VIII SA/Wa 665/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

VIII SA/Wa 665/11 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1135287

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. VIII SA/Wa 665/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak.

Sędziowie WSA: Sławomir Fularski (spr.), Leszek Kobylski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. E. D., Z. S. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2011 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie wypłaty odszkodowania za zajęcie nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją znak (...) z (...) lutego 2011 r. Starosta R. działając na podstawie art. 12 ust. 4a i art. 18 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm., zwana dalej ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych) w związku z art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1 i 2, art. 134 ustęp 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., zwana dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.), ustalił w drodze decyzji odszkodowanie na rzecz A. (...) i Z. (...) małżonków D. w 1/2 części każdemu z nich (tekst jedn.: po (...) zł) w łącznej wysokości (...) zł za nieruchomość, oznaczoną jako działki numer (...) o powierzchni (...) ha, numer (...) o powierzchni (...) ha i numer (...) o powierzchni (...) ha położoną w miejscowości K.(...), gmina K., która przeszła z mocy prawa na własność Powiatu R. z przeznaczeniem pod budowę drogi publicznej, wskutek decyzji Starosty R. z (...) czerwca 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (obwodnica miasta R.), utrzymanej w mocy decyzją ostateczną Wojewody (...) z (...) sierpnia 2010 r. Do wypłaty odszkodowania został zobowiązany Prezydent Miasta R. jednorazowo w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja niniejsza stała się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji Starosta R. podniósł, że wysokość odszkodowania ustalono w oparciu o wycenę dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym z (...) października 2010 r. według stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i według wartości w dniu ustalania odszkodowania, wypełniając tym samym dyspozycję art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł Prezydent Miasta R., żądając jej uchylenia w całości, z uwagi na zakwestionowanie operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania na rzecz skarżącej. Odwołujący się podniósł, że zastosowana przez rzeczoznawcę majątkowego metoda wyceny, tj. podejście porównawcze, metoda korygowania ceny średniej wymaga przyjęcia do porównań co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości, które były przedmiotem obrotu rynkowego i do których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz ceny tych nieruchomości. W przedmiotowym operacie szacunkowym wśród nieruchomości podobnych znalazły się 3 nieruchomości spoza powiatu r., położone na terenie miasta R., a tym samym nie mogą być brane pod uwagę przy szacowaniu wartości nieruchomości położonej w gminie K. Powołane w próbce reprezentatywnej transakcje rynkowe gruntów z terenu miasta R. znacznie zawyżyły cenę średnią z przyjętej bazy porównań, czego konsekwencją było wyliczenie ceny średniej na znacznie wyższym poziomie, niż faktyczne ceny średnie gruntu, występujące na obszarze powiatu radomskiego. Wskazał także, że szacując wartość nieruchomości, rzeczoznawca majątkowy nie zbadał dostatecznie analizowanego obszaru w zakresie przeprowadzonych transakcji kupna - sprzedaży gruntami przeznaczonymi pod drogi publiczne, w szczególności z uwzględnieniem terenu powiatu radomskiego. W związku z tym materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu odszkodowawczym nie został w sposób wyczerpujący zweryfikowany w trybie art. 77 k.p.a.

Decyzją Nr (...) z (...) maja 2011 r. Wojewoda (...), działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Prezydenta Miasta R. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji uznając, iż nie dokonał on prawidłowej weryfikacji operatu szacunkowego, a tym samym naruszył przepisy art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy, powołując treść przepisów art. 12 ust. 4 pkt 2, art. 18 ust. 1 i 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 134 i art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm., zwane dalej rozporządzeniem), dokonał analizy operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego L. Ż., będącego podstawą ustalenia przedmiotowego odszkodowania. Organ ustalił, że z zestawień tabelarycznych zawartych w operacie wynika, że do bazy nieruchomości porównawczych w wycenie metodą korygowania ceny średniej przyjęto ceny (...) nieruchomości, z których (...) położonych jest w miejscowościach o statusie wsi, natomiast kolejne (...) położone są na terenie miasta R. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, że wyceniana nieruchomość ma lokalizację porównywalną do nieruchomości położonych w R., liczącym ponad (...) tysiące mieszkańców, na terenie którego zlokalizowanych jest szereg instytucji państwowych, samorządowych, sądowniczych, ośrodków kultury, sportu oraz przedsiębiorstw. Ponadto organ podniósł, że badany operat szacunkowy zawiera niepełny opis rynku lokalnego (strona (...) operatu), nie spełnia wymagań odnośnie analizy i charakterystyki rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny, brak jest charakterystyki nieruchomości porównawczych o cenie najmniejszej i największej wymaganej przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej. Poza tym organ odwoławczy wytknął organowi pierwszoinstancyjnemu nieprawidłowość w zakresie dokonania podziału, przyznanego małżonkom odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wskazując, że są oni właścicielami nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.

