Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2615278

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 10 stycznia 2019 r.
VIII SA/Wa 765/18
Obowiązek konkretyzacji podstawy prawnej odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej a naruszenie dyscypliny.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot.

Sędziowie WSA: Artur Kot, Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany

1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...);

2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R.

K. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (dalej: Komendant Wojewódzki, organ I instancji), działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 z późn. zm., zwanej dalej: ustawą o Policji), orzeczeniem dyscyplinarnym z (...) kwietnia 2018 r. Nr (...) uznał asp. szt. R. K. (dalej: skarżący, obwiniony, strona) winnym tego, że będąc przewodniczącym komisji do rozpatrywania wniosków o przydział lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego (dalej: Komisja), popełnił przewinienia dyscyplinarne polegające na:

1) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że w dniu

(...) lutego 2018 r. nie doprowadził do sprawdzenia warunków mieszkaniowych policjantów, emerytów/rencistów policyjnych ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego, jak również nie doprowadził do zaopiniowania złożonych wniosków o przydział lokalu mieszkalnego, po zapoznaniu się z dodatkowymi opiniami przełożonych, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 3 pkt 2 i 3 Decyzji Nr (...) Komendanta Wojewódzkiego z dnia (...) marca 2016 r. w sprawie powołania Komisji (dalej: Decyzja Nr (...));

2) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że w dniu

(...) lutego 2018 r. dopuścił do obrad komisji w niepełnym składzie, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...) Komendanta Wojewódzkiego z dnia (...) sierpnia 2017 r. zmieniającej Decyzję Nr (...) Komendanta Wojewódzkiego z dnia (...) marca 2016 r. w sprawie powołania Komisji (dalej: Decyzja Nr (...));

3) zaniechaniu wykonania czynności służbowej w ten sposób, że w dniu 8 lutego 2018 r. podczas obrad Komisji nie wyłączył od udziału w posiedzeniu i głosowaniu dwóch jej członków, tj. asp. szt. R. A. oraz podkom. M. D., będących podwładnymi osoby ubiegającej się o przydział lokalu mieszkalnego, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 24 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.);

4) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że w dniu (...) lutego 2018 r., będąc jednocześnie protokolantem, zamieścił w protokole z obrad Komisji zapis niezgodny ze stanem faktycznym, dotyczący zapoznania się przez Komisję z informacjami uzupełniającymi na temat sytuacji mieszkaniowej poszczególnych kandydatów, zebranymi przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;

5) nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej w ten sposób, że w dniu (...) lipca 2017 r. dopuścił do obrad Komisji w niepełnym składzie, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji związku z § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...);

6) zaniechaniu wykonania czynności służbowej w ten sposób, że w dniu (...) lipca 2017 r. podczas obrad Komisji nie wyłączył się od udziału w jej posiedzeniu i głosowaniu, będąc bratem osoby ubiegającej się o przydział lokalu mieszkalnego, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a. - i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało wszczęte postanowieniem z (...) marca 2018 r. Nr (...), uzupełnionym postanowieniem z (...) kwietnia 2018 r. Komendant Wojewódzki ustalił, że (...) lutego 2018 r. o godzinie (...) w siedzibie ZW NSZZP w R. odbyło się posiedzenie Komisji dotyczące lokalu, położonego w R. przy ulicy K. (...). Po zapoznaniu się z treścią protokołu z tego posiedzenia Komendant Wojewódzki odmówił jego zatwierdzenia i zlecił przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec obwinionego.

Organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że skarżący został powołany na przewodniczącego Komisji na podstawie Decyzji Nr (...), zmienionej Decyzją Nr (...), w której wskazano również osobę wiceprzewodniczącego oraz 8 jej członków (łącznie Komisja w składzie 10 osób).

Organ I instancji uznał, że przewodniczący Komisji pełnił rolę jej zwierzchnika, do którego obowiązków należało kierowanie jej działalnością, a której zadania określono w § 1 ust. 3 Decyzji Nr (...).

W odniesieniu do zarzutu nr 1 organ I instancji wskazał, że skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego wyjaśniał, iż nie było zlecane sprawdzenie warunków mieszkaniowych policjantów ubiegających się o przydział lokalu, ponieważ nie było wątpliwości w tym zakresie. Natomiast odnośnie do dodatkowych opinii przełożonych i związków zawodowych wyjaśnił, że takowe nie wpłynęły do Komisji. Przesłuchani w charakterze świadków członkowie Komisji zeznali, iż nie zostały im zlecone przed posiedzeniem w dniu (...) lutego 2018 r. tego rodzaju zadania. Świadek T. K. - pracownik merytoryczny Zespołu ds. Mieszkaniowych Wydziału Inwestycji i Remontów Komendy Wojewódzkiej (dalej: pracownik merytoryczny Zespołu ds. Mieszkaniowych), która brała udział w posiedzeniu Komisji (...) lutego 2018 r., oraz świadek kom. M. W. zeznali, że poprzedni przewodniczący Komisji zlecił członkom przeprowadzenie sprawdzenia warunków mieszkaniowych wnioskodawców. Wówczas sporządzona została dokumentacja w postaci notatek urzędowych, które stanowiły informację uzupełniającą do protokołu z posiedzenia Komisji. Z zeznań świadka podinsp. M. F. wynika, że dokonane wówczas sprawdzenie warunków mieszkaniowych jednego z policjantów ubiegającego się o przydział lokalu mieszkalnego ujawniło, iż rozpoczął on budowę domu, a to z kolei spowodowało, że lokal mieszkalny nie został mu przydzielony. Świadczy to jednoznacznie o konieczności przeprowadzania tego rodzaju sprawdzeń.

