazdów,

C.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 2 sierpnia 1999 r. a 25 maja 2000 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. P. M. wykonanie następujących prac:

-

w bliżej nieustalonych miejscach w okolicach W. prac polegających na dwukrotnym udziale w polowaniu, w charakterze tzw. naganiacza, która to praca trwała łącznie nie mniej niż 10 godzin,

-

na terenie G. prac polegających na chodzeniu do firmy P., odbieraniu stamtąd odpadków mięsa, gotowaniu ich, zanoszeniu na posesję w G. i karmieniu nimi psów, które to prace wykonywał, co drugi dzień, przez cały okres pełnienia zasadniczej służby wojskowej w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G.,

-

na terenie G. wiosną 2000 r. prac polegających na dwukrotnym udaniu się do pobliskiego sklepu spożywczego i zakupieniu każdorazowo butelki wina, które następnie zanosił do jego domu w G.,

D.

w bliżej nieustalonym dniu 1999 r. polecił chor. J. C. udać się do apteki w G. w celu odebrania zaświadczenia wystawionego na nazwisko A. P. poświadczającego zakupienie przez nią leków w tej aptece,

E.

w bliżej nieustalonym dniu czerwca lub lipca 2000 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - st. szer. L. G. wykonanie pracy, polegającej na pomocy przy spawaniu ogrodzenia na jego prywatnej posesji w G., co trwało nie krócej niż 5 godzin,

F.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 16 października 2000 r. a 10 sierpnia 2001 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. J. C. wykonanie następujących prac:

-

na posesji znajdującej się w G., nie mniej niż trzydziestokrotnie, za każdym razem po nie mniej niż dwie godziny, prac polegających na: kopaniu dołu pod oczko wodne, czyszczeniu oczka wodnego i wymianie w nim wody, przerzucaniu ziemi, rozładowywaniu przyczepy z kamieniami, sadzeniu drzewek owocowych, naprawie sidingu, koszeniu trawy, układaniu desek, naprawianiu bramy i sprzątaniu garażu,

-

na terenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., przez nie mniej niż 50 godzin prac polegających na: naprawianiu stanowiących jego własność łodzi motorowej oraz przyczepy kempingowej, a także w wymiarze nie mniej niż 150 godzin obieraniu ryb,

-

na terenie firmy I. w G. prac polegających na dokonywaniu pomiarów pomieszczeń tej firmy, które to prace trwały około dziewięciu godzin,

-

na terenie bliżej nieustalonej posesji w G. prac polegających na dokonywaniu pomiarów znajdującego się tam budynku

-

w bliżej nieustalonych miejscach w okolicach G. i W. prac polegających na dwukrotnym udziale w polowaniu, w charakterze naganiacza, która to praca trwała łącznie nie mniej niż 14 godzin,

G.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 4 grudnia 2000 r. a 5 kwietnia 2001 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. S. G. wykonanie następujących prac:

-

na terenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. prac polegających na: obieraniu ryb, co trwało nie krócej niż 100 godzin i czyszczeniu, nie mniej niż pięciokrotnie, stanowiącej jego własność przyczepy kempingowej,

-

w bliżej nieustalonych miejscach w okolicach G. i W. prac polegających na dwukrotnym udziale w polowaniu, w charakterze naganiacza, która to praca trwała łącznie nie mniej niż 14 godzin,

-

na terenie G. prac polegających na chodzeniu do firmy P., odbieraniu stamtąd odpadków mięsa, gotowaniu ich, zanoszeniu na posesję w G. i karmieniu nimi psów, które to prace wykonywał codziennie nie mniej niż jedną godzinę, przez cały okres pełnienia zasadniczej służby wojskowej w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G.,

H.

w bliżej nieustalonych dniach od dnia 20 marca 2001 r. do dnia 16 sierpnia 2001 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. B. T. wykonanie następujących prac:

-

na posesji znajdującej w G. nie mniej niż trzy razy w tygodniu prac polegających na: karmieniu psa, porządkowaniu posesji, układaniu desek, budowie oczka wodnego, wywożeniu ziemi, rozładunku i załadunku kamieni,

-

na terenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., nie mniej niż czterokrotnie, prac polegających na obieraniu ryb,

I.

w bliżej nieustalonym dniu wiosny 2001 r. polecił cywilnemu pracownikowi Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - J. S. naprawę sidingu na jego posesji znajdującej się w G. oraz w lipcu 2003 r. pracy polegającej na pomocy w wywiezieniu z terenu Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. do jego miejsca zamieszkania w G. przedmiotów stanowiących jego własność,

J.

w bliżej nieustalonym dniu lata 2001 r. polecił żołnierzowi nadterminowemu Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - plut. H. W. udać się do apteki w G. w celu odebrania zaświadczenia wystawionego na nazwisko J. G. poświadczającego zakupienie przez nią leków w tej aptece,

K.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 25 lipca 2001 r. a 16 stycznia 2002 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - st. szer. M. H. przez cały okres pełnienia przez niego służby wojskowej w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w G. wykonanie prac polegających na karmieniu psa na jego prywatnej posesji w G.,

L.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 16 stycznia 2002 r. a 23 września 2002 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. T. W. wykonanie prac polegających na kupowaniu: kwiatów, produktów spożywczych i odnoszeniu zakupionych produktów do jego miejsca zamieszkania w G.,

Ł.

w bliżej nieustalonych dniach pomiędzy 17 stycznia 2002 r. a 12 listopada 2002 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. R. J. wykonanie prac polegających na pełnieniu obowiązków kierowcy jego prywatnego samochodu,

M.

w bliżej nieustalonych dniach lata 2002 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - st. szer. M. R. wykonanie prac polegających na czyszczeniu stanowiących jego własność łodzi oraz przyczepy kempingowej, które to prace trwały przez dwa tygodnie, nie mniej niż trzy dni w każdym tygodniu i nie mniej niż 4 godziny każdego dnia,

N.

w bliżej nieustalonym dniu pomiędzy 24 października 2002 r. a 31 grudnia 2002 r. polecił żołnierzowi służby zasadniczej Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - szer. M. B. wykonanie pracy polegającej na naprawieniu komputera w jego miejscu zamieszkania w G.,

O.

w bliżej nieustalonym dniu lipca 2003 r. polecił cywilnemu pracownikowi Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. - M. J. wykonanie pracy polegającej na pomocy w wywiezieniu z terenu Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. do jego miejsca zamieszkania w G. przedmiotów stanowiących jego własność,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

6. w bliżej nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w dniu 20 grudnia 1996 r., w G. przywłaszczył sobie, powierzoną mu jako Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień w G., przekazaną przez Ministerstwo Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej dla Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. do bezpłatnego użytkowania rzecz ruchomą w postaci faksu marki OKI 450 wraz z automatyczną sekretarką o łącznej wartości nie mniejszej niż 800 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

7. w bliżej nieustalonym dniu września 2002 r. w restauracji N. w G. naruszył nietykalność cielesną swojego podwładnego - chor. J. C. w ten sposób, że szarpał go za koszulę,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 351 k.k.;

8. w bliżej nieustalonym dniu września 2002 r. w restauracji N. w G. znieważył swojego podwładnego - chor. J. C. w ten sposób, że wypowiadał pod jego adresem słowa powszechnie uznane za obelżywe,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 350 § 1 k.k.;

9. w bliżej nieustalonym dniu maja 2001 r. na terenie Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. naruszył nietykalność cielesną swojego podwładnego - żołnierza służby zasadniczej - szer. J. C. w ten sposób, że uderzył go płazem szabli w plecy, powodując u niego obrażenia w postaci zasinienia pleców, co naruszyło czynność narządów jego ciała trwającą nie dłużej siedem dni,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 351 k.k.