Organ II instancji zlecił uzupełnienie materiału dowodowego o operat szacunkowy sporządzony zgodnie ze wskazanymi przepisami prawa, który jako dowód ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Wojewody (...) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. (...) D. i Z. (...) D., wnioskując o jej uchylenie.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie skarżący wskazali, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania za przejętą nieruchomość stanowił operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Wyceniając nieruchomość rzeczoznawca zastosowała podejście porównawcze metodą korygowania ceny średniej. Z zestawień tabelarycznych zawartych w operacie szacunkowym wynika, że do bazy nieruchomości porównawczych w wycenie metodą korygowania ceny średniej przyjęto ceny (...) nieruchomości, z których (...) położonych jest w miejscowościach o statusie wsi, natomiast kolejne (...) położone są na terenie miasta R.

Za istotny skarżący uznali fakt, że odległość wycenionej nieruchomości od centrum miasta R. jest zbliżona do odległości od centrum miasta R. nieruchomości przyjętych do porównania przez rzeczoznawcę majątkowego. Podnieśli, że działki z terenu R. do wyceny były wykupowane pod ulicę K., która jest w rzeczywistości drogą graniczną miasta R. Działki skarżących położone są na terenie gminy K., ale w bezpośredniej bliskości granic miasta (w linii prostej około 2 km).

Skarżący zauważyli ponadto, że przy określaniu wartości gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne przyjmuje się ceny transakcyjne uzyskiwane ze sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi. Dopuszczalne jest przyjmowanie do porównania cen transakcyjnych uzyskiwanych za nieruchomości podobne położone w innych miejscowościach, a przeznaczonych na ten sam cel. Dlatego też zapewne rzeczoznawca majątkowy uznając, że na lokalnym rynku brak jest transakcji dotyczących takim szczególnym rodzajem nieruchomości jakim są działki nabywane na cele budowy dróg publicznych i przyjęła do operatu szacunkowego ceny działek m.in. z terenu miasta R. średnio po (...) zł za metr kwadratowy. Ceny działek skarżących ustalone na podstawie ceny minimalnej i maksymalnej w przyjętej próbie zostały skorygowane odpowiednimi wskaźnikami tak, że średnio wyniosły (...) zł za metr kwadratowy.

W stosunku do cen przyjętych działek z terenu R. cena ta jest niższa o (...) zł za metr kwadratowy.

Skarżący podkreślili również, że przebieg planowanej obwodnicy R. dzieli ich działki w ten sposób, że po drugiej stronie obwodnicy pozostaje działka w kształcie nieregularnego klina o powierzchni (...) ha, która ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo drogi ekspresowej nie będzie nadawała się do żadnego użytku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwana dalej p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 punkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem odszkodowania jest nieruchomość przeznaczona pod budowę drogi publicznej - obwodnicy południowej miasta R. na odcinku położonym na terenie gminy K., która na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przeszła na własność Powiatu R. W takim wypadku, na podstawie art. 12 ust. 4a i ust. 5 ww. ustawy decyzję o należnym odszkodowaniu na rzecz byłego właściciela wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stosując przy tym przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Z kolei z art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.

Podstawą ustalenia wysokości odszkodowania jest wartość rynkowa nieruchomości, przy określeniu której uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

W celu ustalenia wartości wywłaszczonej nieruchomości Starosta R. zlecił sporządzenie operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowemu L. Ż., która do wyliczeń zastosowała podejście porównawcze metodą korygowania ceny średniej. Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu (art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Podobnie precyzuje podejście porównawcze § 4 ustęp 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109). Z kolei przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia korekty oraz cech tych nieruchomości. Wartość nieruchomości, będącej przedmiotem wyceny, określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 wyżej cytowanego rozporządzenia).

Pojęcie znaczeniowe nieruchomości podobnej wyjaśnia ustawodawca w art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości podobnej, należy przez to rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość.

W rozpoznawanej sprawie rzeczoznawca majątkowy do porównań wybrał (...) nieruchomości, z których (...) położonych jest w powiecie r., tj. (...) w Kolonii K. (...),(...) w K. (...),(...) w miejscowości P., a (...) w mieście R. (strona (...)-(...) operatu szacunkowego). Natomiast wyceniana nieruchomość, stanowiąca działki (...),(...) i (...) o powierzchni odpowiednio (...) ha, (...) ha, (...) ha m2, położona jest we wsi K. (...), gmina K. Porównania wartości transakcji takiej nieruchomości z cenami nieruchomości położonych na terenie miasta R., nie można uznać za zgodne z powołanymi wyżej przepisami prawa z zakresu szacunku nieruchomości.