Z treści protokołu z posiedzenia Komisji z (...) lutego 2018 r. wynika, że głównym kryterium przydziału lokalu mieszkalnego była data złożenia wniosku oraz przysługująca norma zaludnienia. Kryteria te wynikają z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów).

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego, bazując jedynie na kryteriach wynikających z ww. rozporządzenia, praca Komisji byłaby zbędna, ponieważ pracownik merytoryczny Zespołu ds. Mieszkaniowych byłby w stanie samodzielnie ustalić, komu należy przydzielić lokal mieszkalny. Tymczasem narzędzia, jakie otrzymała Komisja w postaci możliwości sprawdzenia warunków mieszkaniowych osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego i zwrócenia się o opinie do przełożonych, dają możliwość sprawdzenia stanu faktycznego dotyczącego osób wnioskujących, który nie zawsze jest zamieszczony we wniosku o przydział lokalu mieszkalnego czy oświadczeniu mieszkaniowym. Zatem Komisja obradująca (...) lutego 2018 r. nie wykonała żadnych czynności, bowiem opierała się wyłącznie na ustaleniach faktycznych dokonanych przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych.

Komendant Wojewódzki nie uwzględnił więc wyjaśnień obwinionego, iż nie było wątpliwości, które generowałyby potrzebę przeprowadzenia sprawdzenia warunków mieszkaniowych osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego. Świadkowie przesłuchani w sprawie zeznali, że nawet nie analizowali z przewodniczącym Komisji kwestii dotyczących tego, czy wątpliwości istnieją czy też nie. Natomiast zweryfikowanie wszelkich okoliczności mogących mieć istotne znaczenie w wyborze osoby uprawnionej do przydziału lokalu mieszkalnego jest konieczne, o czym świadczą zeznania świadka podinsp. M. F. (nieobecnego w dniu (...) lutego 2018 r. członka Komisji), który w przeszłości sprawdzał warunki mieszkaniowe policjanta, który uzyskał przydział przedmiotowego lokalu, i w tamtym czasie był on w posiadaniu domu.

Poza tym skarżący nie podjął żadnych kroków zmierzających do sporządzenia dodatkowych opinii przełożonych i związków zawodowych, które niewątpliwie byłyby pomocne podczas analizy sytuacji mieszkaniowej osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego.

W zakresie zarzutu nr 2 organ I instancji ustalił, że (...) lutego 2018 r. T. K. przekazała telefonicznie skarżącemu informację, że w posiedzeniu Komisji (...) lutego 2018 r. nie będą uczestniczyć 2 jej członkowie: asp. P.L. oraz podinsp. M. F. Skarżący nie zakwestionował jednak wskazanego terminu. Posiedzenie Komisji w zaplanowanym dniu odbyło się, z czego został sporządzony protokół oraz lista obecności. W posiedzeniu ostatecznie uczestniczyło tylko 7 członków Komisji (nieobecny był również nadkom. D. P.).

Zdaniem organu I instancji zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania wyjaśniającego (D. P., K. S., D. W., M. F., M. D.) potwierdzają, że to na przewodniczącym spoczywa odpowiedzialność prawidłowego przeprowadzenia obrad posiedzenia Komisji także w kwestii dotyczącej jej składu. Skoro w decyzji o powołaniu przedmiotowej Komisji nie przewidziano możliwości, by mogła ona obradować w składzie innym niż wskazany - 10 osób, dopuszczenie jej do pracy w składzie 7 osób stanowi naruszenie przepisów Decyzji Nr (...). Odpowiedzialność za dopuszczenie do obrad Komisji rozpatrującej wnioski o przydział lokalu mieszkalnego w niepełnym składzie ponosi jej przewodniczący.

Komendant Wojewódzki nie uznał wyjaśnień obwinionego, że Decyzja Nr (...) nie uregulowała kwestii uzależnienia ważności obrad od liczby obecnych na posiedzeniu Komisji jej członków, a zwyczajowo w takim wypadku przyjmowano, że do skutecznego podejmowania decyzji niezbędny jest udział połowy członków plus jeden i w tym zakresie nigdy nie było zastrzeżeń.

W odniesieniu do zarzutu nr 3 organ I instancji ustalił, że z treści protokołu z posiedzenia Komisji z (...) lutego 2018 r. wynika, że jedną ze stron postępowania o przydział lokalu był kom. G. B., pełniący obowiązki Zastępcy Naczelnika Laboratorium Kryminalistycznego, który pozostawał w nadrzędności służbowej w stosunku do członków Komisji, tj. asp. szt. R. A. i podkom. M. D. Tym samym obowiązkiem skarżącego jako przewodniczącego Komisji było wyłączenie ww. członków Komisji od udziału w posiedzeniu i głosowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. Wyłączenie podwładnego w sprawie, w której jedną ze stron jest przełożony, zapobiega sytuacjom stawiającym podwładnego wobec trudnych wyborów w sprawie swojego przełożonego rozstrzyganej w postępowaniu administracyjnym.