10. w bliżej nieustalonym dniu lata 2001 r. naruszył nietykalność cielesną swojego podwładnego - żołnierza służby zasadniczej szer. B. T. w ten sposób, że kopnął go nogą w pośladki,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 351 k.k.;

przy czym czynów opisanych w pkt 7, 9 i 10 dokonał, działając w warunkach tzw. ciągu przestępstw, określonego w art. 91 § 1 k.k.;

11. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w G., w bliżej nieustalonym okresie 1999 r., w celu użycia za autentyczne podrobił dokumenty w postaci faktur i rachunków uproszczonych w ten sposób, że:

-

na rachunku uproszczonym 00691/99 z dnia 14 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 00536/99 z dnia 12 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 00510/99 z dnia 9 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 44/99 z dnia 1 marca 1999 r. wystawionym przez E. J. R. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 1468/0/99 z dnia 8 kwietnia 1999 r. wystawionym przez Z. E. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym RG/99/128 z dnia 7 maja 1999 r. wystawionym przez M. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 00550/99 z dnia 14 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 1581/0/99 z dnia 14 kwietnia 1999 r. wystawionym przez Z. E. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 145/RK/79/99/Dz z dnia 9 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. L. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 146/RK/75/99/ z dnia 27 kwietnia 1999 r. wystawionym przez Sklep Ogrodniczy podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 147/RK/81/99 z dnia 13 kwietnia 1999 r. wystawionym przez E. J. R. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

12. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w G., w bliżej nieustalonym okresie 2000 r., w celu użycia za autentyczne podrobił dokumenty w postaci faktur i rachunków uproszczonych w ten sposób, że:

-

na fakturze VAT 153/00 z dnia 23 maja 2000 r. wystawionej przez P. S. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpis osoby stwierdzającej, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 158/2000 z dnia 11 maja 2000 r. wystawionej przez Sklep Ogrodniczy podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 01216/33 str. 3 poz. 29, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT FG/20/384 z dnia 30 maja 2000 r. wystawionej przez M. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 154 str. 9 poz. 96, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

13. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w G., w bliżej nieustalonym okresie 2001 r., w celu użycia za autentyczne podrobił dokumenty w postaci faktur i rachunków uproszczonych w ten sposób, że:

-

na fakturze VAT 126/15 z dnia 11 kwietnia 2001 r. wystawionej przez Firmę Handlową M. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpis osoby stwierdzającej, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały zaprzychodowanie w książce mienia str. 34 poz. 6, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT FG/01/293 z dnia 11 kwietnia 2001 r. wystawionej przez M. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpis osoby stwierdzającej że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały zaprzychodowanie w książce mienia str. 34 poz. 5, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

14. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w G., w bliżej nieustalonym okresie 2002 r., w celu użycia za autentyczne podrobił dokumenty w postaci faktur i rachunków uproszczonych w ten sposób, że:

-

na fakturze VAT 021/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. wystawionej przez F. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 37 str. 12 poz. 21, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 27 z dnia 12 marca 2002 r. wystawionej przez P. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 37 str. 12 poz. 78,25, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 00171/02 z dnia 4 lutego 2002 r. wystawionej przez P. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 27 str. 12 poz. 72/24, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 046/2002 z dnia 11 marca 2002 r. wystawionej przez F. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 27 str. 12 poz. 75/36, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 105/02 z dnia 2 kwietnia 2002 r. wystawionej przez P. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 00181/02 z dnia 13 marca 2002 r. wystawionej przez P. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz podpisy osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 37 str. 12 poz. 71/29, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

15. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w G., w bliżej nieustalonym okresie 2003 r., w celu użycia za autentyczne podrobił dokumenty w postaci faktur i rachunków uproszczonych w ten sposób, że:

-

na fakturze VAT F/03H 881 z dnia 12 lutego 2003 r. wystawionej przez I. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 57 str. 12 poz. 47, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 00034/03 z dnia 20 lutego 2003 r. wystawionej przez Sklep Radiowo-Telewizyjny podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 57 str. 46 poz. 28, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT FG/03/56 z dnia 27 stycznia 2003 r. wystawionej przez M. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce ewidencji str. 14 poz. 51, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 00158/03 z dnia 29 stycznia 2003 r. wystawionej przez P. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce ewidencji str. 14 poz. 52, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

-

na fakturze VAT 67 z dnia 14 lutego 2003 r. wystawionej przez P. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie faktury oraz osób stwierdzających, że wyszczególnione w fakturze przedmioty zostały przyjęte do magazynu i zaprzychodowanie w książce 12 str. 12 poz. 43, gdy w rzeczywistości taki fakt nie miał miejsca,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; przy czym czynów opisanych w pkt 11-15 dokonał, działając w warunkach tzw. ciągu przestępstw, określonego w art. 91 § 1 k.k.;

16. w bliżej nieustalonym dniu 1998 r., nie później niż w dniu 17 lipca 1998 r., w G., w związku z pełnieniem funkcji publicznej - Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. zażądał, a następnie przyjął od C. K. korzyść majątkową w wysokości 3.000 zł w zamian za spowodowanie uznania M. K. przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W. za niezdolnego do służby wojskowej, podczas gdy jego stan zdrowia pozwalał na jej pełnienie,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

17. w bliżej nieustalonym dniu 1999 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia poprzez zawarcie ze Starostą Powiatu G. porozumienia dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 1999 r., działając tym samym na szkodę Agencji Mienia Wojskowego, która poniosła szkodę w wysokości nie mniejszej niż 1.826,33 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k.;

18. w bliżej nieustalonym dniu marca 2000 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczył swoje uprawnienia poprzez zawarcie ze Starostą Powiatu G. porozumienia dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2000 r., działając tym samym na szkodę Agencji Mienia Wojskowego, która poniosła szkodę w wysokości nie mniejszej niż 2.062,78 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k.;

19. w dniu 11 stycznia 2001 r., w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczył swoje uprawnienia poprzez zawarcie ze Starostą Powiatu G. porozumienia dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2001 r., działając tym samym na szkodę Agencji Mienia Wojskowego, która poniosła szkodę w wysokości nie mniejszej niż 2.194,84 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k.;

20. w dniu 11 stycznia 2002 r., w G. będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczył swoje uprawnienia poprzez zawarcie ze Starostą Powiatu G. porozumienia dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2002 r., działając tym samym na szkodę Agencji Mienia Wojskowego, która poniosła szkodę w wysokości nie mniejszej niż 2.219,84 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k.;

21. w dniu 29 listopada 2002 r. w G., będąc funkcjonariuszem publicznym - Wojskowym Komendantem Uzupełnień w G. - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczył swoje uprawnienia poprzez zawarcie ze Starostą Powiatu G. porozumienia dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poborów w 2003 r., działając tym samym na szkodę Agencji Mienia Wojskowego, która poniosła szkodę w wysokości nie mniejszej niż 2.195,77 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 231 § 2 k.k.;

przy czym czynów opisanych w pkt 17-21 dokonał, działając w warunkach tzw. ciągu przestępstw, określonego w art. 91 § 1 k.k.;

22. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w marcu i kwietniu 1999 r. przywłaszczył sobie rzeczy ruchome zakupione dla Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., w wykonaniu porozumienia ze Starostą Powiatu G. z 1999 r., dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 1999 r., w postaci: farby M. akrylowej białej w ilości 10 litrów o wartości 47,56 zł, barwnika uniwersalnego M. w ilości 3 sztuk o łącznej wartości 15,69 zł, farby E. białej w ilości 0,8 litra o wartości 14,23 zł, farby S. palisander w ilości 2,5 litra o wartości 72,18 zł, bejcy uniwersalnej palisander w ilości 0,75 litra o wartości 21,98 zł, D. w ilości 0,5 litra o wartości 5,76 zł, kleju montażowego T. w ilości 310 ml o wartości 7,32 zł, farby E. białej w ilości 7 litrów o wartości 97,32 zł, pędzla angielskiego 63 o wartości 2,35 zł, pędzla półangielskiego 63 o wartości 2,12 zł, benzyny ekstrakcyjnej w ilości 0,5 litra o wartości 1,92 zł, benzyny łąkowej w ilości 0,5 litra o wartości 2,05 zł, folii malarskiej o wartości 6,15 zł, wałka zapasowego o długości 18 cm i wartości 7,50 zł, przewodu OW 3×1,5 o wartości 70 zł, tarczy spawalniczej o wartości 36,80 zł, oprawy jarzeniowej O. 2×40 Gost w ilości dwóch sztuk o wartości 188 zł, przewodu DVp 2×1,5 o wartości 29 zł, oprawy halogenu 150 W z czujnikiem o wartości 68 zł, czujnika halogenu J-100 o wartości 5 zł, wyłącznika hermetycznego WNT-1H o wartości 8,80 zł, puszki hermetycznej P-0 w ilości dwóch sztuk o wartości 1,60 zł, materiałów administracyjno-biurowych (papier kserograficzny i faksowy, zeszyty, koperty, teczki, segregatory) o wartości 966,75 zł, pędzla angielskiego 25 o wartości 1,50 zł, pędzla angielskiego 50 o wartości 2,50 zł, rozcieńczalnika chlorokauczukowego w ilości 0,5 litra o wartości 2,81 zł, emalii chlorokauczukowej zielonej 0,8 w ilości litra o wartości 14,41 zł, przewodu Y. 5×2×0,5 o wartości 28,80 zł, farby H. czarnej o wartości 29 zł, pędzla angielskiego w ilości dwóch sztuk o wartości 3,60 zł, benzyny ekstrakcyjnej w ilości dwóch sztuk o wartości 3,60 zł, węża o średnicy 019 o wartości 36 zł, wyłącznika hermetycznego o wartości 4,20 zł, oprawy kanałowej o wartości 21,80 zł - tj. przedmiotów o łącznej wartości 1.826,30 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

23. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w maju 2000 r. przywłaszczył sobie rzeczy ruchome zakupione dla Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., w wykonaniu porozumienia ze Starostą Powiatu G. z nieustalonego dnia marca 2000 r., dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2000 r., w postaci: artykułów spożywczych (napoje, woda, cukierki, kawa, cukier) o wartości 232,56 zł, kosiarki elektrycznej o wartości 430 zł, fotela M. o wartości 300 zł, krzesła P. o wartości 210 zł, tonera czarnego C. NP1215/6216 o wartości 237,90 zł, kopert białych C6 SK w ilości tysiąca sztuk o łącznej wartości 85,40 zł, skoroszytu tekturowego w ilości 30 sztuk o łącznej wartości 15,01 zł, papieru ksero A4 P. w ilości 5 ryz o łącznej wartości 98,09 zł, papieru ksero A3 P. w ilości 2 ryz o łącznej wartości 82,23 zł, folii do bindownic A4 w ilości 100 sztuk o łącznej wartości 74,42 zł, grzbietu do bindownic 8 mm w ilości 100 sztuk o łącznej wartości 30,50 zł, papieru ksero A3 kolor w ilości 2 ryz o wartości 90,01 zł, zeszytu 96k A4 w twardej oprawie w ilości 10 sztuk o łącznej wartości 80,04 zł, segregatora A4 E. 7 cm w ilości 12 sztuk o łącznej wartości 96,62 zł,

tj. przedmiotów o łącznej wartości 2.062,78 zł, to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

24. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w kwietniu 2001 r., przywłaszczył sobie rzeczy ruchome zakupione dla Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., w wykonaniu porozumienia ze Starostą Powiatu G. z 11 stycznia 2001 r., dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2001 r., w postaci: aparatu telefonicznego z faksem P. KX-FT25 o wartości 998 zł, kasetki na bilon o wartości 25 zł, dziurkacza S. 418 o wartości 23 zł, cartridge'a L.7000 kolor o wartości 185 zł, materiałów administracyjno-biurowych (papier kserograficzny, teczki, notesy, koperty, bruliony, skoroszyty, zeszyty, cienkopisy) o wartości 763,84 zł - tj. przedmiotów o łącznej wartości 1.994,84 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

25. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w okresie od lutego do kwietnia 2002 r. przywłaszczył sobie rzeczy ruchome zakupione dla Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., w wykonaniu porozumienia ze Starostą Powiatu G. z 11 stycznia 2002 r., dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2002 r., w postaci: zestawu T. C-35 o wartości 320,01 zł, etui o wartości 20 zł, kuponu T. o wartości 198,01 zł, drabiny 3-elementowej o długości 6,5 metra o wartości 716,04 zł, stalochronu brązowego w ilości 0,8 litra o wartości 26,81 zł, pędzla angielskiego 36 o wartości 1,90 zł, kleju montażowego T. w ilości 310 ml o wartości 8,40 zł, zestawu T. o wartości 350,01 zł, kuponu T. o wartości 99 zł, artykułów spożywczych (napoje, woda, kawa, cukierki, ciastka) o wartości 451,15 zł, tarczy do betonu 125 TIA o wartości 10,50 zł, tarczy do stali125×1,6 o wartości 18,01 zł - tj. przedmiotów o łącznej wartości 2.219,84 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

26. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w okresie od stycznia do lutego 2003 r. przywłaszczył sobie rzeczy ruchome zakupione dla Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., w wykonaniu porozumienia ze Starostą Powiatu G. z 29 listopada 2002 r., dotyczącego wynajmu lokali Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. dla celów przeprowadzenia poboru w 2003 r., w postaci: długopisu F. BP14 stalowego GT o wartości 68,44 zł, pióra stalowego FP41 o wartości 96,62 zł, pióra P. o wartości 10,74 zł, słuchawek P. RP-HT 21 o wartości 30 zł, słuchawek S. HD 457 o wartości 120 zł, pudełka na dyskietki o wartości 20 zł, 1 opakowania dyskietek B. 3,5 HD o wartości 30,01 zł, cartridge'a L. 7000 czarny o wartości 135,03 zł, cartridge'a L. 7000 kolor o wartości 145 zł, tonera czarnego C. NP 1215/6216 o wartości 244 zł, materiałów administracyjno-biurowych (papier kserograficzny, teczki, notesy, koszulki, skoroszyty, segregatory, zeszyty, bloki listowe, flamastry, markery, taśmy klejące, piórnik, zszywacz, książka korespondencyjna) o wartości 784,92 zł, kabla B. o długości 1,8 metra i wartości 10 zł, klawiatury A4 Tech+Mouse o wartości 140 zł, dyskietek 3,5 HD w ilości 20 sztuk o łącznej wartości 30,02 zł, końcówki adapter-set o wartości 45,99 zł; to jest przedmioty o łącznej wartości 1.910,77 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

27. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w nieustalonym okresie do 2003 r. przywłaszczył sobie rzeczy ruchome stanowiące własność Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., w postaci:

-

gaśnicy agregatowej o symbolu GS-6 o wartości nie mniejszej niż 100 zł,

-

szpadla z trzonkiem o wartości nie mniejszej niż 8 zł,

-

skrzyni stalowej na akta o wartości nie mniejszej niż 150 zł,

-

ciężarka 17,5 kg o wartości nie mniejszej niż 10 zł,

-

hantli 4 kg w ilości dwóch sztuk o łącznej wartości nie mniejszej niż 10 zł,

-

szafy stalowej na akta przerobionej na wędzarnię o wartości nie mniejszej niż 800 zł,

-

szafy ubraniowej drewnianej dwudrzwiowej WP-127 o wartości nie mniejszej niż 100 zł,

-

szafy białej z cokołem o wartości nie mniejszej niż 100 zł,

-

szafy dwudrzwiowej z nadstawką w ilości dwóch sztuk o wartości nie mniejszej niż 100 zł za sztukę,

-

rzutnika o wartości nie mniejszej niż 10 zł,

-

lampy oświetleniowej o wartości nie mniejszej niż 10 zł,

-

szafy trzydrzwiowej metalowej o wartości nie mniejszej niż 200 zł,

-

radia T. RT 302 o wartości nie mniejszej niż 50 zł,

-

szafy stalowej na akta przerobionej do przechowywania broni o wartości nie mniejszej niż 800 zł,

-

obiektywu do aparatu fotograficznego o wartości nie mniejszej niż 1 zł,

-

to jest przedmiotów o łącznej wartości nie mniejszej niż 2.449 zł,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.;

przy czym czynów opisanych w pkt 22 - 27 dokonał, działając w warunkach tzw. ciągu przestępstw, określonego w art. 91 § 1 k.k.",

Płk rez. S. P. został oskarżony o to, że:

