Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2056094

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 maja 2016 r.
VIII SA/Wa 931/15
Udokumentowanie poniesionych kosztów podatkowych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Justyna Mazur, Renata Nawrot.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. Decyzją z (...) sierpnia 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania S. G. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIS" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik US") z (...) maja 2015 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. ((...) zł). Jako podstawę prawną swojej decyzji Dyrektor IS powołał między innymi art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.; dalej: "Op").

2. Stan faktyczny.

2.1. Naczelnik US ustalił, że w 2013 r. skarżący osiągał dochody z działalności gospodarczej w zakresie handlu i usług transportowych. W zeznaniu podatkowym za 2013 r. (PIT - 36L) wykazał przychody w kwocie (...) zł i stratę w wysokości (...) zł. Zdaniem Naczelnika US, skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę (...) zł z powodu zaliczenia w ich ciężar wydatków wynikających rzekomo z faktur VAT wystawionych przez K. Sp. z o.o. oraz E. Sp. z o.o., które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. zakupu paliwa. Wystawcy faktur tylko formalnie występowali bowiem w obrocie gospodarczym. Z treści faktur wynika nadto, że płatność za paliwo miała następować w formie gotówki. Skarżący nie zna jednak osób działających w imieniu tych spółek. Kontaktował się wyłącznie telefonicznie z "przedstawicielem handlowym". Nawiązał współpracę z uwagi na niską cenę paliwa. Wystawców faktur sprawdzała księgowa (Z. P.), ale tylko na podstawie formalnej weryfikacji numeru identyfikacji podatkowej (NIP). Naczelnik US ustalił nadto, że skarżący zawyżył wartość spisu z natury na (...) grudnia 2013 r. o kwotę (...) zł pomijając część posiadanego cementu i uwzględniając wartość paliwa, którego nie zaliczył do towarów handlowych.

2.2. W odwołaniu od decyzji Naczelnika US pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty dokonania wadliwych ustaleń faktycznych w związku z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 120, 121 § 1 i 122 w zw. z art. 187 i 191 Op. Postawił także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1, 10 ust. 1 pkt 3, 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 oraz art. 30c ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. poprzez bezpodstawną odmowę odliczenia podatku naliczonego w związku z wadliwymi ustaleniami faktycznymi.

2.3. Utrzymując w mocy decyzję Naczelnika US, organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz ramy prawne niniejszej sprawy. Zauważył, że kwestią sporną jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty (...) zł jako sumy kwot wynikających z faktur wystawionych przez K. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o., które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. zakupu paliwa. Dyrektor IS zgodził się z organem I instancji co do tego, że wystawcy spornych faktur nie dostarczali skarżącemu paliwa. Świadczy o tym szereg okoliczności takich jak wirtualne biuro, wystawianie faktur po wykreśleniu rzekomego dostawcy z ewidencji podatników VAT, czy też płatności gotówkowe, rzekomo dokonywane przez skarżącego do rąk nieznanych osób jako kierowców działających w imieniu prezesów zarządów K. Sp. z o.o. oraz E. Sp. z o.o., których skarżący również nie znał. Wobec K. Sp. z o.o. (czy też osób działających w imieniu tej spółki) Prokuratura Okręgowa w B. prowadzi postępowanie karne ((...)) dotyczące koncesjonowanej działalności tego podmiotu. Koncesja wydana dla E. Sp. z o.o. została zaś cofnięta przed wystawieniem przez tą spółkę spornych faktur dla skarżącego (zob.s. 6 - 10 zaskarżonej decyzji). Skarżący nie wskazał rzeczywistych dostawców paliwa oraz nie wykazał, że poniósł określone wydatki na zakup paliwa od innych podmiotów od tych, które wystawiły sporne faktury. Nie przedstawił wiarygodnych dowodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., dotyczących rzekomo poniesionych wydatków na zakup paliwa, o którym mowa w treści spornych faktur VAT. Dyrektor IS uznał, że materiał dowodowy został zebrany w sposób pozwalający na wydanie decyzji wymiarowej. Nie dopatrzył się takich uchybień po stronie Naczelnika US, które potwierdzałyby trafność zarzutów skarżącego i związanej z nimi argumentacji. Zauważył, że zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdują poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym na tle podatku od towarów i usług, w tym kwestia "dobrej wiary" podatnika. Zarzuty odwołania Dyrektor IS uznał zatem za chybione (zob.s. 12 - 17 zaskarżonej decyzji).

