VIII SA/Wa 768/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3068094

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r. VIII SA/Wa 768/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur.

Sędziowie WSA: Renata Nawrot (spr.), Marek Wroczyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) września 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) września 2019 r., Nr (...), Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) (dalej: organ I instancji, Dyrektor (...) OR ARiMR) Nr (...) z (...) maja 2019 r. w części dotyczącej wznowionego postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast w części dotyczącej wznowionego postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylił decyzję Dyrektora (...) OR ARiMR i umorzył postępowanie organu I instancji.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu (...) maja 2014 r. wpłynął wniosek M. P. (dalej: skarżąca, strona, wnioskodawczyni) o przyznanie pomocy w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

W dniu (...) czerwca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w (...) (dalej: Kierownik BP), decyzją Nr (...), odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych oraz nałożył sankcje, gdyż nie zostały spełnione przez stronę warunki określone w art. 7 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 308). Grunty rolne objęte deklaracją we wniosku na rok 2014 położone na działkach ewidencyjnych nr (...),(...),(...),(...),(...),(...) w 2014 r. nie były w posiadaniu strony, co organ wywiódł na podstawie dokumentacji przekazanej z Agencji Nieruchomości Rolnych (teraz Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa).

Decyzją Nr (...) z (...) listopada 2015 r. Dyrektora (...) OR ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną ww. decyzję Kierownika BP.

Pismem z (...) grudnia 2015 r. skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora (...) OR ARiMR Nr (...) z (...) listopada 2015 r. Jako prawną podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Do wniosku o wznowienie postępowania dołączono umowę użyczenia zawartą w dniu (...) kwietnia 2014 r. pomiędzy stroną a A. M., a także zaświadczenia lekarskie. Strona domagała się przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków.

W dniu (...) grudnia 2015 r. Dyrektor (...) OR ARiMR wznowił postępowanie zakończone jego decyzją Nr (...) z (...) listopada 2015 r. Postanowieniem Nr (...) z (...) maja 2016 r. postępowanie to zostało jednak zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie VIII SA/Wa 1113/15.

Na skutek złożonej w dniu (...) grudnia 2015 r. skargi, decyzja nr (...) z (...) listopada 2015 r. była bowiem poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lutego 2019 r., I GSK 1223/18, oddalił skargę kasacyjną strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r., VIII SA/Wa 1113/15.

Postanowieniem Nr (...) z (...) maja 2019 r. Dyrektor (...) OR ARiMR podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe.

Decyzją Nr (...) z (...) maja 2019 r. Dyrektor (...) OR ARiMR odmówił uchylenia decyzji tego organu Nr (...) z (...) listopada 2015 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w (...) Nr (...) z (...) czerwca 2015 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżąca wskazywała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu ze względu na bardzo poważne, przewlekłe schorzenie zaburzeń funkcji błędnika, w związku z tym nie mogła przedstawić organowi okoliczności i złożyć dowodów, które jej zdaniem, były istotne. Strona podkreśliła, że Kierownik BP pomimo jej żądania i zapowiedzi złożenia zastrzeżeń i wniosków pośpiesznie wydał decyzję. Dyrektor (...) OR ARiMR przyznał rację stronie, iż Kierownik BP pomimo zapowiedzi, że strona złoży stanowisko w sprawie, wydał decyzje o odmowie przyznania wnioskowanych płatności. Jednakże zauważył, że w toku prowadzonego postępowania strona złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika BP, co organ II instancji uznał za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji termin załatwienia sprawy do (...) czerwca 2015 r. A zatem Kierownik BP był zobowiązany do wydania decyzji w tym terminie, gdyż inaczej strona mogłaby zarzucić organowi kolejną przewlekłość postępowania. Strona miała możliwość złożenia odwołania od decyzji, przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, złożenia wyjaśnień, dodatkowych dowodów i zastrzeżeń. Mimo to, w treści odwołania ograniczyła się jedynie do wskazania, że decyzja narusza prawo, zaś szczegółowe uzasadnienie i argumentację odwołania złoży, gdy pozwoli na to jej stan zdrowia. Co istotne, strona nie przedstawiła żadnego dowodu (dokumentu) na potwierdzenie swojego stanu zdrowia, zaś organ II instancji, przedłużając postępowanie w oczekiwaniu na aktywność strony postępowania, dopiero w dniu (...) listopada 2015 r. wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu I instancji, przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania zaświadczenia lekarskie nie dają podstawy do twierdzeń, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W imieniu strony, jako pełnomocnik, działała M. M., a zatem pełnomocnik mógł w toku prowadzonego postępowania, przed wydaniem decyzji, czy też w odwołaniu od decyzji, przedstawić stanowisko skarżącej. Na niekorzyść strony świadczy również fakt, że odwołanie od decyzji z (...) czerwca 2015 r. zostało wysłane za pośrednictwem poczty w dniu (...) czerwca 2015 r., a jak wynika z dołączonych przez stronę zaświadczeń lekarskich, w tym czasie strona nie była zdolna do samodzielnej egzystencji.