"w bliżej nieustalonych dniach w okresie od 10 lipca 1998 r. do 17 lipca 1998 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc jako funkcjonariusz publiczny - przewodniczący Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. upoważnionym do przeprowadzenia badania lekarskiego poborowego M. K., przekraczając uprawnienia, poświadczył nieprawdę:

1.

w wypełnionej i podpisanej przez siebie rubryce «2. Badanie wewnętrzne» skierowania do badań lekarsko-specjalistycznych poborowego M. K. z dnia 10 lipca 1998 r. wystawionego przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W., poprzez podanie, iż wskazany poborowy od 1,5 roku był leczony z powodu choroby wrzodowej dwunastnicy oraz w 1996 r. przebył uraz stawu kolanowego lewego, że w organie tym w czasie badania występowały obrzęki i trzaski, a badany ma trudności w chodzeniu,

2.

w wydanym przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W. Orzeczeniu Nr 4971/3/98 w sprawie zdolności do służby wojskowej z dnia 17 lipca 1998 r., poprzez stwierdzenie u poborowego M. K. w pkt 1 ppkt 1 tego orzeczenia przewlekłej choroby wrzodowej dwunastnicy (§ 43 p. 4), a w pkt 1 ppkt 2 tego orzeczenia niestabilności pourazowej stanu kolanowego lewego (§ 78 p. 3), chociaż w rzeczywistości poborowy M. K. nigdy nie chorował na chorobę wrzodową dwunastnicy oraz nie doznał urazu stawu kolanowego lewego i nie zgłaszał dolegliwości w tym zakresie,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.".

D. A. P. została oskarżona o to, że:

"w bliżej nieustalonym dniu, nie później niż w dniu 17 lipca 1998 r. w W., będąc - jako lekarz radiolog Zakładu Radiologii Szpitala G. w W. - osobą upoważnioną do sporządzenia wyników badania radiologicznego, poświadczyła nieprawdę w sporządzonym przez siebie wyniku badania radiologicznego przewodu pokarmowego M. K., poprzez podanie, iż w przewodzie pokarmowym przechodzenie kontrastu przez przełyk jest swobodne, żołądek na czczo zawiera treść płynną, śluzówka w jego obrębie jest pogrubiała, opuszka dwunastnicy jest zniekształcona, z widoczną niszą wrzodową od strony krzywizny mniejszej, chociaż w rzeczywistości badanie radiologiczne przewodu pokarmowego M. K. nie zostało przeprowadzone i nigdy nie miał on dolegliwości wynikających ze sporządzonego przez nią opisu wyniku powyższego badania,

to jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 271 § 1 k.k.".

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt So. 28/06,

I.

w oparciu o art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. D. A. P. uniewinnił od popełnienia zarzuconego jej czynu;

II.

w oparciu o art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. J. K. uniewinnił od popełnienia zarzuconego mu w pkt 11 aktu oskarżenia czynu;

III.

w oparciu o art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. J. K. uniewinnił od popełnienia zarzuconych mu w pkt 22-26 aktu oskarżenia czynów;

IV.

w oparciu o art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. umorzył postępowanie wobec J. K. o czyny opisane w pkt 4, 12, 13 14, 15, 17-21 aktu oskarżenia zakwalifikowane tam jako przestępstwa określone w art. 263 § 2 k.k. (czyn nr 4), art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (czyny nr 12 - 15), art. 231 § 2 k.k. (czyny nr 17 - 21);

V.

w oparciu o art. 5 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.) umorzył postępowanie wobec J. K. o czyny opisane w pkt 6 i 27 aktu oskarżenia uznając, że stanowią one wkroczenia z art. 119 § 1 k.w.

VI.

J. K. uznał za winnego popełnienia:

-

czynu opisanego w pkt 1 zarzutów, ustalając, że oskarżony swoim działaniem przekroczył przyznane mu uprawnienia, tj. przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.;

-

czynu opisanego w pkt 2 zarzutów stanowiącego przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 w zw. z art. 12 k.k.;

-

czynu opisanego w pkt 3 zarzutów stanowiącego przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 w zw. z art. 12 k.k.;

-

czynu opisanego w pkt 5 zarzutów stanowiącego przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z tym, że usunął opis zachowań z litery "I" oraz "O";

-

czynów opisanych w pkt 7, 9 i 10 zarzutów stanowiących przestępstwa z art. 351 k.k. uznając, że oskarżony działał w warunkach opisanych w art. 91 § 1 k.k.;

-

czynu opisanego w pkt 8 zarzutów stanowiącego przestępstwo z art. 350 § 1 k.k.;

-

czynu opisanego w pkt 16 zarzutów stanowiącego przestępstwo z art. 239 § 1 d.k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., i za to skazał go:

-

za popełnienie czynu opisanego w pkt 1 zarzutów z mocy art. 231 § 2 k.k. na karę roku pozbawienia wolności;

-

za popełnienie czynu opisanego w pkt 2 zarzutów z mocy art. 231 § 2 k.k. na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

-

za popełnienie czynu opisanego w pkt 3 zarzutów z mocy art. 231 § 2 k.k. na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

-

za popełnienie czynu opisanego w pkt 5 zarzutów z mocy art. 231 § 2 k.k. na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

-

za popełnienie czynów opisanych w pkt 7, 9 i 10 zarzutów z mocy art. 351 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności;

-

za popełnienie czynu opisanego w pkt 8 zarzutów z mocy art. 350 § 1 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

-

za popełnienie czynu opisanego w pkt 16 zarzutów z mocy art. 239 § 1 d.k.k. na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

W oparciu o art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. orzeczone J. K. kary pozbawienia wolności połączył i jako łączną wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby;

VII. S. P. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu w sposób opisany w akcie oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i § 6 pkt 3 k.k. skazał go na karę grzywny w rozmiarze 40 (czterdzieści) stawek dziennych w kwocie po 100 (sto) zł za każdą stawkę - której wykonanie - w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 2 k.k. - warunkowo zawiesił na okres próby w rozmiarze roku.

Od wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych płk. rez. J. K., płk. rez. S. P. oraz na niekorzyść prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w W.

I. Obrońca płk. rez. J. K., zaskarżając wyrok "w odniesieniu do części z pkt VI sentencji wyroku", zarzucił:

1)

"obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a w szczególności art. 4, 5 § 2, 7, 410 i 424 k.p.k. opisaną w dalszym wywodzie apelacji,

2)

błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, a polegający w ogólności na uznaniu, że oskarżony J. K. dopuścił się przypisanych mu przestępstw".

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z pkt 2, 3 i 16 aktu oskarżenia oraz uchylenie wyroku i umorzenie postępowania co do czynów opisanych w pkt 1, 5, 7, 8, 9 i 10 aktu oskarżenia na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

II. Obrońca płk. rez. S. P., zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:

1.

"błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, a mających wpływ na treść orzeczenia poprzez dowolne ustalenie, na podstawie nieprawidłowej, bo dokonanej z naruszeniem art. 7 k.p.k. oceny zebranego w przebiegu postępowania materiału dowodowego, że oskarżony S. P. dopuścił się zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona określone w art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady określonej w art. 5 § 2 k.p.k., iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, do takich ustaleń prowadzić nie może;

2.

obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 4, art. 7, art. 5 § 2, art. 366 i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na dokonaniu oceny wiarygodności i mocy zebranego w przebiegu postępowania materiału dowodowego bez należytego rozważenia wszystkich wynikających stąd faktów i okoliczności, we wzajemnym powiązaniu i konfrontacji oraz z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez:

-

niepełne, nieobiektywne i wybiórcze rozważenie dowodu z zeznań pokrzywdzonego M. K., pomijając liczne ujawnione w nich istotne sprzeczności i rozbieżności, w tym zwłaszcza dotyczące przebiegu badania lekarskiego u oskarżonego S. P.,

-

niepełne, nieobiektywne i wybiórcze rozważenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego S. P.,

-

zupełne pominięcie i nierozważenie dowodów z zeznań świadków P. M. i J. R. oraz pisemnych i ustnych opinii biegłych lekarzy medycyny J. B. i B. P., a także:

-

niepełne, nieobiektywne i wybiórcze rozważenie dowodów z dokumentów w postaci karty skierowania do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., wezwania do tej Komisji na dzień 10, 13 lipca 1998 r., kserokopii wyniku badania radiologicznego przewodu pokarmowego opiewającego na nazwisko M. K., datowanego na 26 maja 1998 r., skierowania do badań lekarsko-specjalistycznych oraz orzeczenia nr 4791/3/98 z dnia 17 lipca 1998 r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W.,

-

nie czyniąc przy tym zadość obowiązkowi dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, z rozważeniem oraz bez pominięcia także i tych dowodów oraz wynikających z nich faktów i okoliczności, które przemawiały na korzyść oskarżonego, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia". Na podstawie tak sformułowanych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego płk. rez. S. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, a w przypadku niepodzielenia tego wniosku uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W.