W zakresie zarzutu nr 4 Komendant Wojewódzki na postawie zeznań świadków: T. K. oraz podkom. M. W. ustalił, że notatki członków Komisji ze sprawdzenia warunków mieszkaniowych, zebrane przed posiedzeniem z (...) grudnia 2014 r., stanowiące załącznik do protokołu tego posiedzenia, nie zostały przedstawione członkom Komisji, ani nawet zabrane przez pracownika merytorycznego na jej posiedzenie.

Obwiniony, odnosząc się do umieszczonego w protokole zapisu, wyjaśnił, że miał na myśli zapoznanie z informacjami przedstawionymi przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych, wynikającymi z notatki dotyczącej kandydatów. Jednak jako przewodniczący Komisji skarżący powinien mieć świadomość, czym jest informacja uzupełniająca poszczególnych kandydatów zebrana przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia.

W odniesieniu do zarzutu nr 5 organ I instancji na podstawie protokołu i listy obecności ustalił, że w posiedzeniu i głosowaniu Komisji 7 lipca 2017 r. uczestniczyło wyłącznie 7 jej członków. Obwiniony wyjaśnił, że dopuścił wówczas do obrad Komisji w niepełnym składzie z tych samych powodów, z jakich Komisja obradowała w niepełnym składzie (...) lutego 2018 r.

W zakresie zarzutu nr 6 na podstawie protokołu z posiedzenia Komisji z (...) lipca 2017 r. Komendant Wojewódzki ustalił, że jedną ze stron postępowania o przydział lokalu mieszkalnego był brat skarżącego, co narusza art. 24 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do powyższego skarżący wyjaśnił, że nie wiedział o konieczności wyłączenia się od udziału w posiedzeniu i głosowaniu Komisji. Poza tym wyłączenie to nie miałoby wpływu na wynik głosowania, ponieważ jego brat wskazany został jako trzeci zaproponowany kandydat do przydziału lokalu mieszkalnego.

Mając na względzie całokształt okoliczności i materiał dowodowy zebrany w toku postępowania Komendant Wojewódzki uznał, że zarzucane skarżącemu czyny zostały popełnione w sposób zawiniony. Nieprawidłowe wykonywanie czynności służbowych oraz zaniechanie ich wykonania było naganne i w sposób negatywny wpłynęło na obraz pracy Komisji, która powinna działać kompetentnie i budzić zaufanie zarówno funkcjonariuszy jak i Komendanta Wojewódzkiego.

W odwołaniu wniesionym na ww. rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza w kontekście wątpliwości w zakresie uznania Komisji jako organu administracji publicznej i konieczności stosowania do niej przepisów k.p.a., nie daje podstaw do uznania, iż naruszył dyscyplinę służbową.

Wniósł o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez umorzenie postępowania dyscyplinarnego, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Komendant Główny Policji (dalej: organ odwoławczy, Komendant Główny) orzeczeniem z (...) lipca 2018 r. nr (...), działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne.

W uzasadnieniu orzeczenia przedstawił stan faktyczny ustalony w przedmiotowej sprawie na podstawie materiału dowodowego w postaci: zeznań świadków: asp. szt. R. A., podkom. M. D., asp. K. S., asp. szt. R. W., st. asp. D. W., podinsp. M. F., nadkom. D. P., kom. K. W., kom. M. W., T. K., wyjaśnień obwinionego, a także notatek urzędowych, kopii Decyzji Nr (...) oraz Decyzji Nr (...), list obecności oraz protokołów z posiedzeń Komisji z (...) lutego 2018 r. i z (...) lipca 2017 r.

Powołując się na treść art. 132a ustawy o Policji, organ odwoławczy wskazał, że z racji zajmowanego stanowiska i posiadanego doświadczenia obwiniony co najmniej przewidywał możliwość popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i godził się na to, iż swoim zachowaniem dopuszcza się zawinionego naruszenia unormowań w sposób opisany w zarzutach.

Uznał, że popełnione przez skarżącego przewinienie dyscyplinarne polegające na niedoprowadzeniu (...) lutego 2018 r. do sprawdzenia warunków mieszkaniowych wnioskodawców było w pełni umyślne. Obwiniony jako przewodniczący Komisji powinien dołożyć wszelkich starań, aby zlecone zadania wynikające z obowiązujących przepisów prawa wykonane zostały w sposób prawidłowy i niebudzący żadnych zastrzeżeń. Świadome doprowadzenie przez przewodniczącego komisji do niewykonania zadań wynikających z przepisów przez członków komisji stanowi lekceważenie przez obwinionego nałożonych obowiązków. Obwiniony nie zastosował przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu administracji, co wynikało, jak wyjaśnił, z nieznajomości przepisów. Jednak funkcjonariusz Policji powinien dochować szczególnej staranności przy wykonywaniu zadań służbowych i stosować oraz respektować obowiązujące przepisy prawa. Jako przewodniczący Komisji powinien zapewnić prawidłowy przebieg jej pracy w taki sposób, aby nie budziły żadnych zastrzeżeń. Będąc przewodniczącym Komisji (...) lutego 2018 r. był jednocześnie protokolantem, stąd z pełną świadomością powinien zamieszczać w protokole informacje zgodne ze stanem faktycznym. Niedopuszczalne jest, aby sam przewodniczący Komisji nie posiadał świadomości, co znajduje się w dokumentacji sporządzonej przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych, a w konsekwencji zamieszczał w protokole z posiedzenia zapis niezgodny ze stanem faktycznym. Ponadto, sprawując funkcję przewodniczącego Komisji, obwiniony powinien znać przepisy, które regulują jej działanie i stosować je.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że nie jest możliwe wydanie w przedmiotowej sprawie innego rozstrzygnięcia, ponieważ nie przytoczono żadnych argumentów uzasadniających zmianę orzeczenia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego.