Organ I instancji zwrócił uwagę i na to, że strona nie była stale niezdolna do samodzielnej egzystencji. Zaświadczenia lekarskie były wydawane na okres m.in.: (...) czerwca 2015 - (...) lipca 2015 r., (...) lipca 2015 - (...) sierpnia 2015 r. A zatem w terminie między (...) lipca 2015 r. a (...) lipca 2015 r. strona była zdolna do osobistego udziału w postępowaniu. Nie zaszły zatem przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej nr (...) w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Badając natomiast przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ I instancji wskazał, że dowody z zeznań świadków nie wniosłyby w sprawie żadnych nowych istotnych ustaleń. Świadkowie są osobami dobrze znanymi stronie, zatem zeznania przez nich złożone mogłyby być nieobiektywne.

Przedstawiona wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego umowa użyczenia z (...) kwietnia 2014 r. zawarta pomiędzy A. M., a skarżącą miała świadczyć o tym, iż wnioskodawczyni była w posiadaniu działek o nr (...),(...) i (...) na dzień (...) maja 2014 r. oraz przez cały rok kalendarzowy 2014. Tymczasem z ustaleń organu dokonanych w ramach postępowania zwykłego wynikało, że użytkownikiem działek nr (...) i (...) był inny rolnik, natomiast działka (...) od (...) maja 2014 r. była dzierżawiona przez A. M. Zdaniem organu I instancji, przedstawiona umowa użyczenia z (...) kwietnia 2014 r. nie świadczy o tym, że skarżąca była w posiadaniu działek o nr (...),(...) i (...) na dzień (...) maja 2014 r. oraz przez cały rok kalendarzowy 2014. Wynika z niej jedynie, że strona przystąpiła do użytkowania gruntów przed podpisaniem umowy, tj. przed (...) kwietnia 2014 r. i zobowiązała się do jej użytkowania. Nie świadczy to zaś o posiadaniu w wymaganym okresie.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, wskazaną na wstępie decyzją z (...) września 2019 r. nr (...) Prezes ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wznowionego postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast w części dotyczącej wznowionego postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylił decyzję Dyrektora (...) OR ARiMR i umorzył wznowione postępowanie organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca prawidłowo i skutecznie ustanowiła pełnomocników w sprawie, którzy w toku postępowania zapoznawali się z aktami sprawy i do nich była kierowana korespondencja. Skoro w toku postępowania zwykłego strona ustanowiła pełnomocników do występowania w swoim imieniu, to nie można uznać, że nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo skarżąca również osobiście brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu (zapoznawała się z aktami sprawy, składała dodatkowe pisma wyjaśniające, osobiście wystąpiła również z odwołaniem od decyzji Kierownika BP Nr (...) z (...) czerwca 2015 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, a po utrzymaniu w mocy tej decyzji wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Odnosząc się zaś do przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ odwoławczy podał, że w tym zakresie strona powoływała się na umowa użyczenia zawartą w dniu (...) kwietnia 2014 r. z A. M. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania datowany na dzień (...) listopada 2015 r. został złożony w dniu (...) grudnia 2015 r., a więc z przekroczeniem miesięcznego terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. O nowym dowodzie (umowie użyczenia) strona dowiedziała się najpóźniej w dniu (...) kwietnia 2014 r. W przypadku ujawnienia, że nie został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie, Dyrektor (...) OR ARiMR powinien był, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Obowiązkowi temu uchybił, gdyż wydając postanowienie o wznowieniu postępowania nie dokonał we właściwy sposób badania złożonej dokumentacji, a w szczególności analizy i porównania dat złożonego wniosku, i przedstawionego przez skarżącą dokumentu (umowy użyczenia) traktowanego jako nowy dowód. W świetle powyższego - w ocenie Prezesa ARiMR - zasadnym pozostaje uchylenie decyzji Dyrektora (...) OR ARiMR z (...) maja 2019 r. w części dotyczącej wznowionego postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i w tej części umorzenie postępowania organu I instancji.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., art. 148 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., dowolną ocenę materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie dowodów zgłoszonych przez stronę. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji jej poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezes ARiMR w żaden sposób nie odniósł się do argumentów, wniosków i żądań zawartych w piśmie skarżącej z (...) września 2019 r. oraz nie przeprowadził żadnego ze zgłoszonych i ponowionych wniosków dowodowych. Organ zbagatelizował skutki długotrwałej, przypadającej na najważniejszą część postępowania, chorobę uniemożliwiającą stronie nie tylko uczestnictwo w postępowaniu, ale wykluczającą zdolność do samodzielnej egzystencji skarżącej. Organ nie spostrzegł, że sam kontakt i realne dokonywanie zlecenia i ustaleń z pełnomocnikiem były realnie niemożliwe. W trakcie zaburzeń błędnika nie można wymagać choćby konsultacji z pełnomocnikiem czy dokonywania osobistego czynności procesowych. W sprawie niniejszej bez wątpienia zaszła więc przesłanka niemożności udziału przez stronę w postępowaniu bez jej winy. Chybiony jest również wniosek Prezesa ARiMR o braku podstaw uchylenia decyzji w skutek zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przesłuchanie świadków, poza wskazanymi we wniosku dowodowym okolicznościami, mogłaby wyjaśnić wątpliwości Dyrektora (...) OR ARiMR odnośnie autentyczności daty zawarcia umowy użyczenia oraz mogłoby zweryfikować poprawność wniosków wyciągniętych przez Dyrektora z korespondencji z ANr.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wznowienie postępowania uregulowane w art. 145-152 k.p.a., jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a. Brak jest zaś podstaw, jak chce tego skarżąca, do prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego w sprawie, tak jak w postępowaniu zwykłym.

Postępowanie o wznowienie postępowanie składa się z kilku etapów.

W pierwszej fazie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać następujące kwestie: czy podanie odpowiada ogólnym wymogom k.p.a. dotyczącym podań (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. Jeżeli organ stwierdzi, że termin do wznowienia postępowania nie został zachowany bądź też podmiot żądający wznowienia postępowania nie wskazał ustawowych przesłanek wznowienia wówczas, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., powinien odmówić wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku zobligowany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które otwiera drogę do tak zwanego "właściwego postępowania", którego celem jest przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ten etap postępowania co do zasady powinien zakończyć się wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a.: bądź, stwierdzając brak podstaw wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a. - organ winien odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, bądź, stwierdzając istnienie którejkolwiek z tych podstaw - uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową, rozstrzygającą o istocie sprawy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Sąd wskazuje, że dotyczy ona sytuacji, w której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., strona powinna złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania.

Nową okolicznością powołaną przez skarżącą była umowa użyczenia zawarta w dniu (...) kwietnia 2014 r. pomiędzy stroną a A. M. Z umowy tej wynikało, że A. M. oddał skarżącej grunty rolne położone w obrębie (...), gminie (...) o numerach ewid. (...),(...) i (...) oraz w obrębie (...), gminie (...) o numerze ewid. (...) w całości w poddzierżawę/w użyczenie. Z umowy tej wynikało również, że skarżącą przystąpiła do użytkowania ww. gruntów przed jej zawarciem. Skoro skarżącą była stroną niniejszej umowy, a zatem ją podpisała to nie budzi wątpliwości, że "o nowej okoliczności" - umowie - dowiedziała się w dacie jej zawarcia, a więc (...) kwietnia 2014 r. i to właśnie od tej daty należało liczyć jednomiesięczny termin z art. 148 § 1 k.p.a. na złożenie podania o wznowienie postępowania. Tym samym organ II instancji prawidłowo wywiódł, że podanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu, co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji, wydanej z naruszeniem art. 151 § 1 k.p.a. i umorzenie wadliwie wznowionego postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy nie można więc zaakceptować argumentacji skarżącej, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 148 § 1 k.p.a. oraz art. 151 § 1 k.p.a.