III. Z kolei prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w W., w apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonych zaskarżył powyższy wyrok:

-

"w odniesieniu do płk. rez. J. K. w części dotyczącej czynów zarzuconych temu oskarżonemu aktem oskarżenia w punktach: 11 - od którego popełnienia ww. został uniewinniony, 12-15 - w stosunku do których umorzono postępowanie karne z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynów, 6 - w stosunku do którego umorzono postępowanie karne ze względu na to, iż nastąpiło przedawnienie karalności czynu oraz rozstrzygnięcia dotyczącego warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec wymienionego kary łącznej pozbawienia wolności,

-

w odniesieniu do D. A. P. w całości. Prokurator na podstawie art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zarzucił:

1.

"obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 391 § 1 k.p.k., polegającą na zaniechaniu odczytania na rozprawie odbytej po ponownym otworzeniu przewodu sądowego zeznań złożonych przez J. Z. w toku postępowania przygotowawczego oraz na rozprawie odbytej w dniu 14 czerwca 2007 r., w sytuacji gdy świadek ten, ponownie przesłuchany na rozprawie, w odniesieniu do czynu określonego w pkt 11 aktu oskarżenia zeznawał odmiennie niż poprzednio oraz pewnych okoliczności nie pamiętał,

2.

obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 366 § 1 k.k. polegającą na jego niezastosowaniu i niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla spraw okoliczności, a w szczególności tego, jakie osoby złożyły podpisy na rachunkach uproszczonych opisanych w zarzucie 11 aktu oskarżenia, w następstwie czego Sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść, a polegających na stwierdzeniu, że podpisy pod ww. rachunkami uproszczonymi złożyli pracownicy Starostwa Powiatowego w G.,

3.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że stopień społecznej szkodliwości czynów zarzuconych płk. J. K. w pkt 12-15 aktu oskarżenia jest znikomy, co skutkowało przyjęciem, że przedmiotowe czyny nie stanowiły przestępstwa, podczas gdy analiza rodzaju naruszonego dobra, rozmiaru wyrządzonej szkody, okoliczności popełnienia czynów i postaci kierującego nim zamiaru prowadzą do wniosku, że zarzucone wymienionemu czyny były społecznie szkodliwe w stopniu wyższym niż znikomy, a zatem stanowiły przestępstwo,

4.

obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 193 § 1 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k., polegającą na ich niezastosowaniu i niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego określonej specjalności dla ustalenia miarodajnej wartości przywłaszczonego przez płk. rez. J. K. faksu marki O. 450 wraz z automatyczną sekretarką, w chwili popełnienia zarzucanego mu w pkt 6 aktu oskarżenia czynu, skutkiem czego Sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie, iż wartość tego urządzenia wynosiła około 160 zł,

5.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że brak jest dowodów wskazujących na to, iż oskarżona D. P., dopuściła się poświadczenia nieprawdy w dokonanym w bliżej nieustalonym dniu, nie później niż w dniu 17 lipca 1998 r., opisie wyniku badania radiologicznego przewodu pokarmowego M. K., podczas gdy wszechstronna analiza sprawy, a zwłaszcza ocena zeznań świadków M. T., L. B., A. A. oraz zeznań M. K. w świetle zasad logiki, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności prowadzi do wniosku, że oskarżona dopuściła się popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu,

6.

rażącą niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec płk. rez. J. K. w stosunku do stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzuconych mu czynów z pkt 1-3, 5, 7-10 i 16 aktu oskarżenia, polegającą na wymierzeniu temu oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, podczas gdy ustalone przez Sąd pierwszej instancji okoliczności popełnienia ww. czynów przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania". Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wszystkie wniesione apelacje są niezasadne.

IV. Co do apelacji obrońcy oskarżonego płk. rez. J. K.

Jej uzasadnienie składa się z trzech punktów. Pierwszy odnosi się do czynu opisanego w pkt 16 aktu oskarżenia, drugi co do czynów opisanych w pkt 1, 2 i 3, trzeci zaś co do czynów opisanych w pkt 1, 5, 7, 8, 9 i 10 aktu oskarżenia. Jeżeli chodzi o argumentację przedstawioną w apelacji w zakresie skazania oskarżonego za przestępstwo określone w art. 239 § 1 k.k. z 1969 r. (pkt 16 aktu oskarżenia), to obszerne wywody skarżącego generalnie sprowadzają się do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w zakresie trafności oceny dowodów z zeznań świadków C. i M. K., Z. G. co do okoliczności żądania przez oskarżonego K. łapówki w kwocie 3.000 zł i wręczenie mu jej przez C. K. w zamian za spowodowanie uznania M. K. przez RWKL w W. za niezdolnego do służby wojskowej, w sytuacji gdy stan jego zdrowia pozwalał na jej pełnienie bez żadnych przeszkód. Dowody te w ocenie autora apelacji były niespójne, zawierały istotne sprzeczności i jako takie nie pozwalały przy przestrzeganiu określonych reguł procedowania (art. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.) na dokonanie takich, a nie innych ustaleń faktycznych. Z perspektywy postępowania odwoławczego wywody skarżącego należało ocenić jako nietrafne. Sąd pierwszej instancji, ustalając w tej części stan faktyczny niniejszej sprawy, nie dopuścił się obrazy przywołanych w apelacji przepisów prawa procesowego. Zauważyć należało, że skarżący niejako zbiorczo zestawił przepisy artykułów 4, 5 § 2, 7, 410 oraz 424 § 1 pkt 1 k.p.k., bez powiązania tych przepisów z jakimi to błędami w ustaleniach faktycznych one się wiążą i bez wykazania, że ocena dowodów przez Sąd meriti była dowolna i nieoparta na całości zgromadzonego materiału dowodowego, to pomimo tej wadliwości w konstrukcji apelacji obrońcy sąd odwoławczy zobligowany był do całościowej oceny zaskarżonego w tej części wyroku.