Zdaniem Sądu, nieruchomości położone na terenie miasta nie są nieruchomościami podobnymi ze względu na położenie z nieruchomością zlokalizowaną na terenie wiejskim, jaką jest nieruchomość wyceniana dla celów odszkodowania w przedmiotowej sprawie. Zgodzić się więc należy z organem odwoławczym, który powołał się w swoim rozstrzygnięciu na wyrok WSA

w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r. w sprawie I SA/Wa 961/08 z którego to wynika, że powszechnie znaną okolicznością jest, iż nieruchomości położone na terenie miasta mają wartość wyższą, niż położone na terenie wiejskim. Porównanie takich transakcji dla potrzeb szacunku nieruchomości stanowi zaś naruszenie art. 153 ust. 1 i art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tej nieprawidłowości nie dostrzegł organ pierwszej instancji, który uznał operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego L. Ż. za zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, przyjmując go za podstawę ustalenia wysokości odszkodowania dla skarżących.

Analizując transakcje kupna - sprzedaży nieruchomości gruntowych niezabudowanych, przeznaczonych pod drogę na terenie powiatu r. (strona (...)-(...) operatu szacunkowego), zauważa się ewidentną różnicę między cenami nieruchomości położonych na terenach wiejskich (od około (...) zł za m2 do około (...) zł za m2), a cenami nieruchomości z terenu miasta R. (od około (...) zł za m2 do około (...) zł za m2). W świetle powyższego porównania cen nieruchomości wiejskich i miejskich, w ocenie Sądu, niezasadny jest argument skarżących, że nieruchomości położone na terenie miasta mogą być nieruchomościami porównywalnymi ze względu na położenie z nieruchomościami zlokalizowanymi na terenie wiejskim. Ceny nieruchomości położonych na terenie miasta R. są 2-3 razy wyższe, niż na terenie wiejskim, pomimo iż wszystkie wybrane przez biegłą do porównania nieruchomości leżą w obszarze szeroko rozumianego powiatu r.

Konsekwencją sporządzenia takiego zbioru transakcji nieruchomości przyjętego przez rzeczoznawcę było wyliczenie wartości rynkowej szacowanej nieruchomości na poziomie pomiędzy ceną minimalną a maksymalną, która wyniosła ponad (...) zł za m2, co zdaniem Sądu, znacznie odbiega od cen transakcji przyjętych do analizy z terenów poza miastem R. Wyeliminowanie (...) transakcji z terenu miasta R., jako nie spełniających warunku podobieństwa do nieruchomości przedmiotowej, a pozostawienie tylko (...) położonych poza obszarem miasta, spowodowałoby naruszenie wytycznych z § 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, który przy metodzie korygowania ceny średniej (przyjętej przez rzeczoznawcę L. Ż.) do porównań nakazuje przyjęcie co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych.

Sąd podziela również argumentację organu odwoławczego, iż niezrozumiała jest przyjęta przez biegłą na stronie (...) operatu szacunkowego skala ocen wybranych cech rynkowych nieruchomości w zakresie położenia, urządzenia infrastruktury, możliwości zagospodarowania oraz powierzchni. Opisane są tylko oceny cechy powierzchni, natomiast brak jest wskazania przez biegłą, jakie elementy składają się na wskazaną ocenę poszczególnych pozostałych cech rynkowych nieruchomości.

W tym zakresie operat szacunkowy w ocenie organu odwoławczego, jak i Sądu, jest niepełny.

Treść operatu szacunkowego w tego rodzaju sprawach przesądza o treści decyzji kształtującej wysokość odszkodowania przyznanego stronie postępowania, dlatego winien on być sporządzony zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami prawa w tym zakresie. Operat szacunkowy stanowi najważniejszy dowód w postępowaniu odszkodowawczym, ale nie ma charakteru wiążącego. Z uwagi na jego wagę musi zostać więc poddany wnikliwej ocenie przez organy administracyjne, przy zapewnieniu stronom możliwości pełnego i wyczerpującego ustosunkowania się do takiego dowodu. Prawo to może zostać zagwarantowane tylko i wyłącznie przez gwarancję dwukrotnej oceny tego dowodu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.05. 2010 r., I SA/Wa 2150/09).

W świetle powyższych wywodów, w ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty skargi, zmierzające do wykazania, że dane w operacie szacunkowym rzeczoznawcy L. Ż. są w pełni adekwatne i wystarczające do zastosowania odpowiednich w tym zakresie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Na ustalenie ceny wywłaszczonej nieruchomości ma wpływ szereg czynników jasno określonych w ww. przepisach, które ma wziąć pod uwagę biegły rzeczoznawca. W tym wypadku nie opiera się on na faktach powszechnie znanych, tylko ma wygenerować zbiór transakcji nieruchomości podobnych do tej szacowanej.

Organ odwoławczy, uchylając decyzję o ustaleniu wysokości odszkodowania w trybie art. 138 § 2 k.p.a., uznał konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o operat szacunkowy sporządzony zgodnie z przepisami prawa oraz ponownej jego weryfikacji przez organ I instancji na podstawie art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. Ocenę tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.