Procedura obejmująca proces wyłonienia kandydata do przydzielenia lokalu mieszkalnego znajdującego się w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego odbywała się w oparciu o przepisy k.p.a., którego zwieńczeniem jest wydanie decyzji administracyjnej. W związku z tym do każdego etapu tego postępowania mają zastosowanie ww. przepisy, a w szczególności w tej sprawie art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a.

Zdaniem Komendanta Głównego Komisja, na czele której stał skarżący, nie wykonała żadnych czynności na posiedzeniu (...) lutego 2018 r., ponieważ swoją wiedzę opierała jedynie na ustaleniach faktycznych dokonanych przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych. W odniesieniu do składu Komisji na posiedzeniach w dniach: (...) lipca 2017 r. i (...) lutego 2018 r. Komendant Główny stwierdził, że nie można dowolnie interpretować zapisów decyzji poprzez dodanie treści, których we wskazanej decyzji nie ma. Decyzje Nr (...) i Nr (...) określały skład Komisji i nie dopuszczały możliwości nieobecności jej członków, poza wyłączeniami określonymi w k.p.a. Stąd, jeśli w Decyzji Nr (...) nie przewidziano możliwości prowadzenia obrad w niepełnym składzie Komisji, wszelkie odstępstwo od tej zasady jest działaniem naruszającym obowiązujące przepisy.

Organ odwoławczy w odniesieniu do treści protokołu z (...) lutego 2018 r. podniósł, że informacjami uzupełniającymi były notatki członków Komisji ze sprawdzenia warunków mieszkaniowych, zebrane przed posiedzeniem w dniu (...) grudnia 2014 r. i stanowią one załącznik do protokołu posiedzenia z tego dnia. Tymczasem ani przewodniczący, ani żaden z członków Komisji nie poprosili o przedstawienie wymienionej dokumentacji z 2014 r., a skarżący powinien świadomie zamieszczać w protokole informacje zgodne ze stanem faktycznym.

Przy wymiarze kary dyscyplinarnej organ odwoławczy uwzględnił rodzaj popełnionych przewinień (naruszenie obowiązków służbowych), okoliczności ich popełnienia (w trakcie wykonywania czynności służbowych, podczas prowadzenia posiedzenia Komisji), skutki, w tym następstwa dla służby (nierzetelne wykonywanie zleconych obowiązków służbowych), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (postępowanie zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi), pobudki działania (brak należytej staranności w działaniu, lekkomyślność), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt nieprzyznania się do popełnienia przewinień dyscyplinarnych) oraz dotychczasowy przebieg jego służby i pozytywna opinia służbowa. Wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna nagany jest współmierna do stopnia zawinienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe orzeczenie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił:

1) naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP) z dnia 2 kwietnia 1997 r. w związku z art. 6 k.p.a. przez uznanie za obowiązujące skarżącego Decyzji Nr (...) i Decyzji Nr (...) w sytuacji, gdy zostały one wydane bez podstawy prawnej;

2) naruszenie art. 132 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji przez uznanie skarżącego za winnego przewinień dyscyplinarnych określonych w punktach 1, 2 i 5 zaskarżonego orzeczenia, polegających na nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowych w sytuacji, gdy czynności te nie zostały w sposób jednoznaczny określone ani w przepisach prawa, ani w rozkazach lub poleceniach Komendanta Wojewódzkiego, a nadto opierają się na wskazanych wyżej decyzjach, wydanych bez podstawy prawnej;

3) naruszenie art. 132 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. przez uznanie skarżącego za winnego przewinień dyscyplinarnych określonych w punktach 3 i 6 zaskarżonego orzeczenia, polegających na zaniechaniu czynności służbowych, poprzez niewyłączenie siebie

(...) lipca 2017 r. oraz dwóch innych członków (...) lutego 2018 r. od udziału w posiedzeniach i głosowaniach w sytuacji, gdy Komisja, jako powołana bez podstawy prawnej, nie była zobligowana do stosowania przepisów k.p.a., decyzje ją powołujące nie zawierają odesłania do k.p.a., a nadto skarżący nie otrzymał żadnego rozkazu ani polecenia, aby podczas posiedzeń stosować przepisy k.p.a., co nawet przy założeniu, że przedmiotowa Komisja działała legalnie, wyłącza jego winę;

4) naruszenie art. 132 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji przez uznanie skarżącego za winnego przewinienia dyscyplinarnego określonego w punkcie 4 zaskarżonego orzeczenia, polegającego na nieprawidłowym wykonaniu czynności służbowej, poprzez zamieszczenie w protokole z obrad Komisji zapisu niezgodnego ze stanem faktycznym w sytuacji, gdy w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej nie może występować jako samoistna kwalifikacja prawna naruszenia dyscypliny służbowej i jest konieczność na wskazanie związku tego przepisu z innymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów, które w zaskarżonej decyzji nie zostały wskazane;

5) naruszenie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego w postaci jego wyjaśnień, które winny doprowadzić do wywołania uzasadnionych wątpliwości co do faktu naruszenia przez niego dyscypliny służbowej i zawinionego dopuszczenia się zarzucanych przewinień dyscyplinarnych oraz do rozstrzygnięcia ich na jego korzyść.