W pierwszym rzędzie stwierdzić należało, że Sąd meriti w żadnym stopniu nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Przywołany przez skarżącego art. 4 k.p.k. został przez niego li tylko przytoczony, bez powiązania go z określonymi nakazami lub zakazami procedowania przez sąd orzekający. Sposób gromadzenia materiału dowodowego jasno wskazuje, że sąd respektował zasady procesu karnego. Artykuł 5 § 2 k.p.k. w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania, albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 17 -21) jasno wynikało, którym to dowodom dano wiarę, a którym odmówiono waloru wiarygodności. Sąd pierwszej instancji w tej części poddał wnikliwej ocenie zeznania świadków C. i M. K., Z. G., a także wyjaśnienia oskarżonych K. i P. Trafnie wskazał na jedyny i logiczny ciąg zdarzeń polegających na: przygodnej znajomości C. K. z Z. G., skontaktowania się C. K. za pośrednictwem Z. G. z oskarżonym K., żądania przez niego kwoty 3.000 zł od C. K. w zamian za pomoc w uzyskaniu zwolnienia z obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej jego syna (M.) i wręczenia przez niego kwoty 3.000 zł oskarżonemu K., otrzymania przez M. K. skierowania do RWKL w W. na dzień 10, 13 lipca 1998 r. wraz z kartką, na której oskarżony K. zaznaczył numer pokoju RWKL i godzinę przyjęć, faktyczne stawienie się w dniu 10 lipca 1998 r. M. K. do RWKL w W. i przyjęcie go przez oskarżonego płk. rez. S. P., który po jego zbadaniu skierował go na badanie EKG, a następnie w dokumencie "skierowanie do badań lekarsko-specjalistycznych" w rubryce 2 badanie wewnętrzne wpisał fałszywe rozpoznanie lekarskie, polegające na tym, że poborowy M. K. od półtora roku był leczony z powodu choroby wrzodowej dwunastnicy oraz w 1996 r. przebył uraz stawu kolanowego lewego oraz że w organie tym w czasie badania występowały obrzęki i trzaski, badany zaś ma trudności w chodzeniu, podczas gdy w rzeczywistości M. K. nie przebył takiej choroby, jak również nie doznał takiego urazu. Sąd pierwszej instancji trafnie też ustalił, że oskarżony płk rez. S. P. uzyskał i włączył do dokumentacji lekarskiej poborowego, potwierdzoną przez siebie za zgodność z oryginałem, kserokopię dokumentu - wyniku badania radiologicznego przewodu pokarmowego, opiewającego na nazwisko M. K., datowanego na dzień 26 maja 1998 r., w którym to dokumencie stwierdzało się, że w przewodzie pokarmowym przechodzenie kontrastu przez przełyk jest swobodne, żołądek na czczo zawiera treść płynną, śluzówka w jego obrębie jest pogrubiała, opuszka dwunastnicy jest zniekształcona, z widoczną niszą wrzodową od strony krzywizny mniejszej. Dokument podpisany był przez D. A. P., lekarza radiologa Zakładu Radiologii Szpitala G. w W. (k. 500).

W rzeczywistości badanie radiologiczne przewodu pokarmowego M. K. nie zostało wtedy przeprowadzone. S. P. w opisywanym wyżej dokumencie przeprawił, za pomocą długopisu, znajdującą się na nim cyfrę "1975" na cyfrę "1976".

Orzeczeniem Nr 4971/3/98 z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie zdolności do służby wojskowej Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. pod przewodnictwem ppłk. rez. lek. S. P. uznała M. K. za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju z uwagi na przewlekłą chorobę wrzodową dwunastnicy i niestabilność pourazową stanu kolanowego lewego. W tym czasie M. K. nie cierpiał na te dolegliwości. Ponadto prawidłowo też ustalono stan faktyczny czynów opisanych w pkt 1, 2, 3, 5, 7, 8, 9 i 10 aktu oskarżenia (s. 2-6 uzasadnienia wyroku). Sąd odwoławczy nie widzi potrzeby dublowania tegoż stanu faktycznego, bowiem nie ulega najmniejszej wątpliwości, że jego podstawę stanowiły zeznania osób pokrzywdzonych. W ocenie sądu odwoławczego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego została przeprowadzona ich wnikliwa i prawidłowa ocena. Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze zależności służbowe łączące oskarżonego K. z podwładnymi, doszedł do prawidłowych wniosków, w zeznaniach pokrzywdzonych nie dostrzegł zaś cech pomówienia, zemsty itp. i w tej sytuacji ocenę tej części materiału dowodowego należało uznać za prawidłową i zgodną z wymogami art. 7 k.p.k. Nie ulega też najmniejszej wątpliwości, że przedmiotem wyroku była całość materiału dowodowego zgromadzonego w ramach postępowania sądowego prowadzonego od początku przez Sąd pierwszej instancji od dnia 27 listopada 2007 r. (k. 1948). Jakkolwiek autor apelacji ma prawo do własnej oceny materiału dowodowego, to jednakże nie może go ignorować, poprzez własną ocenę zeznań świadków, w szczególności ich wiarygodności, pobudek postępowania oskarżonego w ramach przyznanych mu uprawnień służbowych, w tym przyznawania nagród i zapomóg pracownikom cywilnym oraz podwładnym żołnierzom, jak również określonego w stosunku do nich zachowania. W szczególności odnosi się to do błędnej oceny skarżącego w zakresie braku zawinienia oskarżonego co do czynu z pkt 2 i 3 aktu oskarżenia, a także braku odniesienia się przez Sąd meriti co do społecznej szkodliwości czynów z pkt 1, 5, 7, 8, 9 i 10. Wprawdzie zgodzić się należało ze skarżącym, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tzw. społecznej szkodliwości czynów oskarżonego K. przez pryzmat art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., to jednakże taka potrzeba nie zaistniała, albowiem zasadnie uznał, że czyny te stanowią przestępstwo określone w stosownych przepisach ustawy karnej i konsekwencją tego było wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych pozbawienia wolności.

Podsumowując wywody, należało apelację obrońcy oskarżonego płk. rez. J. K. uznać za niezasadną.

V. Co do apelacji obrońcy oskarżonego płk. rez. S. P.

Jest ona niezasadna z powodów następujących. Jak wynika z jej uzasadnienia, skarżący generalnie deprecjonuje ocenę dowodu z zeznań świadka M. K., zarzucając Sądowi orzekającemu jej dowolność, niepełną ocenę wyjaśnień oskarżonego P., całkowite pominięcie oceny zeznań świadków i biegłych w osobach J. B. i B. P., J. R. i P. M., błędną ocenę dowodu z dokumentów RWKL W. W ocenie Sądu odwoławczego poczynione wywody skarżącego na uzasadnienie swojego stanowiska w konfrontacji z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji, w tym jego rozważaniami na s. 21-22 uzasadnienia, jawią się jako rażąco błędne i przez to nie mogły być uwzględnione. W pierwszej kolejności przyjąć należało, że Sąd pierwszej instancji w tej części stanu faktycznego poczynił prawidłowe ustalenia. Również swoje rozważania wyrokowe oparł o treść art. 7 k.p.k., wnikliwie przeprowadzając postępowanie dowodowe. W szczególności Sąd ten dokonał prawidłowej oceny zeznań świadka M. K., a następnie z oceny tego dowodu wyprowadził jedyny słuszny wniosek, że to oskarżony P., chcąc aby dokument w postaci skierowania na badania lekarsko-specjalistyczne obdarzony był większą dozą zaufania i uzasadniał przez to przyznanie oczekiwanej przez M. K. kategorii zdrowia, dokonał wpisu określonego rozpoznania choroby, której on nie przebył oraz urazu kolana, którego nie doznał. Tok rozumowania Sądu pierwszej instancji w tej materii jest prawidłowy, jeśli się zważy, że M. K. w skierowaniu na RWKL w W., jeśli chodzi o jego schorzenie i urazy, wskazał tylko na podejrzenie występowania u siebie arytmii serca (k. 1525). Jeżeli chodzi o postępowanie oskarżonego z dokumentem w postaci badania radiologicznego M. K., mającego mieć miejsce w dniu 26 maja 1998 r. (k. 500), to Sąd pierwszej instancji w oparciu o dowód z zeznań M. K. zasadnie przyjął, że nie zostało ono w ogóle przeprowadzone, a dokument ten po przeprawieniu daty urodzin M. K. przez oskarżonego P. został dołączony do dokumentacji poborowego M. K. Widniejącą w tym dokumencie datę "1975", oskarżony P. przeprawił na "1976". Natomiast zgodzić się należało z zarzutem skarżącego, że Sąd pierwszej instancji zaniechał oceny zeznań świadków i biegłych w osobach: J. B., B. P., J. R. i P. M. Osoby te zostały przesłuchane na rozprawie w dniu 22 lutego 2009 r. Nie ulega wątpliwości, że zaniechanie oceny zeznań świadków jak również stosownych opinii biegłych stanowi uchybienie procesowe. Jednakże w ocenie sądu odwoławczego nie miało ono żadnego wpływu na treść wyroku. Osoby te zeznawały na okoliczności niezwiązane ściśle z zachowaniem oskarżonego P. in tempore criminis, w tym poświadczania przez niego nieprawdy w dokumentach RWKL w W. (por. k. 2399-2340). W związku z tym, że apelacja obrońcy została wniesiona co do winy, należało więc odnieść się co do kary wymierzonej temu oskarżonemu. W świetle trafnie ustalonych okoliczności obciążających i łagodzących orzeczona przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kara grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 100 zł każda nie razi swą surowością i jako taka, zważywszy na okoliczności czynu oskarżonego, czyni zadość dyrektywom, o których mowa w art. 53 k.k.