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z (...) września 2015 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Występując o uchylenie w całości decyzji wymiarowych organów obu instancji, postawił zarzuty naruszenia:

- przepisów postępowania, tj. art. 120, 121 § 1 i 122 w zw. z art. 187 i 191 Op, a także błędne ustalenia faktyczne "poprzez przyjęcie, że czynności objęte fakturami pomiędzy S. G. a firmami E. Sp. z o.o. K. Sp. z o.o. w rzeczywistości nie miały miejsca, w sytuacji gdy takie czynności polegające na sprzedaży paliwa odbywały się, a co potwierdzają dokumentacja księgowa oraz przesłuchane w sprawie osoby, w tym podatnik i jego księgowa Z. P.";

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w zw. z art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. poprzez uznanie, że wystąpiły podstawy do odmowy skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia podatku naliczonego i wadliwe obciążenie skarżącego odpowiedzialnością za ewentualne sprzeczne z prawem działanie jego kontrahentów (spółek E. i K.), w sytuacji, gdy w sposób szczegółowy zweryfikował on kontrahentów, uzyskując od nich szereg dokumentów potwierdzających prowadzenie przez nich działalności oraz posiadanie stosownych koncesji (...).

3.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wszystkie zarzuty skargi uznał za chybione.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "uppsa"). Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd także nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

4.2. Ramy materialnoprawne. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2013 r.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 (zdanie pierwsze). Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Istotny jest również cel poniesienia wydatku. Celem tym powinno być co do zasady osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, a nadto, że poniesienie określonych wydatków nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów. Na podatniku spoczywa obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania poszczególnych wydatków, w sposób wykluczający wątpliwości zarówno co do ich faktycznego poniesienia, jak i związku tych wydatków z przychodami.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2004 r. FSK 958/04; z 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; z 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07; z 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11; z 29 maja 2012 r., II FSK 2323/10; z 28 stycznia 2015 r., II FSK 2590/12; z 25 czerwca 2015 r., II FSK 1272/13; z 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13; z 18 grudnia 2015 r., II FSK 2821/13; wszystkie te wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższy pogląd.

Skoro w treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. mowa jest o kosztach poniesionych, to niewątpliwie chodzi o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera też prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc, podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Zarazem, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r., II FSK 1356/13;

4.3. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, które przyjęły, że skarżący bezpodstawnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów rzekomo poniesione wydatki ((...) zł), na podstawie wystawionych na jego rzecz faktur VAT przez E. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o., rzekomo dokumentujących sprzedaż (dostawę) paliw. Zdaniem organów, sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji z przyczyn podmiotowych, zaś skarżący nie wykazał, że poniósł wydatki na zakup towarów (paliwa) w celach przewidzianych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. na rzecz innych podmiotów. Skarżący wadliwie określił nadto wartość spisu z natury na (...) grudnia 2013 r. Organy przyjęły, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o (...) zł. To zaś oznacza, że wystąpiły przesłanki do określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie ((...) zł) zamiast deklarowanej przez skarżącego straty ((...) zł) w zeznaniu podatkowym (PIT - 36L).

Skarżący wskazuje zaś na wadliwie ustalony stan faktyczny w sprawie poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organy, że czynności objęte spornymi fakturami nie miały miejsca. Dodatkowo wskazuje na okoliczności prawnopodatkowe, które mogą mieć pewien wpływ na sposób prowadzenia postępowania i wynik spraw dotyczących podatku od towarów i usług.