Podnosząc powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego i utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał, że przepis § 10 ust. 3 Regulaminu Komendy Wojewódzkiej nie pozwala na powołanie Komisji, a jedynie na upoważnienie konkretnych policjantów lub pracowników do podejmowania określonych konkretnych decyzji oraz wykonywania określonych, skonkretyzowanych czynności. Tymczasem w aktach niniejszej sprawy brak jest jakiegokolwiek upoważnienia, szczególnie w formie rozkazu lub polecenia, które nakładałoby na skarżącego jakiekolwiek obowiązki, których zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie mogłyby stanowić naruszenie dyscypliny służbowej w rozumieniu art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, w tym również niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Komendant jest natomiast uprawniony do wydawania zarządzeń, decyzji, regulaminów, rozkazów, a także do zawierania porozumień z organami administracji publicznej lub innymi podmiotami, w zakresie ustalonym przez obowiązujące prawo, ale na podstawie § 10 ust. 2 ww. Regulaminu, który nie był podstawą wydania decyzji w sprawie powołania Komisji oraz decyzji zmieniającej. Zatem należy uznać, że zostały one wydane bez podstawy prawnej, dlatego nie mogą być uznane za źródło jakichkolwiek obowiązków służbowych skarżącego.

Nawet jeżeli jednak przyjąć legalność ww. decyzji, to - zdaniem pełnomocnika skarżącego - nie wskazują one w sposób jednoznaczny, jakie obowiązki zostały na niego nałożone. W szczególności nie zawierają ich postanowienia § 1 ust. 3 pkt 2 i 3 Decyzji Nr (...), z których wynika, że do zadań Komisji należy sprawdzenie warunków mieszkaniowych policjantów, emerytów/rencistów policyjnych, ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego, ale wyłącznie w sytuacji pojawiających się w tym zakresie wątpliwości, a także zaopiniowanie złożonych wniosków o przydział lokalu mieszkalnego, po zapoznaniu się z dodatkowymi opiniami przełożonych lub związków zawodowych. Postanowienia te określają zadania całej Komisji, a nie jej przewodniczącego. Decyzje te nie określają również żadnych procedur, w oparciu o które Komisja miałaby obradować, ani nie zawierają odesłania w tym zakresie do przepisów k.p.a. lub innych regulacji prawnych.

W uzasadnieniu skargi wskazano również, że skarżący, jako wiceprzewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów, został zwolniony z obowiązku świadczenia służby na czas trwania kadencji z zachowaniem prawa do uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, z dalszym pozostawaniem w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego. Skarżący, jako policjant pozostający w dyspozycji, nie miał dokładnie określonego katalogu obowiązków i zadań, które powinien wykonać, w tym także w zakresie pełnionej funkcji przewodniczącego Komisji. Tym samym nie mógł w sposób zawiniony dopuścić się naruszenia dyscypliny służbowej.

Autor skargi zauważył, że w aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na obowiązek skarżącego sprawdzenia warunków mieszkaniowych policjantów ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego, jeżeli nie budziły one wątpliwości członków Komisji, jak również na obowiązek doprowadzenia przez niego do zaopiniowania złożonych wniosków o przydział lokalu mieszkalnego, po zapoznaniu się z dodatkowymi opiniami przełożonych.

Poza tym w decyzjach w sprawie powołania Komisji brak jest postanowień odsyłających do k.p.a. Brak normatywnego uregulowania kwestii kworum oraz funkcjonujący w jednostce zwyczaj obradowania także bez udziału wszystkich członków Komisji powoduje, że skarżącemu nie można czynić zarzutu, że przewodniczył obradom w niepełnym składzie. Tak samo nie mógł dopuścić się naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w sposób zawiniony, który uzasadniałby uznanie go winnym przewinienia dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Ustawa o Policji w Rozdziale 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" zawiera kompleksową (materialnoprawną i procesową) regulację w zakresie postępowania dyscyplinarnego policjantów. W związku z tym, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów k.p.a., a sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 12 września 2014 r., I OSK 2266/13, publ. Lex nr 1664444).

Zgodnie z art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2).

Stawiane skarżącemu zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej zostały zakwalifikowane z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Poza tym w zarzucie wymienionym w punkcie 1 orzeczenia dyscyplinarnego jako podstawę prawną wskazano § 1 ust. 3 pkt 2 i 3 Decyzji Nr (...), w punkcie 2 - § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...), a w punkcie 5 - § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...).

W § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...) Komendant Wojewódzki określił skład komisji do rozpatrywania wniosków policjantów ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego na terenie miasta R., wyznaczając przewodniczącego w osobie skarżącego, wiceprzewodniczącego podkom. D. R. oraz członków: asp. szt. R. W., podinsp. M. F., asp. M. D., asp. K. S., kom. M. W., nadkom. D. P., asp. P. L. i asp. szt. R. A.