Co do apelacji prokuratora.

Została ona wniesiona przez oskarżyciela publicznego na niekorzyść oskarżonego płk. rez. J. K. oraz D. A. P.

Z jej uzasadnienia wynika, że prokurator zaskarżył wyrok w części w odniesieniu do płk. rez. J. K. co do czynów opisanych w pkt 6, 11, 12-15 aktu oskarżenia, zaś co do D. A. P. w całości.

Co do zarzutu pierwszego apelacji.

Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania (art. 391 § 1 k.p.k.), która według jego oceny miała wpływ na treść orzeczenia, albowiem Sąd pierwszej instancji przesłuchując świadka J. Z. w dniu 5 sierpnia 2008 r., z uwagi na to, że świadek ten miał zeznawać odmiennie bądź też pewnych okoliczności nie pamiętał, powinien stosownie do treści art. 391 § 1 k.p.k. odczytać jego zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym (k. 258) oraz jego zeznania złożone na rozprawie sądowej w dniu 14 czerwca 2007 r. (k. 1844). Sąd tego jednak nie uczynił. Zarzut ten należało uznać za chybiony. Pomijając już to, że uczestniczący w rozprawie prokurator nie złożył wniosku o odczytanie zeznań świadka Z. stosownie do treści art. 391 § 1 k.p.k. (a więc uznał on, że nie zachodzi taka potrzeba), to zauważyć należało, a czego nie dostrzega skarżący, że świadek J. Z. nie składał odmiennych zeznań co do istoty czynów zarzucanych oskarżonemu K., lecz przedstawił w nich obieg dokumentów, w tym faktur wystawianych przez starostwo G. na rzecz WKU w G. Z racji pełnienia funkcji skarbnika powiatu G. bardzo dobrze znał zasady obiegu tych dokumentów. Podobnie na te okoliczności zeznawał świadek B. (wicestarosta powiatu g.). Na koniec należy stwierdzić, że istotą przepisu art. 391 § 1 k.p.k. nie jest jego automatyczne stosowanie w sytuacjach, kiedy zeznania świadka różnią się mało istotnymi szczegółami, niemającymi związku z istotą sprawy, lecz tylko wtedy przepis ten powinien być stosowany, i to zależy od swobodnej decyzji sądu, kiedy zeznania świadka co do istoty zdarzenia znamiennie różnią się od siebie, bądź też z uwagi na znaczny upływ czasu świadek w ogóle nie pamięta istotnych okoliczności zdarzenia. Ponadto też zauważyć należało, że skarżący w żadnym stopniu nie wykazał, ażeby zaniechanie odczytania zeznań świadka Z. miało jakikolwiek wpływ na treść wyroku.

Co do zarzutu opisanego w pkt 2 (obraza art. 366 § 1 k.p.k.).

W ocenie Sądu odwoławczego zarzut ten jest nieporozumieniem ze strony skarżącego. Zarzuca on Sądowi pierwszej instancji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, a w szczególności tego, jakie osoby złożyły podpisy na rachunkach uproszczonych opisanych szczegółowo w pkt 11 aktu oskarżenia. Konsekwencją tego było błędne ustalenie Sądu, że podpisy pod tymi rachunkami złożyli też, ogólnie rzecz ujmując, pracownicy starostwa w G. Odnosząc się do wywodu skarżącego, przypomnieć należało, że taką właśnie okoliczność przyjął w akcie oskarżenia prokurator, wskazując na fakt, że rachunki były również podpisywane przez pracowników starostwa G., a zatem nie wiadomo czemu miało służyć stawianie zarzutu tej treści. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 10 Sąd pierwszej instancji ustalił, że oskarżony J. K. w 1999 r. zatwierdzał do wypłaty wskazane tam kwoty oraz potwierdzał ich otrzymanie. Sąd ustalił również, że na tych dokumentach podpisywali się też nieustaleni z nazwiska pracownicy starostwa w G., jednocześnie przyjmując, że oskarżony płk. rez. J. K. podpisał się na następujących dokumentach:

-

na rachunku uproszczonym 00691/99 z dnia 14 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W.,

-

na rachunku uproszczonym 00536/99 z dnia 12 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W.,

-

na rachunku uproszczonym 00510/99 z dnia 9 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W.,

-

na rachunku uproszczonym 44/99 z dnia 1 marca 1999 r. wystawionym przez E. J. R.,

-

na rachunku uproszczonym 1468/0/99 z dnia 8 kwietnia 1999 r. wystawionym przez Z. E.,

-

na rachunku uproszczonym RG/99/128 a dnia 7 maja 1999 r. wystawionym przez M.,

-

na rachunku uproszczonym 00550/99 z dnia 14 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. R. W.,

-

na rachunku uproszczonym 1581/0/99 z dnia 14 kwietnia 1999 r. wystawionym przez Z. E. podrobił podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku,

-

na rachunku uproszczonym 145/RK/79/99/Dz z dnia 9 kwietnia 1999 r. wystawionym przez P. L.,

-

na rachunku uproszczonym 146/RK/75/99 z dnia 27 kwietnia 1999 r. wystawionym przez sklep ogrodniczy,

-

na rachunku uproszczonym 147/RK/81/99 z dnia 13 kwietnia 1999 r. wystawionym przez E. J. R.

Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że postępowanie sądowe nie doprowadziło do ustaleń, ażeby oskarżony płk rez. J. K. na dokumentach szczegółowo opisanych w pkt 11 aktu oskarżenia podrabiał podpisy osób odpowiedzialnych za merytoryczne rozliczenie rachunku bądź też fałszował te dokumenty w inny sposób (s. 33). Ponadto należało podnieść w związku z tak sformułowanym zarzutem, że prokurator w rzeczy samej ciężar udowodnienia winy oskarżonemu w tej części, na etapie postępowania odwoławczego "przerzuca na sąd orzekający w sprawie", zapominając o celach postępowania przygotowawczego sformułowanych w art. 297 k.p.k. w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1589). Natomiast nie ulega wątpliwości, że do sądu orzekającego odnoszą się przepisy art. 2 k.p.k., mające na celu m.in. takie ukształtowanie postępowania karnego, aby sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności. Na koniec wywodów należało poczynić i taką uwagę, że formułując ten zarzut, prokurator powinien zarzucić obrazę art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i go uzasadnić (czego rzecz jasna nie uczynił w apelacji), natomiast w sposób nieprecyzyjny odwołał się do przepisu art. 366 § 1 k.p.k., który realizuje uprawnienia przewodniczącego w kierowaniu rozprawą sądową.

Co do zarzutu trzeciego błędu (...).

Oskarżyciel swoje stanowisko przedstawił na s. 20-21 uzasadnienia. Z kolei Sąd pierwszej instancji do tych okoliczności odniósł się na s. 33, 34 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu odwoławczego przekonywająca jest argumentacja Sądu meriti. Przeanalizował on w sposób całościowy postępowanie oskarżonego płk. rez. J. K. przez pryzmat art. 115 § 2 k.k. i jego wywody w tym zakresie nie zawierają uproszczeń lub dowolności. Dostrzegając okoliczności podrobienia przez niego określonych dokumentów składających się na obieg pomiędzy WKU w G. a Starostwem Powiatowym w G., zasadnie stwierdził, iż w żaden sposób negatywnie nie wpływało to na sposób realizacji zawartych umów pomiędzy tymi podmiotami, odwołując się w tej części do zeznań J. Z. oraz J. B. I tę ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, o których mowa w pkt 12-15 aktu oskarżenia, należało zaakceptować.

Co do zarzutu opisanego w pkt 4 apelacji.