Odnosząc się zaś do przesłanki wznowienia zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., według której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, Sąd wskazuje, że "niebranie udziału w postępowaniu bez winy strony" oznacza pozbawienie możliwości udziału w całym postępowaniu lub w istotnych, rzutujących na wynik postępowania, czynnościach. Pozbawienie udziału strony w postępowaniu to również pozbawienie udziału w czynnościach decydujących, a zatem obejmuje przypadki, gdy stronie nie doręczono rozstrzygnięcia. Oznacza to bowiem pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji (por. wyrok NSA z 1 października 2019 r., II OSK 2756/17, publ. CBOSA).

W tym przypadku Sąd zauważa, że skarżąca dochowała terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia podania o wznowienie postępowania. Decyzja Dyrektora (...) OR ARiMR nr (...) została wydana (...) listopada 2015 r., zatem wiadomość o zakończeniu postępowania - obarczonego wadą wznowienia - skarżąca powzięła w chwili doręczenia tej decyzji. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony (...) grudnia 2015 r., a zatem w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a.

We wniosku o wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżąca wskazała, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu ze względu na bardzo poważne, przewlekłe schorzenie (...), w związku z tym nie mogła złożyć istotnych dowodów. Strona przedstawiła zaświadczenia lekarskie za okres od (...) czerwca 2015 r. do (...) lipca 2015 r., od (...) lipca 2015 r. do (...) sierpnia 2015 r. oraz od (...) sierpnia 2015 r. do (...) października 2015 r. Prawidłowo wywiodły organy obu instancji, że w terminie (...) lipca 2015 r. do (...) lipca 2015 r. skarżąca była zdolna do osobistego udziału w postępowaniu. Ponadto niezdolność do samodzielnej egzystencji dotyczyła okresu po wydaniu przez Kierownika BP decyzji odmawiającej przyznania płatności z (...) czerwca 2015 r. Mimo jej trwania, skarżącą w dniu (...) czerwca 2015 r. wniosła odwołanie od decyzji, które zostało przez nią osobiście podpisane. Z powyższego wynika, że choroba, na którą powołuje się skarżąca nie stanowiła przeszkody w podejmowaniu czynności w sprawie. Nie zasługują więc na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że realnie niemożliwe w tym okresie było utrzymywanie kontaktu z pełnomocnikiem czy dokonywania osobiście czynności w sprawie.

Sąd zauważa i to, że niezdolność skarżącej do samodzielnej egzystencji ostatecznie ustała ostatecznie (...) października 2015 r. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów orzekających, że w tym czasie była reprezentowana przez pełnomocnika - M. M. Pełnomocnik strony został poinformowany o niezałatwieniu przez Dyrektora (...) OR ARiMR sprawy w terminie. W piśmie tym wskazano, że załatwienie sprawy powinno nastąpić do (...) listopada 2015 r., przy czym decyzja organu odwoławczego zapadła (...) listopada 2015 r. Od (...) października 2015 r. do tej daty skarżąca miała zatem niespełna miesiąc na złożenie wyjaśnień oraz przedłożenie wniosków oraz dowodów. Tymczasem zarówno ona, jak i działający za nią pełnomocnik pozostali bierni. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że strona nie brała czynnego udział w postępowaniu bez własnej winy. Zatem zarzut powyższy należy ocenić negatywnie, a tym samym przyznać rację rozstrzygającym organom.

Reasumując Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego i uznał za trafną wydaną przez niego decyzję administracyjnego. Sąd nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze. Nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.