W § 1 ust. 3 powyższej Decyzji wskazano, że do zadań Komisji należy:

1) analiza sytuacji mieszkaniowej i rodzinnej policjantów ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego w dyspozycji organu, w oparciu o złożone wnioski i dokumentację mieszkaniową;

2) sprawdzanie (w razie wątpliwości) warunków mieszkaniowych policjantów, emerytów/rencistów policyjnych ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego;

3) zaopiniowanie złożonych wniosków o przydział lokalu mieszkalnego, po zapoznaniu się z dodatkowymi opiniami przełożonych (związków zawodowych).

Następnie Decyzją Nr (...) w § 1 dokonano zmiany składu Komisji, określonej w § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...), wskazując ponownie 10 osób, wśród których byli: skarżący jako przewodniczący, kom. M. W. (wiceprzewodniczący) oraz ci sami członkowie co wymienieni w Decyzji Nr (...) z tą zmianą, że zamiast kom. M. W. powołano kom. D. W.

Obie ww. decyzje zostały wydane przez Komendanta Wojewódzkiego na podstawie § 10 ust. 3 Regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. z dnia (...) lutego 2016 r., L.dz. (...). Sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził na wniosek pełnomocnika skarżącego uzupełniający dowód z tego dokumentu, aby zbadać stawiane w skardze zarzuty.

Z treści § 10 ust. 3 Regulaminu wynika, że Komendant może upoważnić podległych policjantów i pracowników Komendy do podejmowania w jego imieniu decyzji lub wykonywania czynności w określonych sprawach. Natomiast § 10 ust. 2 Regulaminu stanowi, że Komendant jest uprawniony do wydawania zarządzeń, decyzji, regulaminów, rozkazów, a także do zawierania porozumień z organami administracji publicznej lub innymi podmiotami, w zakresie ustalonym przez obowiązujące przepisy prawa.

Analizując treść ww. przepisów Regulaminu Sąd nie podziela zarzutu skargi, że powołując przedmiotową Komisję Komendant Wojewódzki dopuścił się naruszenia zasady praworządności (organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa), wyrażonej w art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP. W ocenie autora skargi brak w Regulaminie, jak również w ustawie o Policji i rozporządzeniu w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów przepisu, z którego wynikałoby uprawnienie Komendanta do powołania przedmiotowej Komisji.

Zdaniem Sądu podstawa prawna do powołania przez Komendanta Wojewódzkiego przedmiotowej Komisji zawarta jest w przedstawionym przez stronę Regulaminie. Komisja do rozpatrywania wniosków o przydział lokalu mieszkalnego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego jest organem kolegialnym i opiniodawczym w sprawach z zakresu prawidłowej realizacji uprawnień policjantów (emerytów/rencistów policyjnych) wynikających z rozporządzenia w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów. Komendant Wojewódzki miał podstawę prawną w § 10 ust. 3 Regulaminu do upoważnienia podległych policjantów do wykonywania czynności w określonych sprawach, w tym wypadku czynności związanych z przedstawieniem propozycji kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego przed podjęciem decyzji przez dysponenta, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie przydziału lokali mieszkalnych dla policjantów. Warto zwrócić uwagę, że przepis § 10 ust. 3 Regulaminu nie zabrania nazwania upoważnionych policjantów "komisją", natomiast na legalność wydanych przez Komendanta Wojewódzkiego Decyzji Nr (...) i Nr (...) nie ma wpływu brak wskazania w ich podstawie prawnej dodatkowego przepisu Regulaminu, upoważniającego ten organ do wydawania decyzji (§ 10 ust. 2).

Przewinienie dyscyplinarne policjanta, skutkujące odpowiedzialnością dyscyplinarną musi być zawinione, a więc konieczne jest ustalenie, że skarżący w sposób zawiniony przekroczył uprawnienia lub nie wykonał obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (wina umyślna);

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (wina nieumyślna).

W decyzji organu I instancji wskazano, że winę umyślną przypisano skarżącemu w popełnieniu czynu opisanego w punkcie 1 orzeczenia dyscyplinarnego, winę nieumyślną w popełnieniu czynu wskazanego w punktach 2 i 5 orzeczenia, a winę umyślną w zamiarze ewentualnym w punktach 3, 4 i 6 zarzutów kontrolowanego orzeczenia.

Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Kary dyscyplinarne są wymienione w art. 134 ww. ustawy, tj.:

1) nagana,

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania,

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

5) obniżenie stopnia,

6) wydalenie ze służby.

Kara nagany zastosowana w przedmiotowym przypadku jest najłagodniejszą w katalogu kar. Stosownie do art. 134a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważyć z uwzględnieniem nałożonych na niego zadań. Naruszenie dyscypliny służbowej musi mieć swoje odniesienie do konkretnych przepisów prawa, których przestrzeganie jest obowiązkiem policjanta, przy czym przepisy te powinny być jasne i przejrzyste.

Tymczasem należy zgodzić się z zarzutami skargi, że zarówno Decyzja Nr (...) r. jak i Decyzja Nr (...) w żaden sposób nie wskazują w sposób jednoznaczny, jakie obowiązki zostały nałożone na skarżącego jako przewodniczącego Komisji. W § 1 ust. 3 Decyzji Nr (...) sformułowane są jedynie zadania Komisji, czyli organu kolegialnego, a nie osobiście jej przewodniczącego. Poza tym decyzje te nie określają żadnych procedur, w oparciu o które Komisja miała prowadzić obrady, ani nie zawierają odesłania w tym zakresie do innych regulacji prawnych, w tym do przepisów k.p.a. Nie jest więc możliwe na ich podstawie ustalenie, jakie konkretnie czynności proceduralne powinien podejmować skarżący na posiedzeniu Komisji i w jakim składzie obradować.