5.1. Zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że skarżący nie wykazał, iż poniósł wydatki, o których mowa w treści spornych faktur (na zakup paliwa), spełniające kryteria przewidziane w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Sporne faktury nie odzwierciedlają bowiem rzeczywistych zdarzeń gospodarczych z przyczyn podmiotowych. Jeżeli zatem skarżący poniósł jakieś wydatki na rzecz wystawców spornych faktur, to nie miały one takiego związku z przychodami skarżącego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonana w granicach przewidzianych w art. 191 Op, uzasadnia powyższe stanowisko organów. Skoro skarżący nie był zainteresowany faktycznym źródłem pochodzenia nabywanych towarów (paliwa) i dbał wyłącznie o to, aby dysponować dokumentami, które mogłyby służyć prawnopodatkowej legalizacji pochodzenia paliwa, nie posiadał zaś wiedzy o tym, na czyją rzecz, do czyich rąk i w istocie za co dokonuje gotówkowych płatności, to znaczy, że organy dokonały trafnych ustaleń faktycznych.

Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza zasadność stanowiska organów co do tego, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie dokumentują w sposób wiarygodny poniesienia przez skarżącego wydatków na zakup towarów, o których mowa w treści spornych faktur. Skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o poniesieniu wydatków, które pomimo powyższych ustaleń, mogłyby zostać zaliczone do jego kosztów uzyskania przychodów. Sąd nie dopatrzył się przy tym konieczności uzupełnienia przez organy materiału dowodowego w celu ustalenia okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. W szczególności przeprowadzenia dowodów celem ustalenia tych okoliczności faktycznych (dobra wiara), które potencjalnie mogłyby mieć znaczenie, ale w innej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług. Organy zasadnie przyjęły, że zeznania (oświadczenia) skarżącego i jego księgowej nie zasługują na wiarę co do tego, że skarżący poniósł wydatki, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., na rzecz wystawców spornych faktur. Zdaniem Sądu, skarżący nie nabywał paliwa od wystawców spornych faktur. Jeżeli przekazywał jakiekolwiek środki pieniężne na rzecz wystawców spornych faktur, to nie była to zapłata za nabyte paliwo. Czyli wydatki skarżącego na rzecz osób reprezentujących E. Sp. z o.o. i K. Sp. z o.o. nie służyły osiągnieciu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła osiąganych przez skarżącego przychodów. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami logiki, dostępnej wiedzy i zdrowego rozsądku, brak jest podstaw do wniosku, że skarżący kupował towary, o których mowa w treści spornych faktur (paliwa) od ich wystawców. Nie ujawnił wiarygodnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do uzupełnienia materiału dowodowego celem ustalenia, czy skarżący faktycznie ponosił wydatki, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., na rzecz innych podmiotów od tych, które wystawiły sporne faktury. Za chybione Sąd uznał zatem wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 120, 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 187 i 191 Op.

5.2. Skoro skarżący nie wykazał, że w związku z wystawieniem dla niego spornych faktur poniósł określone wydatki za konkretny towar w celu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., to brak jest podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, o których mowa w treści tych faktur. Na podatniku spoczywa bowiem ciężar dowodowy celem wykazania wysokości faktycznie poniesionego wydatku na rzecz wystawcy faktury za inny towar od tego, który został ujawniony w jej treści, a także wykazanie wystąpienia związku, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., pomiędzy faktycznie poniesionym wydatkiem za faktycznie zakupiony towar lub usługę oraz przychodami podatnika. Kwoty wynikające z dokumentów k.p. lub innych dokumentów nie mogą zostać zatem zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli dotyczą one towarów lub usług innych od tych, które zostały ujawnione w treści spornych faktur. Jeżeli podatnik ukrywa podmiot, od którego nabył towar lub usługę bądź też wskazuje jako dostawcę inny podmiot od tego, od którego faktycznie nabył dany towar lub usługę, to znaczy, że rezygnuje z możliwości zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Tylko wydatek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poniesiony na rzecz faktycznego dostawcy rzeczywistego towaru lub usługi, może zostać przez podatnika zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione następujące warunki: wydatek powinien być rzeczywiście (definitywnie) poniesiony przez podatnika, wydatek nie może znajdować się w określonym w art. 23 u.p.d.o.f. katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, powinien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów (zachowania albo zabezpieczenia ich źródła) oraz być właściwie udokumentowany. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej między podmiotami ujawnionymi w jej treści, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów (zob. wyroki NSA: z 21 sierpnia 2014 r., II FSK 2152/12; z 5 września 2014 r.; CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższe poglądy.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że skarżący bezpodstawnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów w 2013 r. kwotę (...) zł. Wystąpiły zatem wystąpiły przesłanki do określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. ((...) zł) zamiast deklarowanej przez skarżącego straty ((...) zł) w zeznaniu podatkowym (PIT - 36L). Bezsporne jest wadliwe określenie przez skarżącego wartości spisu z natury na (...) grudnia 2013 r.

Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są spornym zakresie szczegółowe, weryfikowalne oraz zrozumiałe. Organy odniosły się należycie do dowodów zebranych w sprawie i dokonały ich analizy we wzajemnym powiązaniu. Dyrektor IS odniósł się nadto do zarzutów odwołania w sposób szczegółowy. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji (zob.s. 4 - 10) co do tego, że skarżący bezpodstawnie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę (...) zł tytułem rzekomo poniesionych wydatków na zakup paliwa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Sąd uznał za wadliwe w części dotyczącej sposobu obliczenia podstawy opodatkowania oraz określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., ale uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż stosowne obliczenia zostały przedstawione w decyzji organu I instancji. Także w części dotyczącej wpływu na wynik sprawy wadliwego określenia przez skarżącego wartości spisu z natury na (...) grudnia 2013 r. Ze stanowiska organów wynika, że wpływ bezspornego uchybienia skarżącego jest korzystny dla skarżącego, gdyż doprowadził do wniosku, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę (...) zł zamiast kwoty (...) zł wynikającej z treści spornych faktur. Odrębną kwestią jest zasadność stanowiska organów co do tego, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów tylko o kwotę (...) zł (różnica pomiędzy wartością spisu z natury określoną przez skarżącego i przyjętą przez organy wynosi (...) zł), ale kwestią tą nie zajmował się Sąd związany zasadą przewidzianą w art. 134 § 2 uppsa (zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego), gdyż uchybienia organów nie skutkowały koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego mogłaby zostać wydana decyzja określająca skarżącemu wyższe zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od kwoty zobowiązania wynikającej z decyzji organów obu instancji.

6. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych rozważań wszystkie zarzuty skargi należy uznać za chybione, o czym mowa wyżej. Skarżący bezpodstawnie zaliczył do kosztów podatkowych kwotę (...) zł, wynikającą z faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistości. Nie wykazał nadto, że poniósł wydatki w tej wysokości na zakup paliwa od innych osób, spełniające warunki przewidziane w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Organy podatkowe nie naruszyły wskazywanych w skardze lub innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie były obowiązane do podejmowania czynności w celu ustalenia, czy skarżący faktycznie nabywał od nieznanych osób towary, o których mowa w spornych fakturach. Skoro organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, to znaczy, że prawidłowo zastosowały w spornym zakresie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Uzasadnienie stawianych przez autora skargi zarzutów materialnoprawnych dotyczy zaś w istocie uchybień natury procesowej, dotyczącej zobowiązania w podatku od towarów i usług, a nie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym za oczywiście chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 86 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE, gdyż przepisy te nie były powoływane przez organy jako podstawa materialnoprawna ich decyzji (przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie). Zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób odpowiadający art. 210 § 4 Op, za wyjątkiem uchybienia, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, o którym mowa wyżej. Wnioski wyciągnięte przez organy podatkowe z oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są spójne i logiczne w spornym zakresie, odpowiadają zasadom doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku) i dostępnej wiedzy. Nie przekraczają granicy swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 191 Op. Organy stworzyły skarżącemu możliwość czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Brak było zdaniem Sądu podstaw do uzupełniania materiału dowodowego, także w toku postępowania odwoławczego, z przyczyn, o których mowa wyżej. Zdaniem Sądu, przyznanie skarżącemu w realiach niniejszej sprawy prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości, stanowiłoby naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz legalizację bezprawnych działań tych podatników, którzy w ramach oszustw podatkowych zaniżają swoje zobowiązania podatkowe.

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.