Podstawą tego zarzutu, jak wynika z jego uzasadnienia na s. 21, jest stwierdzenie skarżącego, że Sąd pierwszej instancji, ustalając wartość urządzenia w postaci faksu marki O. 450 wraz z automatyczną sekretarką w zakresie jego oceny nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego o określonej specjalności. Dalej skarżący podniósł, że powołanie biegłego o tyle było zasadne, że ustalenie wartości tego urządzenia nie mogło nastąpić wyłącznie w oparciu o doświadczenie sądu i jego ustalenia co do wartości tegoż urządzenia. Mając na uwadze pismo nadesłane z "K." w K., skarżący wskazał, że nie było przeszkód w powołaniu biegłego spośród pracowników tej spółki. Zaniechając tej czynności, sąd dokonał błędnych ustaleń stwierdzając, że wartość tego urządzenia wyniosła ok. 160 zł. Istotnie na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 r. sąd dokonał oględzin tego urządzenia zaś swoje rozważania wyrokowe w tej części przedstawił na s. 35 uzasadnienia wyroku. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że wycena tego urządzenia, zważywszy na jego rok produkcji, stopień zużycia, nie wymagała wiadomości specjalnych i powołania biegłego z dziedziny np. rachunkowości. Sąd ten zasadnie odwołał się do wyliczeń wskazanych na k. 916 akt sprawy, konsekwencją których było prawidłowe przyjęcie kwoty 160 zł jako wartości tego urządzenia (10% z 1.600 zł). Ponadto też zauważenia wymaga fakt, że prokurator, przyjmując wartość tegoż urządzenia na kwotę 800 zł, również nie korzystał z opinii biegłego. Tak więc zarzut ten należało uznać za niezasadny.

Co do zarzutu z pkt 6.

Skarżący, odnosząc się do zasadności tego zarzutu, na s. 23 uzasadnienia apelacji podniósł, że czyny oskarżonego płk. rez. J. K. cechowały się dużym natężeniem złej woli, a ich stopień społecznej szkodliwości był znaczny. Oskarżony K., popełniając te przestępstwa, nadużył pełnionej przez siebie funkcji Komendanta WKU w G., wykorzystując swoje stanowisko i pozycję zawodową. Postępowaniem oskarżonego zostało dotkniętych kilkunastu jego podwładnych, których również wykorzystywał w celach prywatnych do różnego rodzaju prac i zajęć. Stąd orzeczona przez Sąd meriti kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie odzwierciedla stopnia społecznej szkodliwości czynów, ustalone zaś przez Sąd pierwszej instancji okoliczności popełnienia czynów w pkt 1-3, 5, 7-10, 16 aktu oskarżenia przemawiają za wymierzeniem temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach na s. 38 uzasadnienia wskazał na takie okoliczności, jak: że oskarżony nie był dotychczas karany, przez wiele lat wzorowo pełnił służbę wojskową, w zakresie popełnienia przestępstw opisanych w zarzutach 1, 2 i 3 aktu oskarżenia nie kierował się li tylko uzyskaniem korzyści dla siebie, lecz uzyskane w ten sposób środki (m.in. wynajmowanie pomieszczeń WKU na potrzeby poboru do wojska) przeznaczał na funkcjonowanie WKU. Ponadto Sąd też zauważył, że w zakresie czynu z pkt 9 i 10 aktu oskarżenia pokrzywdzeni nie mieli do oskarżonego żalu. Tak podsumowując swoje wywody i odnosząc się do dyrektyw określonych w art. 53 k.k. Sąd pierwszej instancji wymierzył kary jednostkowe pozbawienia wolności poniżej połowy ich ustawowego zagrożenia, orzekając zaś karę łączną zastosował zasadę absorpcji. Natomiast pozytywne zachowanie się tego oskarżonego przez wiele lat od popełnienia przypisanych mu przestępstw doprowadziło tenże Sąd do uznania, że dla osiągnięcia celów kary wystarczające będzie warunkowe zawieszenie wykonania kary dwóch lat pozbawienia wolności na okres próby lat dwóch. Sąd odwoławczy podziela w całości wywody Sądu orzekającego. Istotnie wprawdzie czyny oskarżonego cechują się dość znacznym stopniem społecznej szkodliwości, niemniej jednak orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania czyni zadość jej społecznym oczekiwaniom. Wprawdzie została ona orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jednakże dla oskarżonego, który związał swoje życie ze służbą wojskową, a po zwolnieniu z niej posiadał pewne perspektywy zatrudnienia w cywilnej służbie publicznej, w związku zaś ze skazaniem go perspektywy te utracił, stanowi ona znaczną dolegliwość. Stąd brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku jak w apelacji.

Co do zarzutu w pkt 5 apelacji.

Uniewinniając oskarżoną od popełnienia przestępstwa, według oceny skarżącego Sąd pierwszej instancji dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, gdy tymczasem prawidłowa ocena zeznań świadków M. T., L. B., A. A., a także zeznań M. K., przy respektowaniu wymogów art. 7 k.p.k., prowadzi do odmiennego wniosku, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej przestępstwa. W uzasadnieniu apelacji na s. 23 skarżący wskazał, że jakkolwiek w księdze badań radiologicznych Szpitala G. w W. brak jest wpisu o przeprowadzeniu badań radiologicznych M. K., on sam zaś zaprzeczył, aby zgłaszał w RWKL w W. jakiekolwiek schorzenie układu pokarmowego i był w związku z tym badany, to przyjęta w tej sytuacji przez Sąd orzekający hipotetyczna wersja zdarzenia - że lekarz wypełnił opis wyników badania radiologicznego bez danych personalnych pacjenta - jest nie do przyjęcia z punktu widzenia zasad logiki i prawidłowego rozumowania, albowiem w tym przypadku lekarz ten narażał się na odpowiedzialność karną. Przyjęcie tegoż założenia przez Sąd zdaniem oskarżyciela "wydaje się zatem irracjonalne". Sąd pierwszej instancji w swoich wywodach, poczynionych na s. 30-32, odnoszących się do kwestii uwolnienia oskarżonej od odpowiedzialności karnej, poczynił prawidłowe ustalenia, a następnie wyprowadził z nich słuszne wnioski. Punktem wyjścia tych rozważań była kapitalna uwaga Sądu, o której skarżący nie wspominał w ogóle. Sąd ten, oceniając dowód na k. 500, dokonał trafnego spostrzeżenia bez potrzeby uciekania się do wiadomości specjalnych, że dokument ten został wypełniony za pomocą pisma maszynowego pochodzącego z dwóch różnych maszyn do pisania, albowiem inną czcionką napisano imię i nazwisko M. K., inną zaś czcionką wyniki badania radiologicznego mającego mieć miejsce w dniu 26 maja 1998 r. Sąd pierwszej instancji odniósł się następnie do okoliczności poprawienia daty "1975" przez oskarżonego S. P. za pomocą długopisu na datę "1976". Ocenił też zeznania B. S., byłego kierownika radiologii Szpitala G. (k. 2305 v.) oraz W. W. - technika zatrudnionego w tymże zakładzie, z których to wynikało m.in., że zdarzały się przypadki w funkcjonowaniu zakładu radiologii, że osób zgłaszających się na badanie w danym dniu nie odnotowywano w stosownej dokumentacji. Te okoliczności doprowadziły Sąd pierwszej instancji do konkluzji, że jest rzeczą bardzo prawdopodobną, że oskarżona w dniu 26 maja 1998 r. de facto wykonała opis zdjęcia - badania radiologicznego, ale dotyczącego osoby innej urodzonej w 1975 r., niż M. K. urodzony w 1976 r. Konsekwencją tego było też stwierdzenie Sądu orzekającego, że bez wiedzy oskarżonej dokument ten sfałszowano. Sąd odwoławczy, mając na uwadze prawidłowe wywody Sądu pierwszej instancji oraz brak dowodów przeciwnych, pozwalających na przypisanie oskarżonej zarzucanego jej aktem oskarżenia przestępstwa, uznał ten zarzut za niezasadny.

Podsumowując rozważania, należało wniesionych apelacji nie uwzględnić i zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.

Orzeczenie o kosztach sądowych postępowania odwoławczego, w tym o opłacie oparto o treść art. 8 w zw. z art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. w zw. z art. 627 k.p.k., art. 632 pkt 2 k.p.k.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.