Organy policyjne orzekające w tej sprawie arbitralnie i dowolnie uznały, że na posiedzeniu Komisji (...) lutego 2018 r. skarżący, jako jej przewodniczący, miał obowiązek doprowadzić do sprawdzenia warunków mieszkaniowych policjantów ubiegających się o przydzielenie lokalu mieszkalnego i zaopiniowania złożonych wniosków przez ich przełożonych (zarzut nr 1) w sytuacji, kiedy w Decyzji Nr (...) obowiązek ten nałożony jest na Komisję i to tylko w razie wątpliwości, a nie za każdym razem.

Tak samo należy ocenić postawienie zarzutu skarżącemu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez dopuszczenie do obrad w niepełnym składzie

(7 osób zamiast 10) na posiedzeniach Komisji (...) lutego 2018 r. i (...) lipca 2017 r. Z treści przepisów Decyzji Nr (...) i Decyzji Nr (...) wskazanych w zarzutach 2 i 5 orzeczenia dyscyplinarnego wynika, że Komendant Wojewódzki określił jedynie ilość i skład personalny Komisji, natomiast brak jest jednoznacznych przepisów określających minimalną liczbę jej członków, niezbędną do prowadzenia obrad i głosowania na posiedzeniu (tzw. kworum). Brak jest również konkretnego zapisu, że Komisja może obradować tylko w pełnym składzie 10 osób. W tym zakresie skarżący wyjaśnił, że zwyczajowo przyjmowało się, że do skutecznego podejmowania decyzji niezbędny był udział połowy członków Komisji plus 1. W sytuacji, kiedy brak jest jakiegokolwiek normatywnego uregulowania tej kwestii, należało rozważyć uwzględnienie wyjaśnień strony odnośnie do funkcjonującego w jednostce zwyczaju obradowania Komisji także bez udziału wszystkich członków, a tym samym odstąpienie od zarzutu przewodniczenia obradom Komisji w niepełnym składzie.

Zdaniem Sądu organy błędnie interpretują przepisy § 1 ust. 1 pkt 1 Decyzji Nr (...) oraz zmieniającej ją w § 1 Decyzji Nr (...), że nie dopuszczały możliwości nieobecności członków Komisji na posiedzeniu, poza wyłączeniami określonymi w k.p.a. Jeszcze raz należy podkreślić, że przepisy te dotyczą jedynie powołania Komisji i jej składu ilościowego oraz imiennego. Nie mówią nic o trybie pracy Komisji, a więc w jakim składzie może obradować i głosować na posiedzeniach, jak powinna wyglądać procedura wyłączenia członka Komisji z obrad z przyczyn określonych w k.p.a. Tym samym nie można pociągnąć do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta za przewinienie służbowe, jeśli konkretna czynność służbowa nie jest wprost sprecyzowana w przepisach. W ww. decyzjach brak jest jakichkolwiek postanowień odsyłających do przepisów k.p.a., a ustalanie przez organ za pomocą zeznań świadków, w jakim składzie powinna pracować Komisja, jakie były obowiązki przewodniczącego, jest niedopuszczalne, zważywszy na charakter postępowania dyscyplinarnego, ściśle określonego w przepisach.

Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że powinny być określone jasne i przejrzyste kryteria postępowania Komisji, sformułowane w przepisach, aby można było zarzucić policjantowi przekroczenie uprawnień albo naruszenie dyscypliny służbowej, a w konsekwencji pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący, sprawując funkcję przewodniczącego Komisji, powinien znać przepisy, które regulują jej działania i stosować je. Jednak w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że takie przepisy regulujące pracę Komisji powstały dopiero po zdarzeniach, będących podstawą postawionych skarżącemu zarzutów dyscyplinarnych.

W tym miejscu należy odnotować, że Komendant Wojewódzki w dniu (...) lipca 2018 r. wydał nową Decyzję Nr (...), I.dz. (...) w sprawie powołania komisji do spraw rozpatrywania wniosków o przydział lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. wraz z załącznikiem - Regulaminem prac Komisji, z której Sąd przeprowadził dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Tym razem załączony do skargi Regulamin prac Komisji dokładnie określa sposób ustalania posiedzeń Komisji, obowiązki jej przewodniczącego oraz członków, sposób przygotowania dokumentacji będącej podstawą oceny wniosków o przydział lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego oraz tryb pracy Komisji. I tak w § 4, § 5 i § 7 tego Regulaminu określone zostały w sposób wyraźny uprawnienia i obowiązki przewodniczącego Komisji, w tym m.in. ustalenie ewentualnej przesłanki do wyłączenia członka Komisji od prac nad przydzieleniem lokalu mieszkalnego (§ 5 ust. 1 pkt 4), zaś w § 9 wskazano wymagania co do kworum, które określono na 70% pełnego składu Komisji.

Zdaniem Sądu, dla wykazania, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne konieczne jest wykazanie rzeczywistego związku tych zachowań ze wskazanymi w zarzutach przepisami prawa, tzn. czy zaniechał czynności służbowych albo wykonał ich w sposób nieprawidłowy w sytuacji, kiedy miał jasno sprecyzowany sposób ich wykonania. Nie można bowiem karać policjanta za wykonanie czynności w sposób nieprawidłowy, jeśli te nie zostały w sposób jednoznaczny określone (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., II SA/Wa 489/15, publ. Lex nr LEX nr 1940966). Poza tym, jak wynika z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, organ w postępowaniu dyscyplinarnym niedające się usunąć wątpliwości winien rozstrzygać na korzyść obwinionego.

W odniesieniu do zarzutu wskazanego w punkcie 4 orzeczenia dyscyplinarnego (zapis w protokole niezgodny ze stanem faktycznym), to należy zwrócić uwagę na jego kwalifikację prawną, tj. art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. W istocie nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej nie może występować jako samoistna kwalifikacja prawna naruszenia dyscypliny służbowej. Konieczne jest wskazanie związku art. 132 ust. 3 ustawy o Policji z innymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (por.w.cyt. wyrok WSA w Warszawie). Zatem przypisanie skarżącemu tego przewinienia dyscyplinarnego jest wadliwe już z tej przyczyny.

Poza tym skarżący wyjaśnił w toku postępowania dyscyplinarnego, że na posiedzeniu (...) lutego 2018 r. nie było uzupełniających informacji na temat sytuacji mieszkaniowej poszczególnych kandydatów, zebranych przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia. Natomiast zawierając taki zapis w protokole miał na myśli zapoznanie się członków Komisji z informacjami przedstawionymi przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych, wynikającymi z jej notatki dotyczącej wszystkich kandydatów, którą każdorazowo przygotowywała na każde posiedzenie.

Organy orzekające w sprawie nie rozważyły tego czynu w kategoriach ewentualnych nieścisłości lub braku precyzji w zapisie protokołu w tej części. Bezsporne jest, że przedmiotowy protokół zawierał opis przebiegu posiedzenia w dniu (...) lutego 2018 r., wskazano członków Komisji, biorących udział w posiedzeniu wraz z ich podpisami, obowiązujące uregulowania prawne dotyczące przydziału lokalu mieszkalnego, opis lokalu mieszkalnego, dane dotyczące wnioskodawców, kryteria wyłonienia kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego, wyniki głosowania Komisji, kandydatury 3 osób kolejno spełniających kryteria. Do protokołu dołączono notatkę służbową z (...) lutego 2018 r. sporządzoną przez pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych.

Należy zwrócić uwagę, że z przedłożonego protokołu Komisji wynika jedynie propozycja kandydata do przydziału lokalu mieszkalnego, protokół podlega zatwierdzeniu przez zastępcę Komendanta Wojewódzkiego (§ 3 Decyzji Nr (...)), a więc w razie jego niezatwierdzenia nie dochodzi do akceptacji wskazanego w nim kandydata i wydania decyzji administracyjnej w sprawie przydziału lokalu. Ponadto z protokołu wynika, że został on podpisany nie tylko przez protokolanta (skarżącego), ale i wszystkich członków Komisji (7 osób) oraz pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych. Nikt z podpisujących protokół z posiedzenia w dniu (...) lutego 2018 r. nie zgłaszał wątpliwości w związku z jego treścią.

Znamienne jest również, że organ zarzucił skarżącemu przewinienie służbowe opisane w punkcie 4 orzeczenia dyscyplinarnego, nie będąc jednocześnie tak drobiazgowym przy kontroli protokołu z posiedzenia Komisji z (...) lipca 2017 r. Tamten protokół, sporządzony również przez skarżącego, zawierał tożsamy zapis dotyczący zapoznania członków Komisji z informacjami uzupełniającymi na temat sytuacji mieszkaniowej poszczególnych kandydatów, zebranymi przez członków Komisji od czasu poprzedniego posiedzenia, do którego dołączona była również notatka służbowa z (...) lipca 2017 r. pracownika merytorycznego Zespołu ds. Mieszkaniowych. W tej sytuacji należałoby ustalić w kontekście wyjaśnień skarżącego w tym zakresie, jaka była interpretacja pojęcia "informacje uzupełniające".

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy policyjne orzekające w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym nie wykazały jednoznacznie winy skarżącego w popełnieniu zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. W sposób dowolny ustalono treść obowiązków obciążających stronę, a następnie dowolnie oceniono prawidłowość lub nieprawidłowość ich wykonania. Organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne w ramach swobodnej oceny dowodów jest ustawowo zobligowany do ukształtowania przekonania dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych według zasad prawidłowego rozumowania, z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego.

Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, zawartego w odpowiedzi na skargę, że w sprawie zaistniał taki układ dowodów, w którym na korzyść skarżącego przemawiały wyłącznie okoliczności przedstawione przez niego. Organy nie dokonały prawidłowej interpretacji dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym w szczególności treści Decyzji Nr (...) i Decyzji Nr (...) oraz protokołów z posiedzeń Komisji z (...) lutego 2018 r. i (...) lipca 2017 r. w powiązaniu z wyjaśnieniami skarżącego.

Tym samym, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia art. 132 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 3 pkt 2 oraz art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni uwagi poczynione przez Sąd w treści uzasadnienia wyroku. Dodatkowo należy odnieść się do okoliczności, czy zwolnienie skarżącego z obowiązku świadczenia służby na podstawie rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego z (...) listopada 2016 r., z którego Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód uzupełniający, ma wpływ na ocenę naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.